บทที่ 193 อดใจไม่ไหว

บทที่ 193 อดใจไม่ไหว

ตอนที่จางเยว่แกล้งหลับ อารมณ์ก็มีความวาบหวามเล็กน้อยแล้ว

ไป๋เซียนเฉ่าถูกนวดจนเสียวซ่านไปทั้งตัว ในใจของ จางเยว่ก็ปั่นป่วนไปด้วยความหึงหวง ผู้หญิงคนนี้ไร้ยางอายจริงๆ แม้ว่าจะเป็นการนวดบำบัด แต่ยังร้องเสียงดังขนาดนี้! อย่างไรก็ตาม จางเยว่ก็ประเมินความไร้ยางอายของไป๋เซียนเฉ่าต่ำไปอย่างรวดเร็ว

เธอยังยั่วยวนหลินหยางด้วย ยังจะขอทำเรื่องอย่างว่ากับเขาด้วย!

ต้องเป็นเธอยั่วยวนแน่นอน ในใจจางเยว่เชื่อแบบนี้

เมื่อเธอได้ยินไป๋เซียนเฉ่าเชิญชวนก่อน ก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายล้วนเป็นสัตว์กินเนื้อ หลินหยางก็

ขี่ขึ้นไปบนตัวของไป๋เซียนเฉ่าแบบนี้ เริ่มโล้สําเภากับเธอ ทั้งสองคนทรมานซ้ำซากอยู่แค่เอื้อม แรงเขย่าสั่นสะเทือนที่มาจากเตียงใหญ่ ทำให้หัวใจของจางเยว่เสียวซ่านเต้นระรัว

ในหัวใจของเธอ แทนตัวเองเป็นผู้หญิงที่ถูกบดขยี้อยู่ใต้ร่างตั้งนานแล้ว ในหัวสมองจินตนาการว่า ตัวเองถึงเป็นผู้หญิงที่กำลังคร่ำครวญอย่างปลดปล่อยอารมณ์

ตอนที่หลินหยางและไป๋เซียนเฉ่าทรมานซ้ำซากจนถึงจุดสูงสุด ไป๋เซียนเฉ่าดึงจางเยว่ไว้กะทันหัน หัวใจของจางเยว่พุ่งมาถึงที่ลำคอ ผู้หญิงบ้าคนนี้ สำเร็จความใคร่อย่างนี้แล้วเหรอ? ยังจับแขนตัวเองไว้แน่น ที่ยิ่งแย่ไปกว่านั้น คือจางเยว่ตัวสั่นไปพร้อมกับเธอด้วย

เมื่อไป๋เซียนเฉ่าเห็นว่า จางเยว่เบิกตากว้างจ้องมองพวกเธอ แทบจะตะโกนร้องออกมา แต่ในเวลานี้ หลินหยางได้ขยันขันแข็งกระแทกอย่างรัวถี่

“คนชั่ว ฉันไม่ไหวแล้ว คุณรีบลงมา!” ไป๋เซียนเฉ่าที่ได้ปลดปล่อยแล้ว ก็ไม่มีความกล้าที่จะมองจางเยว่อีกต่อไป

หลินหยางถึงสังเกตเห็นว่า จางเยว่ตื่นขึ้นมาแล้ว

ยังหายใจหอบอยู่ด้านข้าง

หลินหยางอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่ท่อนล่างจ่อไว้อยู่ตรงนั้น เดินหน้าถอยหลังไม่ได้

“คุณไม่ได้ ฉันทำได้! ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว!”

จางเยว่ลุกขึ้นพูด

ไป๋เซียนเฉ่าจ้องมองหลินหยางที่ถูกจางเยว่ลากไปด้วยความตกตะลึง จากนั้นก็ขึ้นขี่บนตัวเขา จางเยว่ หันกลับมาพูดด้วยความโกรธเคือง “คุณอยากจะดู ก็ให้คุณดูจนพอใจ!”

การเคลื่อนไหวของจางเยว่ ไม่ได้มีท่าทางเปิดกว้างเหมือนกับหลินหยาง เพียงแค่ขยับตัวช้าๆบนตัวเขา และไม่ร้องเสียงดัง แค่กัดริมฝีปากไว้ เคลิบเคลิ้มดื่มด่ำอย่างเงียบๆ

ไป๋เซียนเฉ่ารู้สึกแปลกใจมาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ตอนนี้เธอมองชายหญิงที่ไร้ความละอายสองคนนี้ ด้วยความชื่นชม

จางเยว่ไม่ดัดจริต แย่งผู้ชายยังแย่งได้อย่างใจกล้าเช่นนี้

มีคนบอกว่า ใช่หญิงที่มีอารมณ์รัก สวยงามที่สุด

บางทีอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้ ไป๋เซียนเฉ่าใช้สายตาที่ชื่นชม มองทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เธอด้วยความชื่นชม

ดาวตำรวจใช่ว่าจะจัดการได้ง่าย หลินหยางต้องใช้แรงไม่น้อย ถึงได้ส่งจางเยว่ขึ้นสู่ปลายฟ้า ในที่สุดทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบ ผู้หญิงสองคนนอนอยู่ข้างกายทางซ้ายและขวาของหลินหยาง

ไป๋เซียนเฉ่าทำลายความเงียบสงบก่อน โอบแขนของหลินหยางข้างหนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณได้ฉวยโอกาสได้เปรียบไปหมดแล้ว คุณนี่ช่างโชคดีจริงๆ!”

หลินหยางนิ่งเงียบไม่พูดอะไร พูดในเวลานี้ ง่ายต่อการเหยียบกับระเบิด จางเยว่ก็โอบแขนของเขาอีกข้างหนึ่งตามด้วย พูดอย่างหงุดหงิด “ให้คุณฉวยโอกาสไปหมดเลย ผู้หญิงทั้งสองคนให้คุณกินหมดเกลี้ยง คุณไม่มีอะไรจะพูดเหรอ?”

หลินหยางหัวเราะแก้เก้อ แล้วพูดว่า “พูดอะไรกัน? พวกคุณสองคนจงใจดื่มจนเมา แล้วให้ฉันฉวยโอกาสฟรีๆหรือ? ได้เปรียบแล้วยังแสร้งทำเป็นขาดทุน!”

ไป๋เซียนเฉ่ารู้สึกง่วงเล็กน้อย เลยตัดสินใจที่จะไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ในเวลานี้ เพราะในใจเธอ ยังมีเวลาอีกไม่กี่เดือน ที่จะได้อยู่กับผู้ชายคนนี้ เรื่องของน้าฟางเธอก็ไม่ถือสาแล้ว จะโวยวายกับผู้หญิงที่แอบช่วยเธอและหลินหยางอยู่ลับหลังทำไมกัน?

จางเยว่แปลกใจมาก ก็ไม่รู้ว่าทำผิดพลาดตรงไหน ถึงได้ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้แทรกเข้ามา แม้ว่าชาติตระกูลของเธอ ภูมิหลังของเธอ จะมีระดับสูงกว่าตัวเอง แต่ก็ไม่มีเหตุผล ที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ หลังจากคิดไปคิดมา เธอก็ง่วงนอนแล้ว พิงบนตัวของหลินหยาง แล้วนอนหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยางตื่นเร็วกว่าพวกเธอทั้งสอง ค่อยๆย่องลงจากเตียง ออกรถแลนด์โรเวอร์ไปโยนไว้ให้กับที่ล้างรถ ชำระล้างสิ่งสกปรก จากนั้นก็ไปที่ร้านอาหารเช้า ซื้ออาหารเช้ามาไม่น้อย เมื่อกลับไปถึงเซียนเฉ่าเก๋อ เพิ่งจะแปดโมงเช้าพอดี

ค่อยๆเดินย่อง เปิดประตูเบาๆ ภาพตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง ไป๋เซียนเฉ่าถึงกับขยับเข้าไปแต่งหน้ากับจางเยว่ด้วยกัน ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!

ในเมื่อพวกเธอทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตัวเองก็จะไม่พูดอะไร

“สาวๆ ตื่นแล้วเหรอ? ดูสิ อาหารเช้าของหนานเซียงหยวน!”

หลินหยางพูดพร้อมกับถือเสี่ยวหลงเปาไว้ในมือ

ไม่มีใครสนใจเขา หลินหยางโยนอาหารเช้าลงบนโต๊ะอย่างเก้อเขิน ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

“ยังถือว่ามีจิตสำนึกอยู่บ้าง ซื้ออาหารเช้าให้พวกเราด้วย!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดเมื่อเห็นด้านหลังภาพของหลินหยางที่หนีออกไป

“จะฉวยโอกาสอย่างเดียว ไม่ทำงานเลยก็คงไม่ใช่? ก็แค่ซื้ออาหารเช้านิดหน่อยเท่านั้น ปล่อยให้เขาตบตาแบบนี้ไม่ได้!” จางเยว่พูดพลางวาดคิ้วไปด้วย

ไป๋เซียนเฉ่ามือเท้าคางจ้องมองจางเยว่ แล้วพูดว่า “ที่จริงก็แค่ไม่กี่เดือนนี้เท่านั้น คุณอย่าโทษฉันนะ!”

จางเยว่ค่อยๆก้มหน้าลง พูดยิ้มเยาะ “มีโทษหรือไม่โทษที่ไหนกัน เรื่องของความรักความรู้สึก ไม่เคยมีเหตุผลใดๆทั้งนั้น ทั้งคุณและฉันต่างก็ไม่ต้องถอยอะไรทั้งนั้น! ชีวิตตัวเองที่มีความสุขก็พอแล้ว! อีกอย่าง คุณอย่าดูถูกความสามารถของเขา ไม่แน่หลังจากสิ้นปีแล้ว เขาก็จะพาคุณกลับจากยันจิงอีก!