บทที่ 177 คดีเท็จ

บทที่ 177 คดีเท็จ

มองเห็นระยะห่างของรถคันข้างหน้ายิ่งอยู่ยิ่งใกล้รถของตน หลินหยางรีบคิดหาวิธีว่าจะหยุดอีกฝ่ายได้อย่างไร

มองไปรอบๆ หยิบเครื่องประดับคริสตัลที่ใช้ติดหน้ารถขึ้นมา เปิดหน้าต่างรถ ใบหน้าเผยร่องรอยของความน่ากลัว

“แมร่ง กล้าชนรถผม” เลือดในกายพุ่งพรวด ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว รวบรวมสติให้นิ่งอยู่ที่มือ ถอนหายใจเบาๆ แล้วคริสตัลก็ลอยออกไปด้านหน้าทันที

ยังดีที่คริสตัลนี้ไม่ได้กลมเหมือนลูกบอล แต่มีรูปร่างเป็นมุม หลินหยางโยนตรงไปที่ล้อหลังของรถอีกฝ่าย แล้วก็ได้เสียงแตกดังขึ้น ล้อรถคันข้างหน้าถูกทิ่มแทงแตก

และตอนนี้รถก็ขับมาถึงตรงมุมโค้งแห่งหนึ่งพอดี รถคันข้างหน้าเสียความสมดุล พลิกคว่ำตกด้านข้างทาง

หลินหยางจอดรถ มองเห็นหญ้านุ่มๆด้านข้างรถ ในใจรู้ดีว่าคนตรงข้ามไม่ตายแน่ เดินไปด้านข้างรถแลนด์โรเวอร์ หลินหยางเปิดประตูรถ แล้วก็เห็นคนร่างผอมนอนอยู่บนเบาะคนขับ

ใช้มือขวาดึงคนคนนั้นออกมาวางไว้ด้านข้างถนน ใช้ฝ่ามือตบไปสองที ชายวัยกลางคนร่างผอมค่อยๆฟื้นตื่นขึ้นมา

เมื่อเห็นหลินหยาง สายตาของเขาฉายแววหวาดกลัว ร้องเรียกขึ้นว่า “คุณเป็นใคร ปล่อยผมนะ”

“เห้อๆ ต้องปล่อยคุณอยู่แล้ว” หลินหยางเตะตรงท้องน้อยของคนคนนี้ ชายคนนั้นก็นอนขดตัวเข้าหากันทันที

แล้วโยนชายคนนี้เข้าไปในรถของตน หลินหยางขับรถเลี้ยวไปเส้นทาง เลี้ยวเข้าไปในถนนเส้นเล็กเส้นหนึ่ง

ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว ถนนซอยเล็กไม่มีคนสัญจรแล้ว หลินหยางเปิดไฟในรถ หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม มองดูชายตรงหน้าพร้อมพูดว่า “พูดมา ทำไมต้องขับรถมาชนผม?”

“ผมชนคุณตรงไหน ผมไม่ได้นอนมาสองวัน เผลอหลับในตอนเข้าโค้งจึงชนเข้าเอง” ผู้ชายพูดแก้ตัว

“ขับรถด้วยความเหนื่อยล้า ไม่เลวนี่ งั้นผมหลบให้จนพ้นแล้ว คุณยังเลี้ยวมาชนอีก หมายความว่ายังไง? หรือคิดว่าการขับรถชนเป็นเรื่องที่สนุกมาก?” หลินหยางถามขึ้นด้วยเสียงเข้ม

“ผมตื่นเต้นจึงขับไปชนน่ะสิ” ผู้ชายแก้ตัวอีกครั้ง

“ในเมื่อคุณก็ชนแล้ว คุณจะหนีทำไม?” หลินหยางถามอีกครั้ง

“ไม่มีตังค์จ่ายค่าซ่อมรถ รถของคุณเป็นออดี้ R87 คันหนึ่งตั้งหลายล้าน ผมไม่มีปัญญาชดใช้หรอก”

“เชอะ ปากกับใจไม่ตรงกัน” หลินหยางตบหน้าเขาไปหนึ่งที เลือดในกานพุ่งพรวด วางนิ้วกดลงบนจุดฝังเข็มของผู้ชาย ชายคนนั้นไม่สามารถขยับทันที

ผู้ชายที่พบว่าตัวเองถูกสะกดจุด จึงจะตะโกนร้องขึ้น กลับพบว่าตนเองพูดไม่ออก แค่นั้นเขาก็แสดงความกลัวออกมาทางสายตาของเขา คนตรงหน้าคนนี้ อาจเป็นได้ว่าเป็นว่าผู้เก่งกาจสันโดษที่ร่ำลือกัน? ทำไมถึงสามารถสะกดจุดได้ด้วย?

