บทที 195 หมกมุ่นจนเป็นมาร

บทที 195 หมกมุ่นจนเป็นมาร

การเคลื่อนไหวของหนานกงหยูนนั้นรวดเร็วมาก ราวกับเสือชีต้าตัวเมีย

ว่าด้วยการต่อสู้ หลินหยางไม่กลัวที่จะเผชิญกับใคร แต่ไม่ใช่สำหรับหนานกงหยูน เธอเป็นผู้หญิง!

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ?” หลินหยางถามด้วยความงุนงง ในขณะที่ยังถือเข็มเงินอยู่ในมือ

ไม่มีคำตอบ แต่ใช้การกระทำของตัวเองแสดงให้เห็นท่าทีโดยตรง ริมฝีปากของหลินหยางถูกปิดไว้แล้ว ลิ้นนุ่มลื่นดันทุรังเลื้อยเข้ามา หลินหยางรีบโยนเข็มเงินในมือออกไปข้างๆ กอดเสือชีตาห์ตัวเมียนี้ไว้ เริ่มกลืนกิน

หนานกงหยูนมีอารมณ์แล้ว เธอต้องการที่จะปลดปล่อยคลื่นความร้อนที่แผดเผาในร่างกาย หลินหยางสัมผัสถึงความเร่าร้อนของเธอ ต้องการนำทางการเคลื่อนไหวของเธออย่างช้าๆ แต่เสือชีต้าตัวเมียก็มีความสามารถไม่น้อยไปกว่าเขา อยากจะทำให้เธอเชื่อง ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

แม้ว่าหนานกงหยูนต้องการระบายความรู้สึกของตัวเอง แต่ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย พยายามฝืนในครั้งที่แล้ว เกือบทำให้ตัวเองบาดเจ็บ คราวนี้เธอรู้เพียงว่า กอดหลินหยางไว้แน่น แสดงออกด้วยการจูบอย่างดื่มด่ำ

“ได้แล้ว คุณอยากจะให้ฉันขาดอากาศตายหรือไง ปล่อยออกหน่อย!” หลินหยางพูดอย่างหอบ

เมฆสีแดงระเรื่อลอยอยู่บนใบหน้า ในขณะนี้หนานกงหยูนรู้สึกเขินอายยิ่งนัก แต่ความละอายก็ค่อยๆจางหายไป ปรารถนาโหยหาให้ร่างกายของตัวเอง

ผสานเข้ากับเขา

หลินหยางบริหารพลังมังกรและหงส์ในทันที ฝ่ามือที่ร้อนรุ่ม ลูบผิวเนียนนุ่มละมุนของเธอ เกิดคลื่นกระเพื่อม หนานกงหยูนถึงได้รู้ว่า ทำไมตัวเองถึงได้มีอารมณ์มากขนาดนี้

“คนเลว มือของคุณกำลังเล่นกลอุบาย!” หนานกงหยูนพูดแก้มป่อง

หลินหยางปฏิเสธ “คุณกำลังปรักปรำฉันแล้วนะ กำลังภายในของพลังมังกรและหงส์ของฉัน สามารถเร่งการฟื้นตัวในร่างกายของคุณได้ หากไม่เชื่อ คุณใช้เจินชี่เพื่อสำรวจดูว่า เส้นลมปราณได้ไหลเวียนคล่องแล้ว”

คำพูดนี่ไม่ได้โกหก พลังมังกรและหงส์ เป็นทักษะวิเศษมหัศจรรย์ ที่สามารถปรับหยินและหยางได้ หนานกงหยูนก็รู้ว่า ต้นตอของความหลงใหลนี้ ยังคงอยู่ที่ตัวเอง ถ้าไม่ได้ชอบหลินหยาง มือปลาหมึกนี้กล้าที่จะแตะต้องตัวเธอ คงถูกตัดให้หมาแทะกินแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นคุณ......ห้ามใช้มือแตะต้องฉัน!” หนานกงหยูนพูดอย่างสับสน

“ไม่ใช้มือ? ก็ได้ ถ้าอย่างนั้น คุณมาเลย!” หลินหยางพูดราวกับกำลังดูเรื่องสนุก

หนานกงหยูนเริ่มสับสนมากขึ้น แต่มาถึงจุดนี้แล้ว

เธอปลดเข็มขัดของหลินหยางออก โดยไม่พูดให้มากความ เสื้อผ้าของหลินหยางถูกหนานกงหยูนฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างกระดาษบางเบา สาวคนนี้รุนแรงจริงๆ!

