บทที่ 192 ฟางช่วยชีวิต

บทที่ 192 ฟางช่วยชีวิต

บาร์ชั้นดาดฟ้าไม่ได้วุ่นวายมากนัก ที่นี่มีไว้สำหรับให้สมาชิกสุพรีมได้ผ่อนคลาย ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือจางเยว่เอง

หลินหยางไม่คาดคิดว่าเธอก็มาด้วย ดูเหมือนดาวตำรวจคนนี้ มีความสามารถกว้างขวางจริงๆ!

หลินหยางรีบแนะนำอย่างใจเย็น “ผู้กำกับจางท่านนี้ ก็คือเพื่อนในสถานีตำรวจของฉัน ประธานไป๋ท่านนี้ เจ้าของเซียนเฉ่าเก๋อ!”

“จางเยว่ได้รับข่าวจากสายสืบก่อนหน้านี้แล้ว หลินหยางเอาบัตรของเธอพาสาวสวยมาด้วย กลางคืนจางเยว่ตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ เพื่อมาทำความรู้จักกับไป๋เซียนเฉ่าคนนี้หน่อย

จางเยว่มีคำพูดเป็นล้านคำในใจ เธออยากจะถามจริงๆว่า ตกลงผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ

คุณเอาบัตรของฉัน ก็เพราะมาเอาใจเธอหรือ? เธออยากจะถามจริงๆว่า คุณเป็นถึงคุณหนูในเขตทหาร มาที่นี่ทำไม? มีผู้ชายมากมายในโลก ทำไมถึงต้องมาเกี่ยวพันกับเขา!

แต่เธอระงับไว้ได้ วิบากกรรมระหว่างตัวเองและชายตรงหน้านี้ เกินคำบรรยายจริงๆ

ผู้หญิงสองคนมองหน้ากัน ในระยะครึ่งก้าว เหมือนเกิดประกายไฟในทันที ไป๋เซียนเฉ่าโน้มตัวไปพิงหลินหยางเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า “ผู้กำกับจาง หลินหยางเคยพูดถึงคุณกับฉัน ขอบคุณที่ช่วยเหลือหลายครั้ง! คืนนี้มีเวลาว่างออกมาเที่ยวเล่นพอดีเหรอ? ยากนักที่จะได้พบเจอกัน คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง พวกเราไม่เมาไม่กลับ!”

เมื่อเห็นไป๋เซียนเฉ่าน้ำใจสุภาพเรียบร้อยแบบนี้

อดไม่ได้ที่จะตะลึง ผู้หญิงคนนี้ข่มอารมณ์ได้ดีจริงๆ มองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าเลยสักนิด

“ประธานไป๋ เจอกันครั้งแรก ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ ฉันว่าต่อไปเราจะมีโอกาสได้พบกันบ่อยแน่นอน! มา

เรามาดื่มกันเถอะ!” จางเยว่เหลือบมองไปที่หลินหยางอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ที่ไหนมีผู้หญิงเยอะที่นั่นก็วุ่นวาย หลินหยางเดินตามหลังแล้วเข้าไปนั่ง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไป๋เซียนเฉ่าสั่งเครื่องดื่มคริสตัลบอมบ์ เพียงเพราะเห็นชื่อน่าสนใจ ทันทีที่เข้าปากแทบจะพ่นออกมา รสชาติเครื่องดื่มอัดลมรสเข้มข้นผสมกับเหล้าขาว ในปากยังมีความรู้สึกถึงการระเบิดของเม็ดเล็กๆด้วย

“ประธานไป๋มาครั้งแรกใช่ไหม ค่อยเป็นค่อยไปนะ ถ้าดื่มไม่ไหวก็อย่าฝืน!” จางเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางพูดเสียงเบา “อย่าฝืนตัวเอง ดื่มเหล้าไม่เอื้อต่อการรักษา!”

“การรักษา? ประธานไป๋ไม่สบายเหรอ?” ความขุ่นเคืองในใจของจางเยว่ เหมือนจะลดลงเล็กน้อย

“ใช่ เธอก็เป็นคนไข้ของฉันเหมือนกัน!” หลินหยางพูดโดยไม่หน้าแดงเลยสักนิด

ไป๋เซียนเฉ่าไม่เห็นค่าความหวังดี ขมวดคิ้วมุ่นดื่มเอื๊อกๆ

ลงไปอย่างระรัว จากนั้นใบหน้าก็ขมวดมุ่น ปากยังร้องเอะอะ “ไม่เลว คุณจะลองดูไหม?”

ในเวลานี้จางเยว่ถึงตระหนักได้ว่า ก่อนหน้านี้เห็นเธอข่มอารมณ์ไว้ได้ คิดว่าเธอมีชั้นเชิงสูง คิดไม่ถึงว่ายังคงเป็นแค่ผู้หญิงที่ใช้อารมณ์ เธอหันไปมองหลินหยาง ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

แน่นอนว่าหลินหยางเข้าใจสายตาของจางเยว่เป็นอย่างดี เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อหาเรื่อง ความหึงหวงของเธอไม่เบาจริงๆ

จางเยว่ดีดนิ้ว ไม่ช้าก็มีพนักงานบริกรยกไวน์แดงมาขวดหนึ่ง จางเยว่พูดขึ้น “เหล้าขวดนี้ คือของที่ฉันได้ฝากเก็บไว้ที่นี่ รสชาติกลมกล่อมมาก เรามาดื่มอันนี้กันเถอะ!”