“ไม่ว่าคุณจะพูดหรือไม่ว่าใครใช้คุณมา ให้ผมได้เสพสุขก่อนหนึ่งนาที” นิ้วมือหลินหยางกดอีกครั้ง ร่างกายผู้ชายกระตุก จากนั้นก็สั่นเทาอย่างไม่หยุด

ความรู้สึกเหมือนลูกศรทิ่มแทงทะลุหัวใจกำลังแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของชายคนนี้อย่างต่อเนื่อง เขารู้สึกเหมือนร่างกายของเขา ถูกมีดทิ่มแทงลงมา ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้เขาอยากจะเป็นลม แต่ก็ตื่นมาอีกครั้งเพราะความเจ็บปวด

ชายที่ไม่สามารถเคลื่อนไหว ภายนอกร่างกายสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา การทรมานอย่างรุนแรง ทำให้จิตวิญญาณของเขาเหมือนถูกทำลายอยู่อย่างต่อเนื่อง

หนึ่งนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับชายคนนี้ กลับนานเหมือนตราบเท่าหลายศตวรรษอย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่าร่างกายจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป แต่นึกย้อนไปถึงความรู้สึกก่อนหน้านี้ ชายผู้นั้นก็ใจสั่นขึ้นมาทันที

เมื่อคลายกดจุดชายคนนั้นแล้ว หลินหยางยิ้มถามขึ้นว่า “ให้โอกาสคุณพูดอีกครั้งหนึ่ง จะพูดไหมว่าใครสั่งคุณมา?”

มองเห็นความลังเลในสายตาของชายคนนั้น หลินหยางหัวเราะพร้อมสะกดจุดชายคนนั้นอีกครั้ง ดวงตาของชายคนนั้นเบิกโตขึ้นมาทันที ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้มาเยือนอีกครั้ง

เดิมคิดว่าตนเองจะชินชากับความเจ็บปวด ในไม่ช้าชายคนนั้นก็รู้ว่า ความคิดของเขาไร้เดียงสาแค่ไหน ความเจ็บปวดในหัวใจ มากที่สุดก็คือคุ้นเคย ไม่มีวี่แววว่าจะลดลงแต่อย่างใด

หลังจากหนึ่งนาที หลินหยางคลายจุดให้กับชายคนนั้น ยิ้มถามขึ้นว่า “พูดไหม?”

มองดูชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นฉลาดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ คนที่ดูอ่อนโยนเหมือนดั่งหยก แต่ลงมือรุนแรงยิ่งนัก

ความเครียดทางจิตใจที่เกิดจากความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง ให้เขาเตรียมรับความทรมาน เมื่อเห็นหลินหยางกำลังจะลงมือ ชายคนนั้นรีบร้องโหยหวนขึ้นมาว่า “ผมพูด ผมพูดทั้งหมด”

“นี่ก็ถูกแล้ว คุณชื่ออะไร? ทำงานอะไร? ทำไมต้องมาชนผม?” หลินหยางยิ้มถาม

“ผมชื่อเฝิงกวน เป็นนักแข็งรถในเมืองนี้ มีชายคนหนึ่งสั่งให้ผมขับรถชนคุณ ส่วนเป็นใครผมก็ไม่รู้” ชายคนนั้นรีบพูดขึ้น

“ใครสั่งให้คุณมาชนผม คุณไม่รู้? แต่คุณก็ตอบตกลง?” หลินหยางได้ยินแล้วก็อึ้ง

“พวกเขาบอกว่า หลังจากที่ผมชนคุณแล้ว จะให้เงินผมห้าแสน ผลที่ตามมาผมก็ไม่ต้องรับผิดชอบ รถแลนด์โรเวอร์คันนั้น ก็เป็นรถที่พวกเขาให้ผมมา บอกว่าหลังจากที่ผมขับรถชนแล้วก็สามารถทิ้งรถไปได้เลย” เฝิงกวนตอบอย่างรวดเร็ว

“คุณมีช่องทางติดต่อคนคนนั้นไหม?” หลินหยางถามขึ้น

“ไม่ คนคนนั้นรู้ว่าผมจะลงมือวันนี้ จึงโอนเงินให้ผมแล้ว” เฝิงกวนร้องพูดขึ้น

หลินหยางถามอีกหลายคำถาม เฝิงกวนก็ตอบอย่างไม่มีประโยชน์อะไร หลินหยางขมวดคิ้วชนกัน ตนเองโตมาจนป่านนี้ ก็แทบไม่มีศัตรูที่ไหน ใครกันที่ต้องการอยากจะฆ่าตน?