บทที่ 96 รู้ได้ยังไงว่าฉันมี

บทที่ 96 รู้ได้ยังไงว่าฉันมี

“บนตัวคุณเต็มไปด้วยตุ่ม เพราะฉะนั้นตอนรักษาถึงห้ามสวมเสื้อผ้า” หลินหยางหน้าแดง

หญิงสาวได้ยินก็หน้าแดงขึ้นไปอีก รีบโบกมือทันที “นี่อะไร ไปรักษาที่ไหนก็ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ว่าจะลองตรวจดูก่อนหรือไง เมื่อไหร่จะเริ่ม?”

“ผมยังพูดไม่จบ เพราะโรคผิวหนังของคุณนั้นจะถูกกระตุ้นจากวัตถุต่าง ๆ เวลารักษาผมจะให้ยาคุณ แต่ถ้าให้ยา การที่คุณเมแทบอลิซึมต่ำ ทำให้ผลลัพธ์ไม่ชัดเจน ดังนั้นถ้าจะรับยา คุณต้องตื่นตัวพอ...” หลินหยางพูดถึงตรงนี้หน้าก็แดง

ฟังคำพูดของหลินหยาง หญิงสาวก็เหมือนจะเข้าใจอะไรแล้ว หน้าแดงก้มงุด ๆ ถาม “ตื่นตัวยังไง?”

“ตื่นตัวยังไงผมก็ไม่มีวิธี เพียงแต่ตอนที่คนจินตนาการถึงเรื่องเพศก็จะตื่นตัว ให้ผมแนะนำคือหลังจากที่ให้ยาแล้วคุณก็หาวิธีเอาเอง” หลินหยางพูดถึงตรงนี้ก็แทบอยากหารูเจาะลงไป หากอีกฝ่ายเป็นคนที่ไม่ฟังเหตุผลก็คงตบและด่าเขาว่าไร้ยางอาย

“คุณ!” เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ได้คิดว่าหลินหยางจะยกเงื่อนไขนี้ขึ้นมา และก็ไม่ได้คิดว่าจะพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้ หน้าอกเคลื่อนเข้าออกตามลมหายใจที่รุนแรง ใช้เวลาสักพักจึงจะสงบ จากนั้นก็ถามเสียงเบา “คุณไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบฉันใช่ไหม?”

“ถ้าคุณคิดว่าผมตั้งใจจะเอาเปรียบคุณก็สามารถไปลองที่อื่นได้เลย อย่างไรก็ตามในด้านของการรักษา เงื่อนไขที่ผมบอกไปนั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว” หลินหยางพูดหนักแน่น

“ถ้าให้คุณรักษาต้องใช้เงินเท่าไหร่?” หญิงสาวถามอย่างกังวล ตอนนี้รู้สึกเสียใจนิดหน่อย ก่อนหน้าทำไมถึงไปบอกว่าโรงแพทย์ของเขาต้องการหนึ่งแสนล่ะ? เขาจะไม่ฉวยโอกาสหลอกเอาเงินเธอหรือไง?

“ค่าตรวจรวมกับค่ายา 468 หยวน” หลินหยางมองยาบนเคาน์เตอร์ด้านหลัง ข้างบนระบุราคาไว้ ใช้เวลาไม่นานก็แจ้งตัวเลขออกมา

ได้ยินว่าแค่ 468 หยวน หญิงสาวก็ดูโล่งใจอย่างชัดเจน แต่เดินคิดว่าอย่างต่ำก็ 9,000 ไม่คิดว่าหมอคนนี้ต้องการแค่ 468 หยวน

หญิงสาวที่ดูผ่อนคลายยังคงสังเกตหลินหยาง เธอมองแล้วอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ วิชาแพทย์ของที่นี่ดูแล้วสมัยใหม่ ห่างไกลกับวิชาเก่า ๆ อย่างมาก

หมอที่หนุ่มขนาดนี้จะตรวจโรคได้จริง ๆ ใช่ไหม? ในใจหญิงสาวแอบกังวลว่าที่จริงแล้วหลินหยางจงใจหลอกเอาเงินไม่กี่ร้อยของเธออยู่หรือเปล่า “ไม่ทราบว่าคุณจะรักษาเสร็จตอนไหน?”

