บทที่ 97 รักษาตุ่มบนตัวคุณ

บทที่ 97 รักษาตุ่มบนตัวคุณ

เฉินเมิ่งแอบเกลียดตัวเอง เธอพูดอย่างหมดหนทาง ”เอาเถอะ งั้นฉันจัดการเอง”

พูดจบก็ทนเขิน เอื้อมมือขวาเข้าไปสำรวจป่าทึบของตน ด้านบนก็ไม่หยุดที่จะลูบคลำและขยี้

หลินหยางมองไปตลอด วิวทิวทัศน์นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมันอย่างใกล้ชิดมองหลินหยางที่จ้องตนแบบนี้ เฉินเมิ่งที่แต่แรกเขินอายเป็นอย่างมากก็พูดด้วยความโกรธเคือง ”คุณมองแบบนี้ คนที่ไหนจะไม่อายบ้าง?”

หลินหยางยิ้มยังคงไม่หยุดมองเฉินเมิ่ง ”ไม่งั้นก็คุยเรื่องนี้ก่อน แล้วค่อยเริ่มรักษา?”

“อือ” เฉินเมิ่งพยักหน้าเห็นด้วย

“คุณผ่านเรื่องแบบนี้กับผู้ชายมากี่คนแล้ว?” หลินหยางถามอย่างอยากรู้

“รวมสามีฉันก็ 5” เฉินเมิ่งพูดจบ หลินหยางก็ใจสั่น เขาประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไป

“รู้จักกันได้ยังไง?” หลินหยางสงสัยนิดหน่อย

“2 คนเป็นแฟนเก่า 1 คนเป็นเพื่อนร่วมงาน คนสุดท้ายรู้จักกันในเน็ต” เฉินเมิ่งไม่มีอะไรจะปิด จึงพูดออกมาตรง ๆ

“คุณเคยใช้ปากให้พวกเขาไหม?” หลินหยางถามต่อ

“แน่นอน ทำทุกครั้ง” เฉินเมิ่งพูดอย่างภูมิใจราวกับการบริการให้ผู้ชาย เป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างมาก

“สามีไม่รู้เหรอว่าคุณมีชู้?”

“ไร้สาระ ไม่รู้แน่นอน ตลอดมาเขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่อยู่ในลู่ในทางตลอด” เฉินเมิ่งพูดอย่างสบาย

หลินหยางคุยกับเฉินเมิ่งไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่งพูดลึกขึ้น แป๊บเดียวเฉินเมิ่งก็รู้สึก สองมือคลึงภูเขาคู่ของตน มองหว่างขาที่ทำให้คนตะลึงของหลินหยาง ในตาก็เกิดความประหลาดใจ

“ร่างกายฉันถูกคุณมองหมดแล้ว ทำไมคุณถึงเอาแต่มอง?” เฉินเมิ่งพูดหน้าแดง ยื่นมือไปลูบหว่างขาของหลินหยาง เพียงแป๊บเดียวหลินหยางก็ถูกเฉินเมิ่งจับไว้

วันนี้อากาศร้อนขนาดนี้ หลินหยางจึงใส่กางเกงบางมาก รับรู้ถึงดาบยาวที่ถูกชักออกจากฝักภายในของหลินหยาง เฉินเมิ่งใจเริ่มเต้นตึกตัก หายใจเข้าออกถี่ ๆ

“สวรรค์ นี่คุณ...ยาวขนาดนี้ เหมือนของลาเลย!” เฉินเมิ่งพูดเสียงสั่น

ถูกหญิงสาวคุยโตขนาดนั้น หลินหยางในใจยินดีมาก เขาหัวเราะ ”ทำไม ใหญ่แล้วไม่ชอบ?”

“ไอบ้า ใครจะไม่ชอบใหญ่ ๆ ล่ะ?” เฉินเมิ่งด่าหลินหยางก็หน้าแดงใจเต้น เธอพูดต่อ”คุณเห็นฉันหมดแล้ว ยังไม่รีบถอดชุดคุณออกอีกเหรอ?”

หลินหยางก็ไม่คิดว่าเฉินเมิ่งจะใจกล้าขนาดนี้ สามารถพูดคำแบบนี้ออกมาได้ จึงตะลึงอยู่ชั่วครู่ หลินหยางเริ่มถอดกางเกงของตน ผู้หญิงคนนี้กล้าแบบนี้ เขาจะเขินอายได้ยังไง?

หลังจากหลินหยางถอดกางเกงนอกและในออก เฉินเมิ่งตาโตทันที ปากก็พูดแนบอ่าง ”สวรรค์ หลินหยาง แบบนี้ ผู้หญิงคนไหนจะรับได้? ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่ใหญ่ขนาดนี้!”