ร่างกายที่ร้อนผ่าวแนบเนื้อหลินหยาง กอดเขากลิ้งเข้าไปบนเตียงสีแดงสด หนานกงหยูนพยายามนึกทบทวนขั้นตอนในครั้งที่แล้ว ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร น่องขาที่ตึงแน่น เกี่ยวเอวของหลินหยางไว้ ดวงตาจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา แล้วค่อยๆนั่งลงไป

ความพยายามของสาวคนนี้ แพร่กระจายไปให้หลินหยางด้วย ใช้ความดื้อรั้นสามส่วน ความรักแท้สามส่วน ความไร้เดียงสาสามส่วน เสน่ห์ที่เย้ายวนใจหนึ่งส่วน ห่อหุ้มหัวใจของหลินหยางไว้แล้วเขากระซิบข้างหูของหนานกงหยูนว่า “อย่าขยับไปเรื่อย ไม่งั้นจะบาดเจ็บอีก ปล่อยให้ฉันทำ!”

คำพูดของหลินหยาง เป็นเหมือนวิชาสะกดตัว สะกดหนานกงหยูนไว้ ปล่อยให้เขาวางเธอนอนอย่างงุนงง เมื่อหลินหยางอยู่กับหนานกงหยูน ร่างกายชอบอยู่ในภาวะเต่งตึง เพราะเขาไม่รู้ว่า สาวคนนี้จะระเบิดเมื่อไหร่ ออกมาอย่างกะทันหัน แต่ในขณะนี้ หนานกงหยูนเหมือนดั่งดินน้ำมัน หลินหยางอย่าจะบีบเคล้นยังไงก็ได้

หลินหยางควบคุมจังหวะของตัวเอง บริหารพลังมังกรและหงส์ เจินชี่ปกคลุมเต็มที่นอน อารมณ์ของคนทั้งสองวาบหวามเสียวซ่านในทันที หลินหยางทรมานซ้ำซากด้วยท่าทีที่ดุเดือด แต่ในไม่ช้า เขาก็พบว่าตัวเองเริ่มมีสัญญาณที่เสียการควบคุมเล็กน้อย การเคลื่อนไหวของเจินชี่ หนีจากการควบคุมของตัวเอง

กระแสความร้อนไหลจากแขนขาของตัวเอง ไปยังหัวใจ การเต้นของหัวใจของหลินหยาง ได้เร็วขึ้นกะทันหัน เขาอยากจะหยุดพักหน่อย แต่ร่างกายไม่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ปรากฏการณ์นี้ เคยปรากฏขึ้นในห้องน้ำครั้งที่แล้วเหมือนกัน ในตอนนั้นหนานกงหยูนใช้เจินชี่ของตัวเอง เพื่อช่วยหลินหยางผ่านด่านที่ยากลำบากได้ทันเวลา ในเวลาเดียวกัน ให้พลังมังกรและหงส์ของเขา ขึ้นไปอีกระดับ คราวนี้ หนานกงหยูนก็ไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของตัวเองได้แล้ว ทั้งสองคนเหมือนควบม้า ที่วิ่งอย่างบ้าคลั่งตามอำเภอใจ แทบอยากจะบีบทุกความแข็งแกร่งออกจากร่างกายให้หมด!

