บทที่ 182 ถูกจับได้แล้ว

บทที่ 182 ถูกจับได้แล้ว

หลินหยางกลับไม่คิดแบบนี้ สาวสวยอย่างไป๋เซียนเฉ่า อย่าว่าแต่ไปดูดาวเป็นเพื่อนเธอ ต่อให้อยากไปดวงจันทร์ เขาก็กล้าที่จะขึ้นสายฉางเอ๋อ ไปดวงจันทร์เป็นเพื่อนเธอ

“จะบอกว่าขอบคุณ ยังไม่รีบ บอกเรื่องของผมให้พ่อของคุณเข้าใจก่อนเถอะ” หลินหยางพูดขึ้น

ไป๋เซียนเฉ่าไม่ตอบ เพียงแค่ยืนขึ้นมาโทรหาบอดี้การ์ด ให้พวกเขามารับตน ท่านใดนั้นด้านล่างภูเขาก็มีรถคันหนึ่งแว่นมาอย่างรวดเร็ว บอดี้การ์ดพวกนี้ช่างมืออาชีพจริงๆ

“รถออดี้คันนั้นของคุณพังแล้ว ถือว่าเป็นเพราะรับเคราะห์แทนฉัน รถมาเซราติคันนั้นของฉันยกให้คุณละกัน” ไป๋เซียนเฉ่ายื่นกุญแจรถให้เขาแล้วพูดขึ้น

ไม่มีการบ่ายเบี่ยง หลินหยางยื่นมือรับมา พยักหัวพูดขึ้นว่า “งั้นก็ได้ คุณเดินทางปลอดภัย เรื่องบางอย่างค่อยกลับไปคุยกับคุณที่บริษัทอีกที”

เมื่อไป๋เซียนเฉ่าไปแล้ว หลินหยางขับรถมาเซราตินคันใหม่เอี่ยม กลับมาที่บ้านของตน

ผลักประตูเปิดออก ก็เห็นจ้าวจินฟ่งร้องห่มร้องไห้อยู่ กั่วเหมิงก็ตาแดงทั้งคู่ เห็นทีสองวันนี้พวกเธอคงตกใจแย่แล้ว

“คุณ...คุณไม่เป็นไร” หนานกงหยูนเห็นหลินหยาง ที่เพิ่งเข้ามาตอนนี้ก่อนคนอื่น

หายใจเข้าลึกๆหนึ่งที หลินหยางพยักหัว ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้พวกเธอฟัง เงียบไปสักพักแล้วค่อยพูดขึ้นว่า “รถคันนั้นเป็นของผม แต่ผมไม่เป็นไร ส่วนเรื่องเป็นยังไงพวกคุณไม่ต้องถามแล้ว หนานกงคนสวย ผมหิวแล้ว จะเป็นเกียรติทานอาหารมื้อดึกฝีมือของหนานกงได้ไหม?”

“อาหารมื้อดึก...อ่อ ในครัวมีเกี๊ยวนิดหน่อย” แล้วหนานกงหยูน ก็ไปต้มเกี๊ยวให้เขาจริงๆ

แล้วหลินหยางก็ยื่นแขนไปโอบกอดจ้าวจินฟ่งกับกั่วเหมิง ที่นิ่งอึ้งอยู่ ดมกลิ่นหอมๆของเส้นผมทั้งสองคนแล้วก็พูดปลอบขึ้นว่า “ยังไงก็ที่บ้านดีที่สุด พวกคุณอยู่ที่นี่ยิ่งดีที่สุดเลย”

คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้ ความเครียดในใจของผู้หญิงทั้งสองคนดับหายมลายสิ้น ความเป็นกังวลกับความหวาดกลัวทั้งหมดกลายเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน ผู้หญิงทั้งสองคนถูกโอบกอดไว้อยู่แบบนี้ก็ไม่เอียงอาย กลับต่างก็กอดเขาไว้อย่างแน่น

หลินหยางพูดคืนนี้อย่างพอใจว่า “เป็นความผิดของผมที่สองวันนี้ทำให้พวกคุณไม่สบายใจ เพื่อเป็นการลงโทษในความผิดนี้ คืนนี้ลงโทษไม่ให้ผมนอนเลยละกัน”

ไม่นอน? ถ้าไม่นอนแล้วจะทำอะไร เดิมทั้งสองคนถูกเขากอดอยู่แบบนี้อย่างไม่รู้สึกอะไร คราวนี้ต่างก็หน้าแดงขึ้นมาแล้วก็ไม่กล้ามองเขา

และตอนนี้ หนานกงหยูนก็กำลังยกถ้วยเกี้ยวที่ต้มเสร็จแล้วเข้ามาพอดี เห็นหลินหยางโอบกอดซ้ายคนขวาคน ในใจก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที วางถ้วยลงบนโต๊ะ จนน้ำแกงกระเด็นออกมาไม่น้อย

จ้าวจินฟ่งกับกั่วเหมิงรีบปล่อยเขา แล้วก็หันหลังไปด้วยความรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา หลินหยางหน้ายื่นเข้าไปดมดู แล้วก็พูดชมอย่างหน้าด้านๆว่า “เกี๊ยวนี้ ต้องใช้ใจกับความสวยงามรวมกันถึงสามารถห่อออกมาได้สวยขนาดนี้”

