บทที่ 185 กระแสร้อนแรง

บทที่ 185 กระแสร้อนแรง

ออกมาจากห้องทำงาน ก็เห็นหลินชิงรอเขาอยู่ตรงมุมหนึ่ง

วันนี้หลินชิงสวมชุดยั่วยวนมาก สวมถุงน่องกระโปรงสั้น กระโปรงสั้นนี้ มองขึ้นไปอีกนิดและเห็นกางเกงในแล้ว หลินหยางหัวเราะ เอามือกอดอกมองดูเธอ

“ทำไมมองฉันแบบนี้? ไม่สวยหรือ? ใส่มาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ” หลินชิงพูดขึ้นอย่างกล้าหาญ

หันมองดูซ้ายขวา ใกล้ห้องประธานขนาดนี้จะมีคนอื่นเสียที่ไหน หลินหยางพยักหน้าพูดชมว่า “สวยแน่นอน ชุดที่ประธานไป๋ซื้อให้คุณ?”

“ไม่ใช่ ฉันซื้อเอง ชุดทำงานมืออาชีพของ chanalนะ เงินเดือนของฉันทั้งเดือนเลย คุณชอบก็พอ” หลินชิงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ผู้หญิงคนนี้รู้จักทำเพื่อเขาเสียจริงๆ หลินหยางพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ชอบ แต่ว่ามีเสน่ห์เกินไป เดี๋ยวผมจะอดทนไม่ไหว”

หลินชิงส่งสายตายั่วยวน ความหมายก็คือจะทำให้คุณหลงใหลอย่างที่สุด นางฟ้าตัวน้อยคนนี้เดินสองสามก้าวแล้วก็จากไป หลินหยางหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็กลับไปที่ห้องทำงานของตนเอง

ความหมายของไป๋เซียนเฉ่าก็คือ รอจังหวะบุกโจมตี ให้เธอได้จัดเตรียมการอย่างเพียงพอ แล้วค่อยตอบโต้กลับ หลินหยางเพียงแค่ต้องรอวางระเบิดตลาดเท่าที่มีอยู่ในมือ จะเป็นการตอบโต้ได้เป็นสองเท่า เจียงหัวก็จะดิ้นรนไม่ได้อีกต่อไป ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปกระตุ้นเจียงหัวแล้ว ศึกษากำลังภายในของตนเอง ด้วยความสบายใจ ช่วงนี้กำลังภายในของเขาพัฒนาขึ้นอย่างมาก

นั่งขัดสมาธิอยู่บนโต๊ะทำงานของตนเอง หลินหยางใช้พลังภายในวิ่งไปทั่วร่างกาย เข้าสู่ในโลกของตนเอง สิ่งที่แยบยลบทหลงเฟิ่งเจว๋ คือเมื่อทำแบบนั้นกับผู้หญิง สามารถปรับสมดุลของหยินและหยาง เพิ่มพลังภายในของตน ตอนนี้หลินหยางนับว่ามาถึงเส้นทางเริ่มต้น แต่ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้มีพลังที่แข็งแกร่งไหลหลั่งเข้าสู่ร่างกายของตน

พลังงานบริสุทธิ์ที่ทรงพลังนี้ เขายังไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด อยากที่จะควบคุมไว้ทั้งหมด ยังต้องใช้เวลาและความเข้มแข็ง นั่นก็คือตนต้องมีอะไรกับผู้หญิงมากกว่านี้ คิดถึงตรงนี้แล้ว ช่วงล่างของหลินหยางก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที แล้วก็อดไม่ได้ ที่จะคิดถึงคืนนั้นที่อยู่กับหนานกงหยูน ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเธอช่วยไว้ เขาอาจจะตกอยู่ในอันตราย

หรือว่าหญิงสาวคนนั้นเอาพลังภายในให้กับตน? หลินหยางนั่งสมาธิครุ่นคิดอยู่ตั้งนานแล้วลืมตาขึ้น แล้วก็พบว่าด้านนอกค่ำมืดแล้ว

ยื่นมือมองดูนาฬิกา ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว หลินหยางรีบกระโดดลงมา ถึงเวลาควรกลับบ้านแล้ว

เมื่อเปิดประตูออกมา ก็เห็นหลินชิงสะพายกระเป๋าเดินไปมาอยู่หน้าประตู

“คุณมาอยู่ตรงหน้าประตูทำไม? ประธานไป๋ล่ะ?” หลินหยางถามขึ้น

“ฉัน...ฉันรอคุณอยู่ ประธานไป๋เลิกงานกลับไปแล้ว ฉันนึกว่าคุณงานยุ่งอยู่ข้างใน ฉันก็เลยไม่กล้าเข้าไป” หลินชิงยิ้มพูด

หลินหยางหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ฉันจะมีงานยุ่งอะไร ก็ทำไปเรื่อยๆงั้นๆแหละ ไปเถอะ ผมเลี้ยงข้าวคุณ”

หลินชิงเดินเข้าไปควงแขนเขาไว้ สาวคนนี้ช่างว่องไวจริงๆ

เมื่อทั้งสองเดินเข้าลิฟท์ไป ก็ตรงไปยังที่จอดรถด้านล่าง เมื่อลิฟต์ลงมาได้ครึ่งทาง แล้วก็เกิดหยุด จากนั้นไฟก็ดับ

“เห้ย เกิดอะไรขึ้น?” หลินชิงกอดแขนหลินหยางไว้แน่นยิ่งขึ้น

หลินหยางลูบมือของเธอพร้อมพูดว่า “ไม่เป็นไร น่าจะเกิดความขัดข้องชั่วคราว”

กำลังจะกดโทรออกฉุกเฉิน หลินชิงกลับยื่นมือมาห้ามไว้ หลินหยางถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่า “ทำไมหรือ?”