เสมือนว่าร่างกายกำลังจะลุกไหม้ หน้าผากของหลินหยางร้อนผ่าว หยดเหงื่อเท่าเม็ดถั่ว หยดลงบนแก้มของหนานกงหยูน ทำให้เธอมีสติทันที

หนานกงหยูนเกี่ยวขาไว้แน่นทันที กอดเขาอย่างแรง แล้วพูดว่า “อย่าขยับ คุณจะหมกมุ่นจนเป็นมารเลยนะ!”

“นี่มัน......เกิดอะไรขึ้น?” หลินหยางถามด้วยท่าทางร้อนใจ

“ไม่......รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งที่แล้วก็เป็นเหมือนอย่างนี้ เจินชี่เพิ่มมากขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล และความเร็วนั้นรวดเร็วมาก ร่างกายของคุณไม่สามารถรับได้!” หนานกงหยูนพูด

หลินหยางเลียริมฝีปากเล็กน้อย ถึงได้พบว่า แตกแห้งเล็กน้อยแล้ว โชคดีที่หยุดทันเวลา มิฉะนั้นหลังจากที่เจินชี่ไม่อยู่ในการควบคุม ความอันตรายยากที่จะจินตนาการ!

หนานกงหยูนวางศีรษะไว้บนไหล่ของหลินหยาง พูดด้วยท่าทางที่กระวนกระวายใจ “คุณฝึกพลังวิชามหัศจรรย์อะไร ฉันรู้สึกว่า เจินชี่ของตัวเองไหลออกมาจากด้านล่าง แล้วส่งไปให้คุณ จากนั้นก็ไหลกลับมา สบายมากเลย ......”

นี่อาจเป็นการหลอมรวมแล้วบรรจบกัน ที่วิชาจิตพูดถึง

แต่อัตราการเพิ่มขึ้นนี้เร็วมากเกินไปแล้ว หลุดออกไปจากขอบเขตการควบคุมโดยสิ้นเชิง หรืออาจเป็นเพราะว่า ร่างกายของหนานกงหยูนมีเป็นพิเศษ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลินหยางก็บีบชีพจรของเธอไว้ พูดด้วยความตกใจ “ก๊าซพิษของคุณ ลดลงอย่างมาก หรือก๊าซพิษถูกกลั่นออกมาแล้วจริงๆ?”

หนานกงหยูนก็บริหารเจินชี่เหมือนกัน พบว่าพิษได้ลดลงอย่างมากจริงๆด้วย แต่พลังของตัวเองกลับเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย!

“จริงนะ กำลังภายในของคุณ ช่างมหัศจรรย์จริงๆ!” หนานกงหยูนพูด

มองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ หลินหยางรู้สึกประหลาดใจและพอใจมาก แต่แล้วก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย ไม่สามารถควบคุมเจินชี่ที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้

ได้อย่างสมบูรณ์!

ที่แท้ทำแบบนี้ ยังสามารถช่วยคุณล้างพิษได้!” หลินหยางยิ้มพูด

หนานกงหยูนใจหวั่นไหว อารมณ์ลุ่มหลงที่พลุ่งพล่านในเมื่อกี้ ยังไม่จางหายไปทั้งหมด ทั้งคู่ยังอยู่ในภาวะที่ตื่นเต้น ในขณะนี้ยังสามารถรู้สึกได้ว่า อาวุธใหญ่ของหลินหยาง ยังคงติดอยู่ภายในอย่างชูชัน

“แล้ว......ตอนนี้ฉันควรทำอย่างไร?” หนานกงหยูน พูดพลางก้มหน้าเหลือบมอง

“ลองดูก็ดูเถอะ ได้เป็นแบบนี้แล้ว!” หลินหยางพูดหยอกล้อ

หนานกงหยูนรีบดึงสายตากลับทันที กอดเขาไว้อย่างเขินอาย ยังกล้าดูต่อเสียที่ไหนล่ะ นี่เลยทำให้หลินหยางได้เปรียบ ร่างกายที่นุ่มละมุนและเต่งตึงแนบตัวเองไว้ สบายจริงๆ!