บทที่ 183 ไม่เหมือนกัน

บทที่ 183 ไม่เหมือนกัน

หนานกงหยูนนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ สายตามองดูหลินหยาง ฉันไม่ต้องการทำให้ตัวเองดูอ่อนแอแม้สักนิด หลินหยางกลับเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอ เอามือกุมหัวแล้วก็อยู่ตรงขอบอีกด้านของอ่างอาบน้ำ

เดิมหนานกงหยูนคิดว่าตนทำถึงขนาดนี้ ถือเป็นการลดตัวยั่วยวนเขาแล้ว แต่เจ้าคนนี้กลับไม่รู้เรื่องเลย ยังกล้าที่จะวางท่า

หลินหยางก็ไม่ใช่วางท่า เพียงแต่การกระทำของคุณหนูหนานกงค่อนข้างไม่สมดุล ในเมื่อมาให้ถึงที่แล้ว ก็ต้องให้อย่างที่สุดสิ หนานกงหยูนกัดฟันแน่น แล้วลุกขึ้นยืน

“คุณจะไม่ขยับมาจริงๆใช่ไหม?” หนานกงหยูนพูดเหมือนเป็นคำขาด

“ผู้ชายอกสามศอก นอนอยู่สบายจะตาย” หลินหยางตัดสินใจตอบกลับ

หนานกงหยูนพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “คุณไม่มา ฉันจะมาเองนะ”

อ่างอาบน้ำที่กว้างนี้เป็นสิ่งที่หลินหยางพอใจที่สุด ทั้งสองคนนอนอยู่ด้วยกันก็ไม่รู้สึกอึดอัด แต่ว่าหนานกงหยูนกลับไม่ได้ขยับมา แต่เป็นการควบอยู่บนตัวหลินหยาง

ภาพแบบนี้อยู่ในอ่างค่อนข้างแปลก หลินหยางนอนอยู่ด้านล่างมองดูอยู่อย่างแปลกใจ ส่วนหนานกงหยูนนั่งคร่อมตักอยู่แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ

ต่อไปต้องทำยังไง? หนานกงหยูนค่อนข้างลังเล เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เดิมเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วว่า คืนนี้จะให้เขาทุกอย่าง เรื่องมาถึงขนาดนี้ หนานกงหยูนไม่รู้จะทำยังไงต่อ มองดูด้านล่าง ในใจตกตะลึง

ที่แท้หลินหยางก็ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้ว ถึงแม้เจ้าปืนใหญ่จะยังไม่ตื่น แต่รูปร่างขนาดนี้กลับทำให้หนานกงหยูนค่อนข้างหวาดกลัว หากสิ่งนี้มุดเข้าไปจะเจ็บขนาดไหน

“คุณ...จะทำอะไร?” หลินหยางถามทั้งๆที่ก็รู้ดีแก่ใจ

มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะทำอะไรได้? หนานกงหยูนใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีคร่อมขึ้นมาแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ร่างกายจึงค่อยๆนอนลงบนตัวหลินหยาง

ก้อนเนื้อนุ่มๆสองก้อนแนบชิดกาย ในใจหลินหยางร้อนรุ่ม จึงพูดล้อเธอเล่นว่า “นี่คุณเหนื่อยแล้ว หรือว่าไม่มีแรงแล้ว?”

“ใครบอกว่าไม่มีแรงแล้ว คุณอย่าจับไปเรื่อย” หนานกงหยูนพูดขึ้นอย่างงอล

หลินหยางหัวเราะพร้อมพูดว่า “คุณคร่อมขึ้นมาก็ดี ท่านี้อยู่ในน้ำสบายดี เรามาลองกันไหม?”

ท่าอะไรกัน หนานกงหยูนรู้เรื่องเสียที่ไหน เธอรู้เพียงว่าวันนี้เธอยอมทุกอย่างแล้ว เธอใช้แรงพยุงตัวเองขึ้นมานั่ง จ้องมองเขาแล้วพูดว่า “ไม่ได้ ในใจวันนี้ฉันเป็นคนเริ่มก่อน ยังไงก็ต้องให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ คุณหลับตาก่อน”

หลินหยางไม่รู้จะทำยังไง ทำได้เพียงหลับตา ที่จริงแล้วสายตาเขาแง้มแอบดูว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แล้วหนานกงหยูนก็กำมือทั้งคู่ ค่อยๆถอดกางเกงในออกมาอย่างเชื่องช้า หลังจากนั้นเธอก็พิจารณาดูเจ้าปืนใหญ่ ดูท่าแล้วก็เหมือนกำลังคิดอยู่ว่า จะสอดเข้าไปยังไง

มือนุ่มน้อยๆค่อยจับดูเจ้าปืนใหญ่ ร่างกายหลินหยางเกร็ง แล้วก็ตั้งแข็งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ อาวุธเดิมที่คอตกอยู่ ตอนนี้กลับตั้งขึ้นอย่างแข็งแรง สูงเด่นเป็นสง่า รูปร่างใหญ่ขึ้นเป็นเท่า คราวนี้หนานกงหยูนยิ่งเครียดกว่าเดิม ใหญ่เกินไป ไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถรับได้

ในใจหลินหยางดีใจอย่างมาก หนานกงหยูนกลับไม่มีความดีใจเลย บ่นพึมพำอยู่อย่างเสียอารมณ์ว่า “คุณ...นี่ใหญ่เกินไปไหม”

เมื่อลืมตาขึ้น หลินหยางพูดขึ้นอย่างตกใจว่า “คุณยังเคยเห็นของคนอื่นหรือ?”

หนานกงหยูนส่ายหัวพูดขึ้นว่า “คุณไม่รู้ตัวหรือ? นี่จะใหญ่เท่าแขนของฉันแล้วนะ”

หลินหยางหันไปดู เมื่อก่อนตนเองก็ไม่เคยสังเกต ตั้งแต่ฝึกวิชาบทหลงเฟิ่งเจว๋ พลังยิ่งอยู่ก็ยิ่งล้ำลึก ตรงนี้ก็มีความเปลี่ยนแปลง เห็นทีประโยชน์ไม่ได้มีเพียงอย่างเดียว

“บอกคุณในฐานะที่เป็นหมอ ถึงแม้ตรงนี้ของผมจะใหญ่ แต่ผู้หญิงสามารถรับได้ยิ่งมีมากกว่า” หลินหยางพูดขึ้น

หนานกงหยูนตัดสินใจลองดูสักตั้ง เธอค่อยๆขยับร่างกายไปใกล้ หลินหยางมองดูอยู่อย่างแปลกใจ

“ใครให้คุณดู คนเลว” หนานกงหยูนร้อนรุ่มไปทั้งตัว ใบหน้าแดงระเรื่อ

หลินหยางทำได้เพียงหลับตาต่อ ปล่อยให้เธอทำตามใจ หลังจากคุณหนูหนานกงหยูนลองอยู่สักพัก ในที่สุดก็เจอทางเข้า อยากที่จะนั่งลงไปทันที แต่เจ้าโลกนี่กลับสูงใหญ่เกินกว่าที่เธอประเมินไว้อย่างมาก

ความเจ็บปวดที่ฉีกขาดบาดไปถึงใจ หนานกงหยูนล้มนอนลงบนตัวหลินหยางอย่างทนไม่ไหว

“บอกคุณแต่แรกแล้ว อย่าทำไปเรื่อย นอนอยู่เฉยๆนะ” หลินหยางลูบหลังเธอเบาๆ

ไม่รู้ทำไม เมื่อนอนอยู่ในอ้อมอกของหลินหยาง หนานกงหยูนก็รู้สึกค่อนข้างอุ่นใจ บวกกับคำปลอบใจอันแผ่วเบาของเขา ความหดหู่และความไม่พอใจที่สะสมอยู่ในใจก็วิ่งหายไปทันที

หลินหยางวางเธอไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ใช้พลังจากฝ่ามือปกป้องหน้าอกของหนานกงหยูนไว้ บวกกับใช้พลังบทหลงเฟิ่งเจว๋ ทำให้ร้อนรุ่มอย่างมาก หนานกงหยูนไม่กล้าจ้องมองหลินหยาง ยอมปล่อยให้มือของเขาลูบจับไปมาบนร่างกายของตน

น้ำในอ่างอาบน้ำโคลงเคลงไปมา ในใจหนานกงหยูนก็เต้นอย่างไม่สม่ำเสมอ เพราะมือของหลินหยางลูบไปมา ข้างหนึ่งจับลูกองุ่นน้อยไว้ ข้างหนึ่งมาถึงตรงหว่างขา

ความรู้สึกจักจี้กับความชาไปทั้งตัวมาเยือน เหมือนร่างกายลอยขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นคือเธออยากที่จะส่งเสียงร้องออกมา ดีที่หลินหยางจูบเธอไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ได้ลิ้มรสการผสมผสานกันทางอารมณ์

ลิ้นถูกหลินหยางสอดแทรกเข้าไปแลกเปลี่ยนกันขึ้นมา หนานกงหยูนโอบกอดแผ่นหลังของหลินหยางไว้อย่างไม่รู้ตัว หลังจากจูบกันอย่างดุเดือดแล้ว ใบหน้าหนานกงหยูนเหมือนดั่งดอกท้อ ใจเต้นเหมือนฟ้าผ่า

“คุณ...นี่เป็นพลังภายในอะไร?” หนานกงหยูนรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบนฝ่ามือหลินหยาง

“มรดกตกทอดจากตระกูล อย่าพูดอะไร มีเรื่องต้องทำอีกเยอะ” หลินหยางพูดขึ้นอย่างเคร่งขรึม

เหมือนกับกำลังสอนเด็กน้อยอยู่ หลินหยางนำพาหนานกงหยูนที่เป็นเหมือนนักเรียนคนนี้ ลิ้มรสความพิเศษของร่างกาย โดยเฉพาะความสุขที่งดงามของเรื่องแบบนี้

คนอยู่ในน้ำอุ่น ร่างกายง่ายต่อการผ่อนคลาย แต่ในใจกลับอ่อนไหวอย่างมาก ดังนั้นเมื่อหลินหยางมาถึงปากทางเข้า หนานกงหยูนก็รีบรัดเขาไว้ทันที