“ไม่ต้องโทรแจ้งตำรวจหรอก ที่จริงตรงนี้ก็ดี” พูดเสร็จ หลินชิงก็เขย่งเท้าจูบหลินหยาง

หลินหยางยังคิดไม่ทันก็รู้สึกได้ถึงริมฝีปากอุ่นๆของหลินชิง ลิ้นซุกซนของสาวคนนี้ก็ลุกล้ำเข้ามา หลินหยางจึงกอดเธอไว้ แล้วค่อยๆจูบเธอขึ้นมา

ภายในลิฟต์มืดมิด ลมหายใจของทั้งสองคนประสานกัน หลินหยางสามารถรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจเต้นของหลินชิง บทหลงเฟิ่งเจว๋ระดับสองขึ้นต้น ทำให้สัมผัสทั้งหกของของเขาไวมาก สามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนอย่างมากมาย

หลินชิงพูดพึมพำขึ้นว่า “หลินหยาง ตอนนี้คุณไม่ใช่ประธานโจว ฉันก็ไม่ใช่เลขาหลินดีไหม?”

สามารถมองเห็นดวงตาของหญิงสาวได้อย่างชัดเจนผ่านแสงไฟเรืองแสงจางๆ หลินหยางพยักหัวพูดขึ้นว่า “ได้ แต่ว่าคุณจะทำอะไร?”

นี่ไม่ใช่คำถามที่รู้ทั้งรู้หรือ? หลินชิงพูดขึ้นว่า “ฉันจะทำแบบนี้”

มือของหลินหยางถูกเธอคว้าไปจับหน้าอกเต่งตึงของเธอ คราวนี้เสียงหัวใจยิ่งเต้นรุนแรง หลินหยางหัวเราะพูดขึ้นว่า “ทำแบบนี้? จะให้ผมช่วยคุณนวดหรือ?”

“ใช่...ใช่ แต่ว่ายังไม่พอ ยังมีตรงนี้” หลินชิงเอามือข้างหนึ่งของเขา ล้วงเข้าไปในหว่างขาของตน

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใส่กางเกงใน น้ำอุ่นๆเปียกชื้นบนฝ่ามือ มือของหลินหยางสำรวจอยู่ตรงปากทางเข้า

“อ้า...หลินหยาง ตอนนี้คุณรู้หรือยัง?” หลินชิงพูดครวญคราง

ภายใต้ความมืดหลินชิงมองเห็นสายตาของเขาเสียที่ไหน มองไม่เห็นรอยยิ้มของเขา ทำให้ในใจเธอหวาดหวั่นขึ้นมา หลินชิงหนีบมือของเขาไว้แน่น แล้วขยับร่างกายไปแขวนอยู่บนตัวหลินหยาง

“เปียกหมดแล้ว” ในที่สุดหลินหยางก็อดกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว

“คุณใจร้าย” สีหน้าของหลินชิงร้อนรุ่ม ตั้งแต่ครั้งนั้น หลังจากที่มีความสุขกับเขาในโรงแรม หลายวันนี้หลินชิงคลั่งไคล้ ชอบมากจนไม่อาจยับยั้งใจได้ ในที่สุดตนก็มีโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับหลินหยาง จึงอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

รู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มบนตัวของหญิงสาว หลินหยางก้มลงจูบปากเธอ มือข้างหนึ่งลูบคลำอยู่บนหน้าอกของเธอ ไม่นานองุ่นลูกเล็กทั้งสองก็เต่งตึงขึ้นมาอย่างดื้อๆ

“ของคุณก็แข็งแล้ว” มือของหลินชิง ล้วงไปจับของหลินหยาง

เมื่อทั้งสองต่างก็ปรารถนาซึ่งกันและกัน หลินชิงถอดเสื้อคลุมของตนเองออก ข้างในไม่มีแม้แต่ยกทรง หลินหยางรีบบรรเลงบทหลงเฟิ่งเจว๋ ฝ่ามือคลำลงไปด้วยความอบอุ่น

หัวใจมึนเมา ความร้อนรุ่มในร่างกายของหลินชิงซ่านจากใบหน้าไปจนทั่วร่างกาย พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนปวกเปียกว่า “คุณกอดฉันไว้แน่นๆ”

ความมืดภายในลิฟท์ เป็นสถานที่ลับที่สุด ทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วตัวก็แนบชิดติดกัน หลินหยางไม่ได้รีบที่จะไปค้นหาตรงที่เปียกชื้นตรงนั้น แต่ค่อยๆลูบคลำไปจนทั่วร่างกายของเธอ แบบนี้เป็นการกระตุ้นความรู้สึกของทั้งสองคนให้ถึงที่สุด บทหลงเฟิ่งเจว๋ ก็จะสามารถพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น

แต่นี่กลับเป็นการทรมานหลินชิง ร่างกายของเธอต้องการอย่างที่สุดแล้ว จึงพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “คนใจร้าย คุณจากทรมานฉันให้ตายหรือ?”

“ทำไมหรือ?” หลินหยางหยุดการกระทำ