บทที่ 176 รถมืดในค่ำคืน

บทที่ 176 รถมืดในค่ำคืน

ช่วงบ่าย หลังจากที่ได้รับสายโทรศัพท์จากหลิวหลิงหลิง หลินหยางขับรถวิ่งไปบนถนนทางหลวง

รออยู่ตรงทางแยกแล้วสิบนาที แล้วก็มองเห็นรถตำรวจคันหนึ่งจอดอยู่ด้านข้างรถของหลินหยาง

“ไอ้หมอนั่น ใครให้คุณมาจอดรถที่นี่? ปรับสามร้อย ไปจ่ายค่าปรับด้วยนะ” เสียงของผู้หญิงที่สง่าผ่าเผยดังแว่วมา หลินหยางได้ยินแล้วก็เผยยิ้มบนใบหน้า

คนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน คือจางเยว่กับหลิวหลิงหลิงนั่นเอง หลิวหลิงหลิงขับรถ คนที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับคือจางเยว่ คำพูดเมื่อกี้ก็คือจางเยว่เป็นคนพูด

“ฮ่าๆ ก็แค่สามร้อยเอง เหมาคุณทั้งคืนก็ได้” หลินหยางอมยิ้มพร้อมหยิบเงินออกมาสามร้อย กลับได้ยินจางเยว่พูดขึ้นว่า ไสหัวไป

“ไป พาพวกคุณสองคนไปทานข้าว” หลินหยางไม่รีบร้อนที่จะเจอหน้ากัน พูดทักทายขึ้นแล้วก็จะขับรถไปเลย

“จะรีบร้อนไปไหน ขับรถตำรวจไปทานข้าว คุณเท่านั้นแหละที่คิดได้ รอเราสองคนไปส่งมอบงานที่สถานีตำรวจเมืองเจียงหลิงก่อน หลังจากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปกับคุณ ค่อยว่ากัน ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาทานข้าวเลย” จางเยว่กลอกตามองบนให้กับหลินหยาง

“งั้นก็ได้ ไปสถานีตำรวจก่อน โตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเข้าไปสักครั้งเลย” หลินหยางหัวเราะขึ้น

“เชอะ คุณช่างร้ายนัก มีแต่คนอยากที่จะไกลห่างสถานีตำรวจ คุณยังคิดอยากจะเข้าไป หากคุณอยากเข้าไปจริงๆ พี่มีหนทางทำให้คุณเข้าไปได้ หากคุณคิดดีก็แล้วบอกพี่ได้เลย” หลิวหลิงหลิงหัวเราะพูดขึ้น

หลินหยางไม่ใส่ใจ หัวเราะแล้วก็ขับรถตรงไปยังสถานีตำรวจเมืองเจียงหลิง

เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ หลังจากที่รถทั้งสองคันจอดเรียบร้อยแล้ว หลินหยางลงรถมากับหญิงสาวสองคน

“พวกคุณมาเมืองเจียงหลิงตอนนี้....” หลินหยางถามขึ้น

“จะยังทำอะไรได้ ก่อนหน้านี้ก็เคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือ พวกเราอยากที่จะทำงานอยู่ที่เมืองเจียงหลิง ก่อนหน้านี้ก็จะได้จัดการคดีใหญ่ไปสองคดี สถานีตำรวจเมืองจินหลิง ไม่มีตำแหน่งที่สูงกว่านี้ให้กับพวกเราแล้ว บวกกับคนที่บ้านของพวกเราสนับสนุนตลอดจนความเห็นของพวกเรา จึงได้ถูกย้ายมาทำงานที่เมืองเจียงหลิง” จางเยว่พูดอธิบายขึ้นสั้นๆ

หลินหยางเข้าใจ พ่อของจางเยว่เป็นคนมีอิทธิพลในเมืองเจียงหลิง เปลี่ยนย้ายตำแหน่งไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายหรอกหรือ?

“พวกคุณสองคนเป็นถึงหัวหน้าหน่วยในเมืองจินหลิงแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงไม่รู้สึกเหมือนเป็นการให้รางวัลพวกคุณ กลับเหมือนเป็นการถูกลดตำแหน่ง” หลินหยางหัวเราะพร้อมพูดขึ้น

“ไปไหนก็ไป ฉันมีผลงานตั้งมากมายขนาดนั้น จะถูกลดตำแหน่งได้อย่างไง พี่เยว่เป็นผู้อำนวยการอยู่ที่นี่ ฉันเป็นรองผู้อำนวยการ ต่อไปคุณระวังตัวไว้ให้ดี อย่ามาตกอยู่ในมือของฉัน ไม่อย่างนั้น ฮ่าๆ กองสันติบาลรอคุณอยู่” หลิวหลิงหลิงกำหมัดขึ้นมา

ครั้งนี้กลายเป็นหลินหยางที่ตกตะลึง สาวสองคนนี้อายุเพิ่งเท่าไหร่เอง ได้เป็นถึงผู้อำนวยการแล้ว?