“ได้สิ ฉันชอบไวน์แดงมากที่สุดเลย” ไป๋เซียนเฉ่าเงยหน้าแล้วพูด

ผู้หญิงสองคนก็ได้ปะทะคารมกันอย่างนี้เลย สู้กันแก้วต่อแก้ว เห็นได้ชัดว่าจางเยว่นั้นจะคอแข็งกว่าไป๋เซียนเฉ่านิดหน่อย แต่วันนี้ไป๋เซียนเฉ่าอารมณ์ไม่ดี ยืนหยัดที่จะสู้ให้รู้แพ้รู้ชนะกับเธอ

หลินหยางก็ไม่สะดวกที่จะขัดขวาง ในสถานการณ์แบบนี้ พูดมากเกินไป ก็คือการราดน้ำมันบนกองไฟ ปล่อยให้พวกเธอทั้งสองดื่มเถอะ! เมาแล้วก็จบกัน!

ตอนที่หญิงสาวทั้งสองดื่มเหล้าจนแววตาล่องลอย หลินหยางก็ลากพวกเธอเข้าไปในรถ คาดไม่ถึงว่า ไป๋เซียนเฉ่า อาเจียนใส่ร่างของจางเยว่อย่างเฉียบพลัน

จางเยว่ยังหัวเราะขบขัน แล้วพูดว่า “คุณอ้วกแล้ว คุณแพ้แล้ว!”

“เจ๊ทั้งหลาย นี่รถที่เพิ่งซื้อใหม่นะ พวกคุณนี่ช่างเล่นดีจริงนัก!” หลินหยางหงุดหงิดอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นหญิงขี้เมาสองคน ที่เมามายอย่างหมดสติ คิดไปคิดมา ก็ขับรถกลับไปที่ เซียนเฉ่าเก๋อดีกว่า ไหล่ข้างหนึ่งแบกคนหนึ่ง หามผู้หญิงสองคนขึ้น รีบพุ่งไปที่ห้องทำงานของไป๋เซียนเฉ่า

วางสองสาวลง บนตัวของพวกเธอเลอะเทอะหมดสภาพแล้ว หลินหยางบีบจมูกไว้ กำลังลูบคลำบนตัวไป๋เซียนเฉ่า

“น่าเกลียด อย่าจับไปเรื่อย!” ไป๋เซียนเฉ่าบ่นพึมพำ

“เชื่อฟังหน่อย อย่าขยับ ฉันจะเอากุญแจ!” หลินหยางคำรามเสียงต่ำ

จางเยว่กอดต้นขาของหลินหยางกะทันหัน แล้วพูดว่า “ไม่ได้ ห้ามคุณทิ้งฉันไว้ คุณมันคนเลว ได้คืบจะเอาศอก!”

หลินหยางจึงต้องยืนเขย่งเท้าไปเปิดประตู แล้วแบกพวกเธอขึ้น โยนเข้าไปในห้องน้ำ

“ไอ้คนชั่ว คุณจะทำอะไร? ที่นี่ร้อนมากเลยนะ!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดยิ้มแหะๆ

จางเยว่พูดตามอย่างสนุก “เขาอยากจะฉวยโอกาสจับเนื้อต้องตัวพวกเรา!”

“ไอ้คนชั่ว อย่าจับหน้าอกฉัน อย่าถอดเสื้อผ้าฉัน!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดดิ้นรน

หลินหยางพูดอย่างหงุดหงิด “คุณคิดว่าฉันอยากจะถอดเหรอ พวกคุณทั้งสอง หญิงขี้เมา อ้วนเต็มไปหมดทุกที่! ฉันควรจะเอากล้องมาถ่ายรูปที่ทุลักทุเลหมดสภาพของพวกคุณจริงๆ!”

ถอดเสื้อคลุมของหญิงสาวทั้งสองออก โยนทิ้ง ไปด้านข้าง ในขณะนี้ บนตัวของจางเยว่ สวมบราเซียร์ ไซส์ 3/4 สีม่วงอ่อน ร่องลึกนั้นมีเสน่ห์ยิ่งนัก หลินหยางเลียริมฝีปากเบาๆ หันหน้าไปมองไป๋เซียนเฉ่า บราเซียร์ของเธอ วันนี้ได้เปลี่ยนแล้ว เป็นบราเซียร์ขนาดเล็ก ไซส์ 1/2 แต่ก็ดูน่ารักไม่น้อยเช่นกัน

ผู้หญิงสองคนที่สไตล์แตกต่างกัน ให้ความรู้สึกกระทบกระเทือนอารมณ์ ที่แตกต่างกันกับหลินหยาง ล้วนเป็นสาวงามที่น่าทึ่ง ต่างก็มีส่วนเกี่ยวข้องที่ไม่ธรรมดากับเขา

ในตอนนี้ ต่างก็ถูกเขาถอดจนกลายเป็นลูกแกะน้อย แล้วหญิงสาวทั้งสองก็ได้กอดกันไว้ หัวเราะคิกคัก