บทที่ 99 นวดเปลี่ยนไปมากให้ 50,000

บทที่ 99 นวดเปลี่ยนไปมากให้ 50,000

หลังจ้าวจินเฟิ่งออกเดินทางอย่างมีความสุข เหอเฉินถามอย่างพิจารณาหลินหยาง ”หลินหยาง ค่าตรวจครั้งนี้คิดเท่าไหร่?”

“ค่ายาออกเอง ผมได้แค่ 500” หลินหยางพูดเรียบ ๆ

ได้ยินจำนวนที่น้อยขนาดนี้ เหอเฉินก็ตะลึง และคิดอะไรได้ทันที สีหน้ากลายเป็นจริงจัง ”หลินหยาง พูดความจริงกับป้า เธอใช้ร่างกายของจินเฟิ่งมาแลกใช่ไหม?”

เห็นเหอเฉินจริงจังขนาดนี้ หลินหยางก็ทำอะไรไม่ถูก อยากได้ร่างกายเธอที่ไหน เป็นจ้าวจินเฟิ่งเองเสนอตัวมาเอง ฉันก็ไม่ได้ยอมรับเลยไหม? เขายิ้มอย่างขมขื่น ”ป้าเหอ เป็นหมอ จริยธรรมขั้นพื้นฐานสุดคือการรักษาและช่วยชีวิตคน แทนที่จะใช้เพื่อชื่อเสียงหรือเงินทอง แม้ผมจะไม่ใช่หมอที่มีชื่อเสียง แต่ไม่ใช่เพราะปัญหาเรื่องเงินถึงไม่ดูแลคนไข้ ความกังวลของคุณไม่จำเป็นเลย”

มองท่าทางจริงจังของหลินหยาง เหอเฉินก็โง่งม ทันทีที่หลินหยางแสดงจิตใจออกมา คาดไม่ถึงว่าจะมีเสน่ห์เช่นนี้ ราวกับปรมาจารย์แพทย์ที่ช่วยคนมามาก

“เสี่ยวหยาง ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว มีแฟนแล้วหรือยัง?” เหอเฉินมองหลินหยาง

“ปีนี้ 21 แล้ว ยังไม่มีแฟน” หลินหยางตอบตรงไปตรงมา

“เหอ ๆ ถ้าว่างก็ไปเที่ยวกับลูกสาวฉันสิ สั่งสอนเธอหน่อย นิสัยของเธอตรงเกินไป แถมยังชั่วร้าย นิสัยนี้ไม่ดีจริง ๆ”

ได้ฟังคำของเหอเฉิน หลินหยางประหลาดใจ คำพูดของป้าเหอนี่ไม่ใช่ว่าแนะนำจ้าวจินเฟิ่งให้กับเขาหรือไง นึกถึงตอนพบจ้าวจินเฟิ่งครั้งแรก ท่าทางอันธพาลหยาบคายเท้าสะเอวด่าคนนั่น หลินหยางรู้สึกตลกในใจทันที

พยักหน้า ”วางใจเถอะ ผมจะพูดกับเธอดี ๆ”

ต้องคุยกับเหอเฉินดี ๆ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ลองมองดูเบอร์ คาดไม่ถึงว่าจะเป็นหยางเฟิน หลินหยางเพิ่งจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องช่วยนวดหน้าอกให้หยางเฟิน

“ฮัลโหล น้าเฟิน มาถึคงแล้วเหรอ?” หลินหยางรับแล้วถาม。

“อืม ฉันถึงด้านล่างโรงแรมตั้งแต่เช้าแล้ว เธออยู่ไหน?”

“คุณรอผมครึ่งนาที ผมจะรีบออกไป” หลินหยางวางโทรศัพท์มองเหอเฉิน ”ป้าเหอ ผมขอออกไปก่อน ที่ผมมาอยู่เมืองจินหลิงหนึ่งอาทิตย์ก็เพราะมารักษาให้คน ๆ หนึ่ง จะกลับมาอย่างเร็วครึ่งชั่วโมง อย่างช้าก็หนึ่งชั่วโมง”

“ได้ ไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องรีบ” เหอเฉินพยักหน้า

หลังจากหลินหยางออกไป ก็เห็นว่าหยางเฟินนั่งอยู่ในรถ Volkswagen หยางเฟินโบกมือเรียก ”น้าเฟิน ตรงนี้”

เห็นหลินหยางวิ่งมา หยางเฟินยิ้มถาม ”เธอไม่ใช่อยู่ในโรงแรมเหรอ นี่มาจากไหน?”