เห็นท่าทีไม่อยากเชื่อของหลินหยาง หลิวหลิงหลิงล้วงหลักฐานออกมาจากกระเป๋า ยื่นตรงหน้าหลินหยาง พร้อมพูดว่า “เห็นไหม รองผู้อำนวยการ”

หลินหยางมองดูหลักฐานนั้น เขียนไว้จริงๆว่า รองผู้อำนวยการสถานีตำรวจเมืองเจียงหลิง จึงหัวเราะพูดขึ้นว่า “โย่ว มีคุณสองคนคอยคุมกัน ต่อไปหากมีเรื่องปัญหาอะไร งั้นก็ล้วนไม่ใช่ปัญหาแล้วสิ”

“ฝันไปเถอะ เจ้าหน้าที่รับตำแหน่งใหม่ไฟแรง คุณกล้ามีเรื่องในเมืองเจียงหลิง จะจับคุณเป็นคนแรกเลย” หลิวหลิงหลิงพูดขึ้น

หลินหยางได้ยินแล้วก็หัวเราะเสียงดัง ยาจีนมีความสามารถที่แข็งแกร่งในการควบคุมธรรมชาติของมนุษย์ เขารู้สึกได้อยู่แล้ว หลิวหลิงหลิงแค่พูดไปอย่างนั้นแหละ ถึงตอนนั้นหากเกิดอะไรขึ้น ยังไงก็เข้าข้างเขาแน่นอน

แน่นอน ตนเป็นพลเมืองดีและปฏิบัติตามกฎหมาย ไม่สร้างปัญหาให้กับสาวสองคนนี้แน่นอน

“ขนของพวกนี้ไปใส่ท้ายรถของคุณ เดี๋ยวไปหาบ้านพร้อมกับพวกเรา แล้วก็ไปซื้อของใช้ส่วนตัว” หลิวหลิงหลิงเปิดท้ายรถตำรวจ

หลินหยางเห็นทั้งสองคนมีแต่กระเป๋าเดินทางสองใบ จึงถามขึ้นว่า “นี่พวกคุณสองคนมาเที่ยว ไม่ได้มาอยู่ถาวรใช่ไหม? ถึงได้เอาของมาแค่นี้หรือ?”

“เดี๋ยวค่อยไปซื้อเพิ่ม ก็แค่ต้องซื้อเพิ่มเยอะหน่อยเอง” จางเยว่พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า “เอาล่ะ ลำบากคุณแล้ว เราไปห้องทำงานด้วยกันก่อนเถอะ”

“ผมรออยู่ที่นี่แหละ พวกคุณเร็วหน่อยก็แล้วกัน” หลินหยางไม่ใช่คนที่ไม่มีมารยาท ตนเป็นคนนอกเข้าไปในสถานีตำรวจ จะเป็นการทำลายชื่อเสียงของหญิงสาวทั้งสองคน

หญิงสาวทั้งสองคนก็ไม่มีความเห็นอะไร เดินบิดเอวบางเข้าไปในตึกสถานีตำรวจ

หลังจากครึ่งชั่วโมง หญิงสาวทั้งสองคนเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ขึ้นมานั่งบนรถหลินหยาง แล้วก็ให้หลินหยางพาพวกเธอไปหาบ้านเช่า

“ทำไมเขาไม่ได้จัดเตรียมที่อยู่ให้กับพวกคุณหรือ?” หลินหยางยิ้มถามขึ้น

“มีหอพักเดี่ยว แต่ไม่อยากอยู่” หลิวหลิงหลิงพูดขึ้นอย่างง่ายๆ

“ก็จริง หากผู้อำนวยการสองคนนอนหอพักเดี่ยว ก็เกินไป ได้ พี่จะพาไปหาเช่าบ้านที่ไม่เลวเลยทีเดียว” หลินหยางหมุนพวงมาลัย แล้วรถก็วิ่งออกไปทันที

หลังจากสิบนาที หลินหยางจอดรถตรงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ การจราจรก็ค่อนข้างสะดวก และหมู่บ้านก็ค่อนข้างหรูหรา สภาพแวดล้อมรอบๆสีเขียวชอุ่ม อุปกรณ์อำนวยความสะดวกในหมู่บ้านล้วนดีที่สุด

หลินหยางเช่าห้องที่มีสามห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องครัว เดิมอยากที่จะซื้อเลย แต่เพราะความสัมพันธ์ของทั้งสามคนยังไม่ชัดเจน หลินหยางจึงเช่าไว้ก่อน โดยช่วยจ่ายค่าเช่าให้ครึ่งปี

และหลังจากที่ช่วยทั้งสองคนซื้อของใช้ส่วนตัวเสร็จ ก็สองทุ่มแล้ว หลังจากพาทั้งสองคนไปทานข้าวข้างนอกเสร็จ หลินหยางก็ให้ทั้งสองคนพักผ่อน แล้วตนเองก็รีบกลับบ้าน