บทที่ 98 การแลกเปลี่ยน

บทที่ 98 การแลกเปลี่ยน

“ไม่เป็นไร ไม่รู้เหรอว่าผมเป็นหมอ? รอผมดูแลสักพักคุณต้องเดินได้แน่นอน” หลินหยางหัวเราะยั่วยวนเฉินเมิ่ง

เฉินเมิ่งได้ยินก็ตาเป็นประกาย แต่ยังคงขอความเมตตา ”นี่ไม่ดีมั้ง วันนี้ฉันถึงไปหลายครั้งแล้ว ถ้าต่อก็คงรับไม่ไหวแล้ว”

หลินหยางไม่สนใจเรื่องนี้ หลังสอดส่องป่าเป็นอย่างดีแล้วก็บุกเข้าอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวเฉินเมิ่งก็ถูกหลินหยางเติมเต็ม ก่อนหน้ายังปรับตัวกับความยาวของหลินหยางไม่ได้ ครั้งนี้ราบรื่นเป็นพิเศษ

หลังหลินหยางขยับอย่างรวดเร็วไม่กี่ครั้ง เฉินเมิ่งก็ยอมแพ้ในที่สุด กัดฟันให้หลินหยางทำเรื่องไร้ศีลธรรมต่อไป ไม่นานปากของเฉินเมิ่งก็ไม่หยุดร้องเสียงแห่งความสุข

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงอีกครั้ง ตาของเฉินเมิ่งก็เลือนรางอยู่บนเตียง หลังหลินหยางทิ้งส่วนที่สำคัญที่สุดไว้ในตัวเธอ ร่างของเฉินเมิ่งก็สั่นทันที แขนสองข้างกอดหลินหยางแน่นเป็นเวลาสักพักถึงค่อยคลายออก

เฉินเมิ่งรู้สึกกระดูกทั่วร่างของเธอกำลังจะพัง ร่างกายกลายเป็นตอบสนองรวดเร็วเป็นอย่างมาก หลินหยางเพียงสัมผัสยอดเขาของเธอก็สั่นไปทั้งวัน

“คุณ...คุณจะทำฉันตายจริง ๆ เหรอ!” เฉินเมิ่งหอบอยู่บนเตียง แขนขาไร้เรี่ยวแรงขยับไม่ได้

หลินหยางที่บ้าคลั่งถึงสองครั้งกลับไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่ กลับรู้สึกว่าแข็งแรงมีชีวิตชีวาอย่างมาก มองเฉินเมิ่งที่นอนอยู่บนเตียง ไม่สามารถถูกทรมานได้อีกจริง ๆ หลินหยางปล่อยพลังชี่ที่มือเล็กน้อย เริ่มนวดให้เฉินเมิ่ง

“เอาล่ะเอาล่ะ ไม่ทรมานคุณแล้ว ผมจะนวดให้คุณผ่อนคลายสักพัก” หลินหยางยิ้ม

แต่เดิมฝีมือการนวดของหลินหยางก็ดีอยู่แล้ว เฉินเมิ่งร้องออกมาอย่างผ่อนคลายทันที หลังผ่านไป 20 นาทีท่ามกลางการนวดของหลินหยาง เธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

มองไปยังร่างกายของเฉินเมิ่ง ตุ่มบนตัวหายไปไม่น้อย เชื่อว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็หายดีแล้ว หลินหยางวางใจ

เข้าห้องน้ำล้างตัวให้สะอาด มองไปยังเฉินเมิ่งที่หลับสนิท หลินหยางนอนลง เสียงข้อความของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

หยิบโทรศัพท์มาดู คาดไม่ถึงว่าจะเป็นป๋ายเซียงเฉ่าส่งมาว่าพรุ่งนี้จะเริ่มขายเหม่ยเหรินหนีอย่างเป็นทางการ ถ้าผลลัพธ์ออกมาดี ก็จะเพิ่มปริมาณสินค้า ถึงเวลาก็อย่าเบี้ยวฉันล่ะ

หลินหยางมองแล้วก็หัวเราะ ตอบกลับไปเสร็จก็นำโทรศัพท์ไปไว้บนโต๊ะข้างเตียง หลับตานอนบนเตียง โคจรบทหลงเฟิ่งเจว๋ในร่างอย่างช้า ๆ

บางทีเพราะได้รับการดึงดูดจากวิชาของหลินหยาง เฉินเมิ่งที่หลับสนิทจึงเขยิบเข้าใกล้ตัวของหลินหยาง และกอดหลินหยางไว้

ค่ำคืนแสนเงียบงัน รุ่งอรุณในวันต่อมาเห็นฟ้าสางทางด้านตะวันออก พลังสีม่วงพรั่งพรูออกมาจากหลินหยาง หลินหยางค่อย ๆ เบิกตา ดวงตาที่ไร้สิ่งใด ๆ เพียงแป๊บเดียวก็ฟื้นเป็นประกาย

ร่างกายรู้สึกว่าถูกบางสิ่งรัดไว้ หันหัวไปดู เป็นเฉินเมิ่งกำลังกอดเขาแน่น แขนพันเขาไว้ เขาสองลูกที่อิ่มเอิบและยืดหยุ่นเป็นอย่างมากแนบแน่นกับตัวของหลินหยาง

หน้าตางดงามยังแดงอยู่เล็กน้อยดูสวยหยาดเยิ้ม แต่เดิมเช้าตรู่เป็นช่วงที่ไฟราคะคึกคัก หลินหยางรู้สึกถึงไฟในร่างกำลังเผาไหม้ได้ทันที

“อือ สามีไม่เอา” มองสาวสวยข้างกาย หลินหยางอดไม่ไหวใช้มือจับภูเขาทั้งสอง เฉินเมิ่งที่กำลังหลับก็ละเมอออกมา

หลินหยางยิ้ม ดันเฉินเมิ่งเบา ๆ ให้เธอนอนราบ จากนั้นก็นั่งคร่อมบนตัวเธอแล้วก้มลงไปอบลูกองุ่น

ภายใต้การจู่โจมของหลินหยาง ลำธารของเฉินเมิ่งก็ไหลอย่างรวดเร็ว หลินหยางที่ร้อนรุ่มเป็นอย่างมากก็กดเข้าไปในป่าทึบของเฉินเมิ่งทันที

ความเจ็บปวดและความสุขสบายทำให้เฉินเมิ่งร้องออกมาอย่างน่ารักทันที เธอลืมตาอย่างร้อนรน พอเห็นร่างที่กำลังพุ่งสุดตัวของหลินหยาง และความยอดเยี่ยมที่ส่งมาจากป่าของเธอ เฉินเมิ่งก็หน้าแดง กำปั้นทุบลงที่ไหล่ของหลินหยาง ”ทำไมคุณเลวขนาดนี้ เมื่อวานก็ทำคนเป็นแบบนั้นไปแล้ว วันนี้ยังไม่พอใจอีก อื้อ--”

ถูกหลินหยางกระตุ้น เฉินเมิ่งก็พูดไม่ออก พึงพอใจโดยตรง ปากไม่หยุดครางต่ำออกมา

ผ่านไปชั่วโมงกว่าอีกครั้ง ในที่สุดหลินหยางก็หยุดลง

เฉินเมิ่ง ก้มมองป่าของตน จากนั้นก็มองหลินหยางอย่างเหยียดหยาม ”ในนี้คงถูกคุณทำหลวมหมดแล้ว”

“แหะ ๆ ไม่เป็นไร แค่ไม่กี่ครั้ง คุณพักสักหน่อยก็หายแล้ว” หลินหยางตอบเบา ๆ

ใกล้ชิดกันสักพัก ทั้งสองสวมเสื้อผ้าเสร็จก็ลงไปทานอาหารด้านล่างตึก หลังส่งเฉินเมิ่งกลับไป หลินหยางก็มุ่งไปยังโรงแพทย์

ตอนนี้ 8 โมงกว่าแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจ้าวจินเฟิ่งมาถึงหรือยัง หลังจากหลินหยางเปิดประตูโรงแพทย์ก็พบว่าเขามาถึงเร็วจริง ๆ หยิบกุญแจออกมาเปิดประตูแล้วรักษานักเรียนที่เป็นหวัด หลังได้เงินมา 10 หยวน จ้าวจินเฟิ่งก็พาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาอย่างล่าช้า

มองเห็นผู้หญิงที่มาพร้อมจ้าวจินเฟิ่ง รูปร่างท้วมเล็กน้อย อายุราว 40 กว่า จ้าวจินเฟิ่งกับเธอดูคล้ายกัน ทั้งคู่ต่างเหมือนภาพศิลปะ ดูนุ่มนวลอ่อนโยน

“นี่เป็นหมอที่พูดถึง?” ผู้หญิงคนนั้นมองหลินหยางถามอย่างสงสัย

“อืม แม่ นี่คือหลินหยาง ฝีมือด้านการแพทย์ไม่เลวเลย หลินหยาง นี่แม่ฉัน เหอเฉิน”

“ป้าเหอ เรียกผมเสี่ยวหยางก็ได้” หลินหยางมองเหอเฉิน

เห็นหลินหยางมีมารยาทขนาดนี้ เหอเฉินก็ดีใจรีบร้อนถามหลินหยางว่ากินข้าวแล้วหรือยัง รอจนหลินหยางบอกว่ากินแล้ว เธอกับจ้าวจินเฟิ่งจึงเดินเข้าไปในห้อง

“ป้าเหอ ถ้าคุณกินข้าวแล้วก็มานั่งเนี่เถอะ ผมจะตรวจสอบร่างกายให้คุณ” หลินหยางพูดเบา ๆ แพทย์แผนจีนอันดับแรกต้องศึกษา ”การมอง” หลินหยางมองสีหน้าของเหอเฉินก็ตัดสินได้แล้วว่าร่างกายของเธอมีบางอย่างไม่ปกติ

“แม่ฉันกินแล้ว แม่ รีบให้หลินหยางดูสักหน่อย”