พูดจบก็ให้หลินหยางเดินไปข้าง ๆ เธอ จากนั้นก็ก้มหัวอ้าปากก้มลงไปทางหว่างขาของหลินหยาง ชั่วพริบตาก็รู้สึกถึงความสบาย หลินหยางอดไม่ไหวที่จะหลับตา

ดูเหมือนเฉินเมิ่งจะชอบทำแบบนี้ และก็คงจะทำให้ผู้ชายมาแล้วไม่น้อย เทคนิคไม่เลว ลิ้นของเธอทำให้หลินหยางรู้สึกแปลกใหม่ ก้มหัวลงไปทำ 10 กว่านาทีเพิ่งจะเงยขึ้นมา มองไปยังดาบยาวที่ยังคงเดิม เธอหอบหายใจพูด ”คุณสุดยอดจริง ๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงเสร็จไปนานแล้ว”

“หึหึ ก็แบบนี้แหละ จริงสิ ตอนนี้เริ่มได้หรือยัง?” หลินหยางมองไปยังป่าทึบของเฉินเมิ่ง พบว่าลำธารตรงนั้นไหลมาสักพักแล้ว

“ยังไม่รู้สึกเท่าไหร่ ถ้าคุณ...คลำหน้าอกฉัน” เฉินเมิ่งหน้าแดง

มองเฉินเมิ่ง แม้บนตัวจะมีตุ่มไม่น้อย แต่หุบเขาขาวที่อิ่มเอิบทั้งสองนั่นยังคงเรียบเนียน หลินหยางก็ไม่ดูแคลน มือทั้งสองข้างจู่โจมพร้อมกับกดไปยังยอดเขาทั้งสอง

ความรู้สึกอ่อนนุ่มถูกส่งมา หลินหยางใจสั่น เริ่มคลึงส่วนอ่อนนุ่มในมือ ไขมันสองก้อนดูแน่น แต่มือกลับรู้สึกดีมาก ไม่เปลี่ยนรูปแม้อยู่ในมือของหลินหยาง

บทหลงเฟิ่งเจว๋ของหลินหยางนั้นแต่เดิมก็มีผลปลุกอารมณ์ผู้หญิง การที่หลินหยางทำแบบนี้ ไม่นานเฉินเมิ่งก็เริ่มบิดขาของเธออย่างปั่นป่วน

“เร็ว กินมัน!” เฉินเมิ่งรูปร่างเปราะบางงดงาม รู้สึกคาดไม่ถึงกับคลื่นพลังเช่นนี้ สองมือกอดหัวหลินหยางให้กดลงที่หน้าอกของตน หลินหยางอ้าปากถือโอกาสอมองุ่นของเธอ มือข้างหนึ่งก็ปีนขึ้นไปบนก้อนไขมันที่เหลืออีกข้าง

ไม่กี่นาที เฉินเมิ่งก็รับไม่ไหว ครางออกมาเบา ๆ

หลินหยางก็รู้สึกร้อนไม่ต่างกัน แม้ไฟในใจจะปะทุขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้กินเฉินเมิ่งต่อ ที่สุดแล้วตัวเองเป็นฝ่ายกระทำหรือถูกกระทำ ผลที่เกิดขึ้นย่อมไม่เหมือนกัน อย่างก่อนเขาคงจะถูกเรียกว่าคนเลว แต่ถ้าเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำ เขาก็นับว่าได้ประโยชน์แล้ว

“เอาล่ะ คุณจัดการตัวเองเถอะ ผมจะทายาให้” หลินหยางพูดเสียงเบา

เฉินเมิ่งมองหลินหยางอย่างคับแค้นเป็นอย่างมาก มือของเธอสอดเข้าไปในป่าลึกของเธอ รู้สึกถึงสายน้ำที่ไหลออกมา เฉินเมิ่งหน้าแดง ไม่นานความรื่มรมย์ก็มาถึงจนทำให้เธอลืมความอับอายไปหมด นิ้วมือขยับอย่างรวดเร็ว

หลินหยางมองฉากที่ร้อนแรงเช่นนี้ บันทึกไว้ว่าเขาไม่ได้คุมตัวเอง สูดหายใจลึก จากนั้นก็โคจรบทหลงเฟิ่งเจว๋ในร่างอย่างรวดเร็ว มือหยิบยาขึ้นมาทาไปบนร่างของเฉินเมิ่ง

พลังชี่กระทบกับร่างของเฉินเมิ่ง กระตุ้นให้ยาซึมเข้าผิวของเธอ เขารับรู้ได้ว่าผลของยาถูกดูดไปอย่างรวดเร็ว หลินหยางยิ้มในใจ ดูแล้วผู้หญิงคนนี้ตงตื่นตัวจริง ๆ

สองมือไม่หยุด เพียงแป๊บเดียวก็ไปถึงบริเวณต้นขา มองสายน้ำที่ไหลไม่ขาดสายของนั่น หลินหยางอดไม่ไหวใช้นิ้วมือแตะลงไปเฉินเมิ่งส่งเสียงออกมาโดยทันที

“คุณมันเลว เลวที่สุด” เฉินเมิ่งหายใจถี่ เพราะหลินหยางยังไม่ได้สวมกางเกง สายตาของเฉินเมิ่งจึงตกไปยังหว่างขาของหลินหยาง มองดูรูปร่างที่ทำให้คนสะเทือนใจก็รู้สึกได้ว่ากระแสน้ำยิ่งไหลเชี่ยวขึ้น