“มาอยู่โรงแรมเมื่อคืนนี้ บังเอิญเห็นตรงนั้นมีโรงแพทย์แผนจีนเลยถูกเจ้าของลากไปฝึกงานหนึ่งสัปดาห์ คุณมาผมก็ออกมาแล้ว”

“อ้าว ฝีมือเธอก็ดีขนาดนี้ เขาให้เธอเท่าไหร่?” หยางเฟินถามอย่างสงสัย

“จากรายรับทั้งหมดให้ผมครึ่งหนึ่ง” หลินหยางพูดอย่างลึกลับ

“ให้ครึ่งหนึ่ง? ที่นั่นมีโรงพยาบาลใหญ่ไหม?” หยางเฟินมองไปที่นั่น ในตารู้สึกสงสัย

“มองอะไร ผมพูดถึงโรงแพทย์แผนจีน” หลินหยางชี้ไปยังโรงแพทย์ของจ้าวจินเฟิ่งที่อยู่ไม่ไกล

ได้ยินหยางเฟินก็แทบอาเจียนออกมาเป็นเลือด เบะปากพูด ”ฉันก็นึกว่าโรงพยาบาลใหญ่ที่ไหน กลับเป็นที่พุพังนั่น เธออยู่นั่นหนึ่งเดือน กลัวว่าจะได้เงินไม่เท่าไหร่ ให้พี่สาวช่วยแนะนำพวกพี่สาวที่อยากนวดปรับสรีระหน้าอกดีไหม?”

“นี่ไม่ต้อง ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับสรีระหน้าอกคนอื่นสักหน่อย อีกอย่างเดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าผมเป็นคนไร้ศีลธรรม” หลินหยางยิ้ม

“แต่เดิมเธอก็เป็นคนไร้ศีลธรรมอยู่แล้ว ไม่งั้นทำไมทำอะไรเสี่ยวเยว่แล้วถึงไม่รับผิดชอบล่ะ?” หยางเฟินหยอกล้อ

“คนอื่นอาจจะเต็มใจ” หลินหยางแบมือ

“ไปไกล ๆ เลย อยากเห็นว่าใจเธอยังอยากได้ผู้หญิงอีกกี่คนกัน คนอื่น ๆ ก็ต่างมอบร่างกายให้เธอ แน่นอนว่าต่างเต็มใจ” หยางเฟินพูดไปเรื่อย

มองหยางเฟินที่ไม่หยุดปาก หลินหยางยิ้มเจื่อน ”เอาล่ะไม่พูดแล้ว รีบเข้าไปเถอะ”

เดินเข้าไปในห้องพร้อมหลินหยาง หลังจากปิดประตูแล้ว หยางเฟินพิจารณาการจัดห้องที่นี่ก็พยักหน้าอย่างพอใจ หลังปิดผ้าม่านก็เปิดไฟในห้อง

วันนี้หยางเฟินสวมกระโปรงสีดำ เสื้อเชิ้ตสีชมพู คลุมด้วยผ้าบางหนึ่งชั้น

สังเกตเห็นหลินหยางกำลังพิจารณาเธอ หยางเฟินจึงจงใจหันหลัง แล้วมองหลินหยางอย่างหยอกล้อ ”ไม่สบายใจใช่ไหม ทำไมพี่สาวถึงไม่สวมเดรส?”

“คุณจะสวมอะไรก็ไม่เกี่ยวกับผม?” หลินหยางมองกระโปรงดำของหยางเฟิงอย่างพิจารณา ขาสวยข้างในถูกถุงน่องตาข่ายคลุมไว้ เผยให้เห็นเรือนขาที่สวยงาม

“ข้างล่างนี่ถ้าไม่ดูก็จะไม่ได้เห็นแล้ว หรือเธอไม่อยากดู?” หยางเฟินเข้าใกล้หลินหยาง กลิ่นหอมโชยเข้าจมูก ทำให้หลินหยางใจเต้น

มองหยางเฟิงที่สวยหยาดเยิ้ม อวัยวะบนหน้างดงามชัดเจน ขนตายาวจนจับใจ

หลินหยางกลืนน้ำลาย ”บอกไม่อยากก็คงโกหก”

“หึ ๆ เจ้าหมาป่าน้อย เอาล่ะ นวดให้น้าเถอะ” พูดจบก็นั่งบนเตียง แม้เมื่อวานจะให้หลินหยางทำไปแล้วหนึ่งครั้ง แต่พอคิดถึงเมื่อวานที่หลินหยางนวดให้เธอ พอต้องถอดส่วนบนออก เธอยังคงเขินอายนิดหน่อย

แก้มปกคลุมด้วยสีแดงจาง ๆ หลินหยางมองหยางเฟินที่ทำให้คนใจเต้น ก็ยิ้มบาง ๆ ”งั้นก็เอาเสื้อออกไปเถอะ”