“ขั้นตอนของการรักษาใช้เวลา 1-2 ชั่วโมง ตามสถานการณ์ปกติ เช้าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็ได้แล้ว ถ้าวันที่ 2 ยังไม่เห็นผล เงินทั้งหมดนี้ผมจะคืนให้ ค่ายาก็ไม่เอา” หลินหยางพูดรับรอง

ได้ยินคำพูดของหลินหยางแล้วหญิงสาวก็วางใจได้ทั้งหมด หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาอย่างสบาย ๆ จากนั้นก็หยิบธนบัตรออกมา 5 ใบส่งให้หลินหยาง หลังจากหลินหยางทอนเงินก็ให้หญิงสาวนั่งดื่มชาสักครู่แล้วเริ่มหยิบยาขึ้นมา

แม้ว่าอาการของหญิงสาวคนนี้ดูแล้วน่ารำคาญ เพียงแต่จุดสำคัญคือการผสมยาจึงจะสามารถแสดงผลของการรักษาออกมาได้อย่างน่าพึงพอใจ นำไส้เดือน กระดอง เก๋ากี้ ดอกเสาเย่า ผงบัวออกมาตามปริมาณ และเริ่มค้นหาเครื่องมือปรุงยา

หลังจากหลินยางผสมยาน้ำสีแดงชามใหญ่ ก็เป็นเวลากว่า 2 ทุ่มครึ่งแล้ว มองดูหญิงสาวทำเรื่องน่าเบื่อ หลินหยางก็ยิ้ม “ตอนนี้รักษาได้แล้ว ถ้าเตรียมตัวเสร็จก็เข้ามารักษาได้”

หญิงสาวได้ยินก็ส่งเสียงว่าเข้าใจ ตามหลินหยางเข้าไปในห้องนอนของจ้าวจินเฟิ่ง หญิงสาวรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนภายในก็ขมวดคิ้วพูดเสียงกังวาน ”ในนี้ร้อนจริง ๆ”

“ไม่งั้นก็ตามผมไปโรงแรม เดิมที่ผมอยู่ที่นั่น ถ้าสะดวกก็ไปกับผม ในนั้นเย็นสบาย” หลินหยางยิ้ม

“ปกติแล้วคุณอยู่ที่โรงแรม?” หญิงสาวได้ยินก็เบิกตาจ้องหลินหยาง ตอนนี้แพทย์แผนจีนหาเงินได้ขนาดนี้แล้วเหรอ?

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาเมืองจินหลิง ตอนหาโรงแรมพักก็มาเจอโรงแพทย์แผนจีนนี่” หลินหยางอธิบาย

“ก็ได้ ไปโรงแรมนั่นก็ได้ เพียงแต่ค่าโรงแรมฉันไม่ช่วยนะ” หญิงสาวพูด

“ค่าโรงแรมผมจ่ายแล้ว ไม่ต้องควักเงินคุณหรอก” หลินหยางพูดพร้อมกับหยิบชุดของตัวเอง เดินออกไปด้านนอกพร้อมหญิงสาว หลังจากล็อกประตูก็เดินไปที่โรงแรมพร้อมกับยา

“หมอของโรงแพทย์แผนจีนนี้เป็นพี่สาวของคุณ?” เพราะก่อนหน้าได้เห็นจ้าวจินเฟิ่ง รู้สึกว่าทั้งสองไม่เหมือนคนรักกัน

“ไม่ใช่ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้จักเธอ” หลินหยางตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย นำเรื่องของจ้าวจินเฟิ่งกับผู้หญิงคนนี้ออกมาเล่า

ฟังที่หลินหยางเล่าจนจบ ใบหน้างดงามของหญิงสาวก็ปรากฏรอยยิ้ม” วันนี้นับว่าฉันบังเอิญแล้ว ถ้ามาก่อนหน้านี้ โรคของฉันคงไม่มีวิธีรักษา”

“ไม่แน่ว่าบางทีคนอื่นก็คงมีรักษา” หลินหยางไม่อยากดูถูกใคร จึงส่ายหัวตอบ

หญิงสาวคนนี้ค่อนข้างผอม หน้าอกเองก็ไม่ใหญ่เท่าผู้หญิงที่เขาเคยพบมาก่อน แต่ดูแล้วอิ่มเอิบมาก นับว่าไม่เลว ผมหางม้าและ หน้าตาที่งดงามทำให้คนรู้สึกรัก

สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา รวมถึงลักษณะของหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว

หลังจากเข้าไปในโรงแรม หญิงสาวก็พิจารณาอีกครั้ง รู้สึกว่าเงื่อนไขไม่เลว รอหลินหยางเปิดแอร์ เธอนั่งลงบนเตียงพูดอย่างสบาย “ในนี้ยังคงเย็น”

“ใช่แล้ว บ้านคุณไกลจากที่นี่ไหม? เวลาในการรักษาครั้งนี้คงจะนานนิดหน่อย ผมรักษาให้คุณเสร็จ ถ้าบ้านคุณไกลคงจะไม่มีเวลากลับ” หลินหยางยิ้ม

“ไม่มีปัญหา เย็นนี้ไม่กลับก็ได้ ที่บ้านไม่ว่า” หญิงสาวยิ้มสบาย ”เด็ก ๆ มีแม่สามีไปรับ สามีก็ไปทำงานข้างนอกพอดี ก่อนหน้านี้บอกกับแม่สามีแล้วว่าจะไปนอนโรงพยาบาล เธอคงสบายใจแล้วล่ะ”

หลินหยางได้ยินก็พยักหน้า “ยังไม่รู้ชื่อของคุณเลย”