“นี่เป็นแบบแช่แข็ง ห่อละสิบหยวน คุณจะไปซื้อเกี๊ยวที่ห่อด้วยใจและความงามแบบนี้มาไว้สักสองห่อไหม?” หนานกงหยูนไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

หลินหยางไม่ถือสาคุณหนูตระกูลใหญ่ นั่งลงแล้วก็ทานเกี๊ยวอย่างหิวโหย

“ทานช้าๆหน่อย เดี๋ยวลวกปาก” หนานกงหยูนพูดขึ้นอย่างทนดูไม่ไหว

“ไม่เป็นไร ร้อนแค่ไหนก็ไม่อันตรายเท่า เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์” หลินหยางตั้งใจเปลี่ยนเรื่องพูดถึงอุบัติเหตุรถยนต์

การพูดคุยกันเมื่อกี้ ได้ดึงจิตใจของผู้หญิงออกจากความเศร้าโศกแต่แรกแล้ว คราวนี้ต่างก็จ้องมองดูเขายังแปลกใจ หลินหยางก็ไม่อ้ำอึ้ง เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในหลายวันนี้ออกมาให้ฟัง

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? เจียงหัวคนนั้น เหิมเกริมในเมืองเจียงหลิงขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีอิทธิพลหนุนหลัง ต่อไปคุณจะต้องอยู่ในเจียงหลิงไปอีกนาน? จะทำอย่างไร” จ้าวจินฟ่งพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ทำยังไง? จัดการเขาก่อนไง จะให้พวกคุณดูบางอย่างที่ค่อนข้างไม่เหมาะสมกับเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปด” หลินหยางพูดเสร็จแล้วก็ล้วงเอากล้องตัวนั้นออกมา

ผู้หญิงทั้งสามคนขยับเข้าไปใกล้กัน เมื่อเปิดกล้องออกมาดู ก็เกือบที่จะโยนกล้องทิ้งไป ดีที่หลินหยางเตรียมตัวไว้แต่แรกแล้ว จึงรับไว้ทัน

“คุณทุเรศมาก นี่ก็คือเจียงหัวหรือ? พุงใหญ่กว่าคนท้อง 10 เดือนเสียอีก เขาทำท่าอนาถขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร?” กั่วเหมิงถามขึ้น

หลินหยางดีดนิ้วพร้อมพูดว่า “ท่าพวกนี้เขาเป็นคนโพสต์ขึ้นมาเอง ผมเพียงแค่บันทึกภาพไว้เอง แต่อาศัยเพียงพวกนี้ยังไม่สามารถจัดการเขาได้ หนานกงคนสวย เรื่องอย่างอื่นผมไม่ขอร้องคุณ น้องสาวที่บ้านสองคนนี้ขอฝากให้คนดูแล คนคนนี้จะต้องหาทุกวิธีจัดการกับผม”

หนานกงหยูนพยักหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “วางใจเถอะ มีฉันอยู่ไม่มีใครแตะต้องพวกเธอได้”

ดึกมากแล้ว หลินหยาง กะจะไปอาบน้ำอุ่นเสียก่อนแล้วค่อยเข้านอน แล้วก็คิดอยากที่จะพาจ้าวจินฟ่งไปอาบน้ำด้วยกัน แต่สาวคนนี้กลับอิดออดไม่ยอมเข้ามาสักที

“ทำไมหรือ? ไม่สบายหรือ?” หลินหยางพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

จ้าวจินฟ่งกัดริมฝีปากพยักหัว แล้วก็ชี้ไปด้านล่าง แหวกชุดนอนกระโปรงของตนเองขึ้น แล้วข้างในก็บวมๆ เซ็งจริงๆ นี่ประจำเดือนรวมตัวกันมาหรือไง

หลินหยางอาบน้ำคนเดียวจนเสร็จอย่างอารมณ์เสีย ตอนที่เดินออกมากลับเจอหนานกงหยูน ถือเสื้อผ้าตนเองแล้วก็กำลังจะมาอาบน้ำ

“คุณมาทางนี้ได้อย่างไร? ก๊อกน้ำในห้องของคุณเสียแล้วหรือ?” หลินหยางค่อนข้างดีใจ

หนานกงหยูนกลอกตามองบนใส่เขา ทำท่าทีเหมือนรู้ทั้งรู้แล้วทำเป็นถาม ผลักตัวหลินหยางแล้วก็เดินเข้าไป

หลินหยางมอดูหนานกงหยูน ตอนที่เดินผ่านตนเองไปได้เบียดเสียดกับเจ้าปืนใหญ่ของเขา ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือว่าไม่ตั้งใจ แล้วความร้อนรุ่มก็ลุกขึ้นมาทันที

ผู้หญิงคนนี้หมายความว่ายังไง? ก๊อกน้ำเสีย? บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ? พูดออกมาใครจะเชื่อ หลินหยางไม่เชื่อเด็ดขาด ตัดสินใจเอาโอกาสที่พลาดจากการอาบน้ำกับสาวกลับคืนมาอีกครั้ง