บทที่ 186 การโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง

บทที่ 186 การโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางแนบหูฟัง ฟังการเคลื่อนไหวภายนอกอย่างตั้งใจ มีคนยื่นเหล็กแท่งหนึ่งออกมาจริงๆ จะงัดประตูรักษาความปลอดภัยของบ้านหลินชิง!

สวมเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้น เปิดประตูออกมาดู พบว่ามีนักเลงสองคนสวมแว่นกันแดดอยู่ที่ประตู

หลินหยางเปิดประตูกะทันหันอย่างนี้ นักเลงทั้งสองก็ตกตะลึงค้างไว้ มองเขาอย่างงุนงง ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร

“ทั้งสอง มีคนอยู่ข้างใน แค่เคาะประตูก็ได้แล้ว เอาแท่งเหล็กใหญ่ขนาดนี้ จะงัดประตูปล้นทรัพย์เหรอ?”

หลินหยางหัวเราะเยาะ

นักเลงทั้งสองยืนขึ้นในทันที พับแขนเสื้อขึ้น ราวกับว่ากำลังจะลงไม้ลงมือ เจ้าหนุ่มสองคนนี้ ได้เปรียบที่ตัวเองรูปร่างสูงใหญ่กว่าหลินหยาง ขยับเข้าหาอย่างหน้าเชิด

หลินหยางบีบนิ้วเบาๆ ขยับเล็กน้อยก็ลงมือก่อนเลย สะบัดมือตบหน้าทันที ตบจนเจ้าหนุ่มที่อยู่ด้านหน้า หมุนตัวหลายรอบ แล้วล้มลงไป อีกคนหนึ่งดูสถานการณ์ผิดปกติ กำลังจะวิ่งหนี หลินหยางยกเท้าขึ้น แล้วเตะไปทันที เจ้าหนุ่มนี่ กลิ้งลงบันไดไปหลายขั้น ก่อนจะหยุด

จัดการกับนักเลงเด็กเหลือขอแค่สองคน แม้แต่กำลังภายในก็ไม่ต้องใช้ด้วยซ้ำ เตะต่อยครั้งเดียวก็ล้มลงกับพื้นแล้ว เจ้าหนุ่มสองคนถูกหลินหยางกระชากตัวขึ้นมา ใช้เชือกมัดไว้

หลินชิงถามอย่างตกใจ “สองคนนี้มีหัวนอนปลายเท้ายังไง?”

“คุณเข้าไปนอนในห้องก่อนเถอะ จัดการกับโจรกระจอกสองคน ฉันจะให้พวกมันรู้ถึงเหตุผลความเป็นมนุษย์ได้ในไม่กี่นาที!” หลินหยางพูดยิ้ม

หลังจากที่นักเลงทั้งสอง โดยหลินหยางจัดการจนล้มนอนกับพื้น ในตอนนี้กำลังแกล้งตาย ไม่ขยับเลยสักนิด หลินหยางปลดเข็มขัดออก สะบัดอย่างแรง ส่งเสียงดังเพี้ย ทำให้เจ้าหนุ่มทั้งสองตกใจสะดุ้งตื่น

ไอ้ขี้ขลาดทั้งสอง แค่นี้ก็กลัวจนเผยธาตุแท้ออกมาเลย หลินหยางทำเสียงถุ้ย พูดด่าขึ้น “รายงานที่มาของตัวเอง พวกนายเป็นลูกน้องของใคร? มาทำอะไร!”

“เรา......เจ้านายของเรา จะไม่ปล่อยนายไปแน่!” นักเลงคนหนึ่ง พูดขึ้นอย่างอวดดี

“เจ้านายของพวกนาย จะปล่อยหรือไม่ปล่อยฉันไปนั้น ไม่ต้องพูดถึง พวกนายแค่ต้องรู้ว่า วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยพวกนายไป ก็ได้แล้ว เชื่อฟังหน่อยดีกว่านะ!”

หลินหยางสะบัดเข็มขัดพร้อมพูดข่มขู่

เจ้าหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันไปมา สีหน้าตึงเครียด ต่างไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น

หลินหยางหงุดหงิดแล้ว เตะต่อยไอ้สารเลวสองตัวนี้ ก็ให้พวกมันได้เปรียบเกินไปแล้ว หยิบเข็มเงินที่ติดตัวไว้ตลอดออกมา แล้วฝังเข็มเข้าไปในหัวของนักเลงทั้งสองทันที

จุดฝังเข็มมีความแม่นยำมาก กลางศีรษะของเจ้าหนุ่มทั้งสองมีปฏิกิริยาทันที ความรู้สึกที่แตกร้าว เริ่มกระจายไปทั่ว

“โอ้ย แม่เจ้า! คุณพี่รีบดึงเข็มออกมาเร็ว เจ็บเกือบตายแล้ว!” นักเลงคนหนึ่ง เริ่มทนไม่ไหวก่อน

“อย่าเพิ่งรีบสิ ตอนนี้แค่เวลาเที่ยงเองนะ ฉันเตรียมที่จะเล่นเป็นเพื่อนจนถึงที่สุด! เริ่มคุยกันที่พวกนายชื่อว่าอะไรแล้วกัน แต่นิสัยของฉันไม่ดีมากๆ ถ้าพวกนายโกหกหรือหลบเลี่ยงในคำพูด ฉันจะฝังเข็มพวกนายเพิ่มอีก ฉันสามารถบอกกับพวกนายได้อย่างชัดเจนเลยว่า ในกะโหลกศีรษะ ยังมีจุดฝังเข็มที่มหัศจรรย์อีกหลายจุด ซึ่งสามารถควบคุมการร้องไห้และหัวเราะของพวกนายได้ และยังสามารถทำให้พวกนายเมื่อยและคันไปทั้งตัว! พวกนายอยากจะลองรสชาติแบบไหน สามารถบอกฉันได้นะ!” หลินหยางจับเข็มไว้ แสดงท่าทางไปด้วย

เจ้าหนุ่มคนหนึ่ง ตะโกนร้องไห้ขึ้นมาทันที “ลูกพี่ คือลูกพี่โจวส่งพวกเรามา บอกว่าจะลักพาตัวผู้หญิงในบ้านหลังนี้!”

