บทที่175สยบหนานกงเห้อ

บทที่175สยบหนานกงเห้อ

ถึงแม้ไม่รู้ว่าความสามารถที่ของหลินหยางเป็นยังไงบ้างกันแน่ แต่ลึกๆแล้วไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเชื่อใจหลินหยางอย่างมาก

และบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าครั้งก่อนตัวเองถูกพิษคางคกน้ำแข็งและตกอยู่ในอันตราย แล้วบังเอิญหลินหยางช่วยเธอรอดจากเคราะห์ครั้งนั้น ถึงได้เชื่อใจหลินหยางขนาดนี้?

ไม่นานหนานกงหยูนก็ล้มเลิกความคิดที่จะพึ่งหลินหยาง เธอรู้ความสามารถของอาสามตัวเองดี หลินหยางเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง? จะเป็นคู่ต่อสู้ของอาสามได้ยังไง?

“รีบไสหัวไปซะ ทำไมไล่ก็ยังไล่ไม่ไปอีก?”จ้าวจินฟ่งมือเท้าเอวและด่าทอ

“เสี่ยวหย่วน ให้เธอหุบปากไปซะ!”อาสามพูดน้ำเสียงเย็นชาคำนึง

เถียนหย่วนมีความคิดเกินเลยกับจ้าวจินฟ่งตั้งนานแล้ว นาทีนี้ได้ยินคำพูดของอาสามแล้วยังจะรอช้าอยู่ได้ยังไง? เขายิ้มอ่อนๆแล้วกล่าวขอโทษคำนึง จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าใส่

เดิมทีเถียนหย่วนก็เห็นจ้าวจินฟ่งเป็นคนธรรมดาอยู่แล้ว และเขาก็แน่ใจด้วยว่าหนานกงหยูนมีอาสามของเธออยู่ข้างกาย เธอไม่กล้าลงมือกับเขาหรอก เพราะฉะนั้นเขาเลยวางใจและไปจับจ้าวจินฟ่งอย่างใจกล้า

แต่เห็นได้ชัดว่าเถียนหย่วนคงลืมคิดไปว่า หนานกงหยูนที่อยู่ข้างๆจะยอมปล่อยให้เพื่อนบาดเจ็บเพื่อตัวเองได้ยังไง? กำลังภายในหมุนเวียน พลังฝ่ามือผลักไปที่เถียนหย่วน

เถียนหย่วนเห็นแล้วตกใจเลยรีบพลิกตัวหลบทันและนี่ก็ถือว่าโชคดีที่หนานกงหยูนแค่อยากบีบเขาให้ถอยไป ไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มี

“เสี่ยวหยูน นี่เธอคิดจะกบฏเหรอ?”เห็นหนานกงหยูนถึงกับลงมือขึ้นมา ตาแก่หนานกงเลยตะคอกขึ้นมาคำนึง ไม่นึกเลยว่าจะลงมือไปจับหนานกงหยูนด้วยตัวเอง เดิมทีตัวเองมาครั้งนี้ก็เพื่อมาหาหนานกงหยูน จับกลับไปโดยตรงเถอะ หนานกงหยูนย่อมไม่กล้าลงมือกับอาสามอยู่แล้ว มองดูร่างเงาที่ยิ่งอยู่ยิ่งใกล้เข้ามา หัวใจของเธอก็ได้ดิ่งลึกลงไปอย่างแรง เพื่อเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลแล้ว ต้องยอมทิ้งความสุขของตัวเองไป ถึงแม้ตอนที่ยังเด็กมากๆ เธอก็เคยเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริง ก็ยากที่จะรับได้ในชั่วขณะ

ในขณะที่อาสามของหนานกงหยูนจะเข้าใกล้ตรงหน้าของหนานกงหยูน จู่ๆขนลุกซู่พัดไปด้านหลัง กลิ่นไอที่อันตรายสุดขี้ได้ปรากฏขึ้น ทำให้เขาหยุดลงในทันที

“ผู้ชายสองคนรังแกหญิงสาวสองคน หนังหน้าของพวกคุณหนาแค่ไหน ในเวลาอันสั้นคงประมาณการไม่ออกแน่”ในที่สุดหลินหยางก็ได้เดินลงจากบันไดเสียที

“หลินหยาง คุณลงมาแล้วเหรอ!”จ้าวจินฟ่งเรียกด้วยความเซอร์ไพรส์

ทั้งสี่คนมองกำลังผู้ชายที่ลงมาจากชั้นบนพร้อมกัน ขอบหน้าที่ชัดเจนประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

จ้าวจินฟ่งและหนานกงหยูนหัวใจเต้นแรง พลานุภาพที่หลินหยางฟุ้งกระจายออกมามีแรงดึงดูดที่ผู้หญิงยากจะต้านทาน นี่ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีคนอื่นอยู่ในเหตุการณ์ คาดว่าอาการบ้าผู้ชายของทั้งสองก็คงจะกำเริบแล้ว

ส่วนบทหลงเฟิ่งเจว๋นี่มีเพียงแต่องค์จักรพรรดิในสมัยโบราณถึงมีได้ มีพลานุภาพสยบใต้หล้าแฝงอยู่รางๆอีกเช่นเคยน้อยมากที่หลินหยางจะแผ่พลานุภาพแบบนี้ออกมา เพราะน้อยมากที่จะเจอศัตรู ครั้งนี้หลินหยางได้ปล่อยพลังออกมากสุดฤทธิ์ มันช่างทรงพลังมาก

หนานกงหยูน อาสามและเถียนหย่วนต่างมองหน้าหลินหยางด้วยความตื่นเต้น ไม่นึกเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้ จะให้กลิ่นไอที่เหมือนเจอศัตรูอันตรายกับเขาสองคน

“ข้าหนานกงเห้อ ไม่ทราบว่าท่านคือ……”อาสามถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ผมชื่อหลินหยางครับ เป็นหัวหน้าของร้านซักรีดร้านนี้ครับ ทั้งสองท่านคือต้องการมาซักผ้าเหรอครับ?ถ้าใช่ก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าไม่ ก็รบกวนออกไปด้วยครับ จะได้ไม่เสียเวลาทำมาหากินของผม”หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“พ่อหนุ่ม เสี่ยวหยูนเป็นเรื่องภายในของตระกูลหนานกงของเรา”หนานกงเห้อพูดทีละถ้อยคำ

หลินหยางย่อมเข้าใจความหมายของหนานกงเห้ออยู่แล้ว นี่คือเรื่องภายในครอบครัวของหนานกง นายก็อย่ายุ่งเลย ไม่อย่างนั้นผิดใจกับครอบครัวหนานกง นายได้แบกรับผลที่ตามมาแน่

ถึงแม้หลินหยางจะไม่ใช่คนหยิ่งยโส แต่ก็ไม่เคยเห็นว่าตระกูลๆนึงใหญ่แค่ไหนกันแน่ ในใจเลยไม่ได้รู้สึกกลัวสักเท่าไหร่ เขาหัวเราะอย่างสบายใจและเดินเข้าไป แขนข้างนึงยื่นมือไปกอดหนานกงหยูนไว้ ออร่าบนตัวไหลลงมาดั่งกระแสน้ำ:“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในครอบครัวของใครกรุณาอย่ามาลงมือในร้านของผม อีกอย่างผมของเตือนพวกคุณอย่าทำให้เสี่ยวหยูนลำบากใจ เพราะเธอคือผู้หญิงของผม”

หนานกงเห้อและเถียนหย่วนต่างก็รู้สึกตกตะลึง นัยน์ตาของเถียนหย่วนยิ่งแล้วใหญ่ได้หดลงอย่างรวดเร็ว สายตาที่จ้องหลินหยางค่อนข้างดุร้าย

“พ่อหนุ่ม วันนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะพาเสี่ยวหยูนกลับไปให้ได้ หวังว่าคุณจะไม่ขัดขวางนะ”หนานกงเห้อพูด

“เสี่ยวหยูน ดีที่สุดเธอรีบกลับไปกับฉันซะไม่อย่างนั้นพอถึงเวลาหัวหน้าบ้านหนานกงกล่าวโทษขึ้นมา เธอต้องเจอกับจุดจบยังไงเธอน่าจะรู้ดีที่สุด”ถึงแม้เถียนหย่วนจะรู้สึกว่าหลินหยางเก่งกาจมาก แต่เขาไม่คิดว่าหลินหยางจะเก่งกาจสู้หนานกงเห้อได้ มีคนแบบนี้คอยหนุนหลังอยู่ เขาก็รู้สึกใจกล้าขึ้นไม่น้อยเลย

“ไสหัวออกไป!”หลินหยางพูดอย่างเย็นชาคำนึง

“นายรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร……”

“เพี๊ยะ!”ไม่รอให้เถียนหย่วนพูดจบ เสียงตบที่ใสชัดก็ได้ก้องมา เถียนหย่วนรู้สึกแค่ว่าใบหน้าของตัวเองปวดแสบปวดร้อน

“ไม่รู้มารยาท ผู้ใหญ่เขาคุยกัน นายมาแทรกอะไรด้วย!”หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

“นี่แก!”เถียนหย่วนที่ถูกตบจะทนไหวได้อย่างไร เขาจ้องหลินหยางด้วยสายตาดุแล้วแล้วจะพุ่งเข้าไป กลับถูกหนานกงเห้อจับแขนเอาไว้

“หยุดนะ!”ด่าสั่งสอนเถียนหย่วนไปทีนึง หนานกงเห้อมองหน้าหลินหยางแล้วพูด:“พ่อหนุ่ม เรื่องภายในครอบครัวของฉันกับหนานกงหยูนแน่ใจหรอว่าพ่อหนุ่มจะยุ่ง?”

“ผมเคยพูดแล้วว่าหนานกงหยูนเป็นผู้หญิงของผมครับ”หลินหยางหันไปจับแก้มของหนานกงหยูน หนานกงหยูนเหม่อลอยไปครู่นึง ในระหว่างที่มึงงงอยู่ หัวใจถูกหวั่นไหวไปครู่นึง

ฉันเป็นผู้หญิงของเขา! หนานกงหยูนคิดย้อนอยู่ในใจ แล้วรู้สึกหวานชื่นขึ้นมา

“งั้นคุณรับฝ่ามือของฉันหนึ่งฝ่ามือ ถ้าสามารถรับไหว เรื่องของวันนี้ก็จบแค่นี้ แต่วันข้างหน้าเรื่องที่หัวหน้าบ้านหนานกงจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง ก็หวังว่าพ่อหนุ่มจะรับไหวด้วยนะ!”หนานกงเห้อพูดไปคำนึง เจินชี่อันทรงพลังได้ระเบิดออกมาจากภายใน กระดูกดังกึกๆ ฝ่ามือแฝงไปด้วยพลานุภาพผลักไปที่ร่างกายของหลินหยาง!

หลินหยางผลักหนานกงหยูนออกเบาๆ หายใจลึกๆทีนึงผลักฝ่ามือออกไป

รู้สึกถึงพลานุภาพของหลินหยางแล้ว หนานกงเห้อหัวคิ้วกระตุก หลินหยางที่เดิมทีดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ จู่ๆทำให้เขารู้สึกมีพลังอันยิ่งใหญ่ทำให้เขาลอยขึ้นจากพื้นเข้าไปในกลีบเมฆ

ส่วนฝ่ามือที่มาอย่างรวดเร็วนั้น ราวกับภูเขาที่เต็มไปด้วยพลานุภาพอันยิ่งใหญ่