“ไม่เลว นายนี่มันเฉลียวฉลาด แย่งตอบเป็นด้วย! ถ้าอย่างนั้นฉันถามนาย ลูกพี่โจวของพวกนาย สองวันนี้ลุกขึ้นจากโรงพยาบาล ได้เจอกับใครบ้างไหม? ตัวอย่างเช่นเจียงหัวแห่งบริษัทเครื่องสำอางเอซีซี!” หลินหยางถาม

นักเลงทั้งสองส่ายหัวและพูดว่า “ลูกพี่ พวกเราเป็นแค่ลูกน้องเท่านั้น เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ แต่ฟังน้ำเสียงของลูกพี่โจวแล้ว เหมือนจะแก้แค้นแทนใคร! บอกว่าหลังจากที่เรื่องนี้จบลง สาวคนนี้จะให้พวกเราสองคนเล่น!”

แววตาของหลินหยาง ทันใดนั้นก็ประกายแสงเยือกเย็น ฝังเข็มสามเล่มเข้าไปในกะโหลกศีรษะของไอ้หมอนี่อย่างแม่นยำและว่องไว

จากนั้นเรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ไอ้หมอนี่ทั้งร้องไห้และหัวเราะ ตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ไอ้หนุ่มที่อยู่ข้างๆ ตกใจหวาดกลัวแทบตาย กางเกงเปียกโชกไปหมด ดูเหมือนจะฉี่ราดแล้ว

“ลูกพี่ มีอะไรพูดคุยกันดีๆ พี่ถามอะไร ฉันรู้จะบอกให้หมดเลย!” ไอ้หมอนี่เหงื่อแตกจนไหลท่วมตัว

หลินหยางส่ายหัวพูดถอนหายใจ “สายไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีความสนใจสำหรับคำถามคำตอบของพวกนายแล้ว แต่ตอนนี้พวกนายยังมีประโยชน์นิดหน่อย!”

ฝังเข็มอีกสองเล่ม เข้าที่ใต้รักแร้ของเจ้าหนุ่มทั้งสอง จากนั้นก็บริหารกำลังภายใน เส้นเลือดของเจ้าหนุ่มทั้งสองก็ปูดขึ้นทันที

“เห็นหรือยัง? เข็มได้ดำเข้าไปแล้ว ยังเคลื่อนตัวอยู่ในนั้นด้วย! เล่าเรื่องสนุกให้พวกนายฟังเรื่องหนึ่ง ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว เข็มนี้ก็จะเคลื่อนตัวเข้าไปในหัวใจของพวกนาย! ดังนั้น ถ้าพวกนายไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉัน หนึ่งชั่วโมงต่อมา ก็ไม่มีใครสามารถช่วยพวกนายได้แล้ว!” รอยยิ้มของหลินหยางน่าสยดสยองมาก

เจ้าหนุ่มทั้งสอง ยังกล้าที่จะขัดขืนเสียที่ไหน พยักหน้ารัวๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าว หลินหยางกระซิบข้างหูพวกเขาสองสามคำ เจ้าหนุ่มทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เปลี่ยนเป็นขาวซีด

“กลัวเหรอ? งั้นก็รอให้เข็มดำเข้าไปในหัวใจของพวกนาย จากนั้นทิ่มแทงหัวใจของพวกนาย มีรูอยู่ทุกที่ เลือดที่อยู่ข้างในพุ่งทะลักออกมา!” หลินหยางอธิบายพร้อมแสดงท่าทางเลียนแบบ

เจ้าหนุ่มทั้งสองพูดร้องไห้ฟูมฟาย “ลูกพี่ เราผิดไปแล้วจริงๆ พี่จะให้เราทำอะไรก็ได้ แต่ถ้าทำเรื่องนี้แล้ว เราสองคนก็จบกันแล้วจริงๆ!”

“จบกันแล้วเหรอ? ใครเป็นคนพูด? หลังจากทำเรื่องสำเร็จ ฉันจะให้เงินพวกนายสองคนก้อนหนึ่ง หนีไปให้ไกล ออกไปจากเมืองเจียงหลิง โจวจู้ไอ้โง่เง่านั่นจะทำอะไรพวกนายได้?” หลินหยางพูดหว่านล้อม

เจ้าหนุ่มทั้งสอง จ้องมองเส้นเลือดที่ปูดโปนของ ตัวเอง กัดฟันแน่นยอมตกลงแล้ว

หลินหยางเรียกหลินชิงตื่นขึ้นมา หลังจากพึมพำสองสามคำ ก็เดินตามเจ้าหนุ่มทั้งสองออกไป

ในเวลาประมาณตีหนึ่ง เจ้าหนุ่มทั้งสองขับรถมาที่โกดังแห่งหนึ่งในแถบชานเมือง ในเวลานี้ โจวจู้และเจียงหัวพาพรรคพวกกลุ่มใหญ่ ได้รออยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว