บทที่ 215 นางฟ้านางสวรรค์เปื้อนเลือด

บทที่ 215 นางฟ้านางสวรรค์เปื้อนเลือด

คำพูดอันแสนดื้อรั้นของจางยี่ทำให้หลินหยางผงะไปชั่วครู่ น้องเมียคนนี้กินยามาผิดหรือเปล่า?

“อย่ามองฉันแบบนี้! ฉันก็ต้องการ ทำไมพวกเธอได้กันหมด ฉันถึงไม่ได้ล่ะ!” เด็กสาวใช้ข้ออ้างอันนี้ได้ช่างเฉียบคมจริงๆ

หลินหยางพูดอย่างเก้อเขิน “ระวังว่าพี่สาวของคุณจะมาจัดการกับคุณ รีบกลับไปนอนเดี๋ยวนี้เลย!”

“จัดการฉันก็ไม่กลัว เพราะยังไงวันนี้ฉันต้องได้!” จางยี่ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็แทรกเข้ามาทันที

ที่นี่คือห้องพักของหนานกงหยูน เตียงนอนก็ไม่ได้ใหญ่เลย เผลอแวบเดียวแต่ดันเบียดเสียดยัดเยียดไปกันทั้งสามคน หนานกงหยูนทำท่าเหมือนรอคอยที่จะดูละครฉากเด็ดจากพวกเขาอยู่ ความจริงแล้วเรี่ยวแรงในการถูกทรมานทำเรื่องอย่างว่านั้นไม่เหลือแม้แต่น้อย

หลินหยางถูกจางยี่กอดเอาไว้แน่น ทว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ทำอะไรต่อ เขาเองก็ไม่ได้เริ่มขยับเขยื้อน

ไม่ใช่ว่าจางยี่ไม่อยากจะขยับ แต่ว่าปกติความบ้าบิ่นนั้นราวกับมันได้มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว ตอนที่ร่างกายได้อิงแอบแนบชิดกับหลินหยางรอยหยักในสมองก็หยุดการครุ่นคิดต่างๆ ลง สติสัมปชัญญะนั้นก็เตลิดไปไกล

ทว่าหลินหยางเองก็ไม่อาจรับสภาพได้ไหว เพราะว่าหน้าอกก้อนกลมๆ มันเต่งตึงมาก แถมยังอวบอิ่มและทิ่มลงบริเวณแผ่นอกของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดใบหูของจางยี่ มันจั๊กจี้ จนในใจก็จั๊กจี้ตาม

สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจได้ จางยี่ดึงเสื้อสายเดี่ยวออก ก้อนกลมๆ อันอวบอิ่มนั้นเตะเข้าตาหลินหยาง ก้อนกลมๆ คู่นี้เมื่อกับใบหน้าเล็กๆ อันงดงามของจางยี่เอามารวมกันแล้วเป็นการเปรียบเทียบที่ช่างแสนงดงามมาก หลินหยางเห็นแล้วไฟราคะในร่างกายยิ่งทวีคูณ

“คุณคลำตรงนี้!” จางยี่พูดล่อลวง

หลินหยางเองก็ไม่ได้คิดตาม จางยี่เริ่มออกตัวก่อน จากนั้นก็ดึงมือของเขามาประกบด้านบน ก้อนกลมที่ทั้งนุ่มนิ่มร้อนระทวย พอได้อยู่ในมือของหลินหยางแล้วก็แปรเปลี่ยนรูปร่างทันที เขาเดินเครื่องเพิ่มพลังมังกรและหงส์อย่างไม่รู้ตัว

จางยี่หลับตาลง พลางส่งเสียงฮึมฮึมในปาก ยามเมื่อเจินชี่พลังมังกรและหงส์ปะทะเข้ามานั้นเธอก็ไม่อาจควบคุมอาการกัดฟันพร้อมทั้งส่งเสียงครวญครางออกมาดังลั่น

เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังถ่วงเวลาอยู่ตลอด หรือว่าเป็นเพราะตัวเองนั้นคอยเรียกเขาว่าพี่เขยเขาเลยรู้สึกลำบากใจไปด้วย? จางยี่พลันหันตัวกลับมาแล้วตะโกนเรียก “พี่ชาย ฉันจะเอา!”

พอเปลี่ยนคำเรียกเท่านั้นแหละหลินหยางดูรับได้มากกว่าเดิม เขาก้มศีรษะลงพลางงับจุดเล็กๆ บนฐานนมของเธอ พลันใช้ลิ้นเค้นดึงขึ้นมาอย่างเบาๆ จางยี่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเสียวซ่านจนสติเตลิดเปิดเปิง จนอวัยวะด้านล่างนั้นผงาดขึ้นมาทันที

หลินหยางหายใจหนักหน่วง และต้องการจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับหญิงสาวที่เก่งกาจคนนี้ แต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าเธอจะแสดงพฤติกรรมอะไรบางอย่างที่เหนือเกิดคาดออกมา

เพราะว่าจางยี่ไม่ใช่หญิงสาวเฉกเช่นหญิงสาวธรรมดาทั่วไป เธอเห็นหลินหยางที่ยังคงลิ้มลองแต่ผิวเผิน จนถามกลับอย่างโมโห “พี่ชาย หรือว่าคุณไม่ไหวแล้วใช่ไหม ทำไมไม่มาสักที!”

คำถามที่ไม่ควรถามผู้ชายที่สุดนั้นคือไหวหรือไม่ไหว ยิ่งเป็นหลินหยางแล้วด้วยที่เป็นผู้ชายที่มีพรสวรรค์ด้านนี้อยู่แล้ว! เขาพลันดึงสิ่งป้องกันด้านสุดท้ายของจางยี่ถูกดึงออก กางเกงชั้นในสีชมพูก็ถึงดึงไปเกาะอยู่ที่ข้อเท้า จนเห็นผืนป่าสีดำขลับ

หลินหยางยื่นมือออกไปค้นหา พลางยิ้มตอบ “ในป่าสมบูรณ์นี้มีลำห้วยซ่อนอยู่ด้วยนี่!”

“พี่ชาย ถ้ายังไม่เข้ามาลำห้วยสายนี้ก็จะแปรเปลี่ยนเป็นมหาสมุทรแล้วนะ!” จางยี่พูดแบบโกรธเคือง

หลินหยางจ่อจนประชิดทันที ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจางยี่จะเป็นคนแอ่นหน้าพร้อมทั้งเอื้ออำนวยจนครอบงำอาวุธขนาดใหญ่ของเขา ทว่าก็มีบางสิ่งที่ยังคงขัดขวางทางไว้อยู่ หลินหยางอยากจะอ่อนโยนลงหน่อย เพราะยังไงเธอก็เป็นเด็ก แต่ว่าจางยี่ไม่ใช่หญิงสาวแบบคนทั่วไป เธอกัดฟันเอาไว้แน่นพร้อมทั้งแอ่นตัวกระแทกใส่อย่างแรงจนทั้งสองคนไม่มีอะไรขวางกั้นกันอีกแล้ว

แม้ว่าน้ำตาแห่งความเจ็บปวดจะไหลรินออกมา ทว่าจางยี่ยังคงยิ้มหน้าบานเป็นจานกระด้ง ในที่สุดเธอก็ได้ลิ้มรสชาติแบบนี้แล้ว

หลินหยางสงสารเธอจับใจ พลันใช้เจินชี่ในการปลอบโยนร่างกายของจางยี่ เพื่อให้เธอได้หายเจ็บจากอาการเจ็บปวดอย่างรวดเร็ว หลินหยางค่อยๆ ขยับจังหวะ ทว่าหญิงสาวอย่างจางยี่คนนี้ไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่ เพราะคิดว่าเจ็บแวบเดียวก็ดีขึ้นแล้ว เลยปีกกล้าขาแข็งยกสะโพกเพื่อร่วมหัวจมท้ายไปพร้อมกับเขาด้วย

ทว่าเรื่องพรรค์นี้ยังไงก็คือครั้งแรก โดยเฉพาะการได้มาประสบพบเจอชายหนุ่มที่มีความสามารถเรื่องนี้อย่างหลินหยางแล้วด้วย ยิ่งเพิ่มแรงมากขึ้นเท่าไหร่ยิ่งทำให้ตนเองได้รับความเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

“เจ็บ” จางยี่พูดอย่างออดอ้อน

หลินหยางยิ้มให้ พลันใช้เงยหน้าจ้องมองแล้วพูดกับเธอ “คุณนี่เป็นผู้หญิงที่โง่มาก ยังจะฝืนทนต่ออีก! เมื่อครู่ฉันได้ช่วยให้คุณได้คลายความเจ็บปวดลงแต่ก็ได้ใจจนลืมไปแล้วสิ!”

“พี่ชาย คุณช่วยฉันที!” จางยี่ใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรัดหลินหยางเอาไว้พร้อมทั้งพูดออดอ้อน

พร้อมทั้งทอดเสียงยาวให้ กระดูกของหลินหยางก็เบาแรงได้ไปเยอะ แต่ใช้พลังมังกรและหงส์หมุนอยู่ในท้องน้อยของเธอ ผ่านไปชั่วครู่ เธอถึงได้สบายตัวขึ้น

พอกลับมาที่เดิมอีกครั้ง หลินหยางพลันแนบชิดโอบกอดเธอเอาไว้แน่น เนื้อที่ส่งถึงปากก็สามารถกลืนกินได้

การตั้งรับระหว่างกัน ร่างกายที่เชื่อมโยงกัน หลินหยางนั้นถลำตัวทั้งตัวเข้าหา แต่เขากลับลืมไปว่าด้านข้างยังมีหนานกงหยูนอยู่ด้วย เรี่ยวแรงของคุณหนูใหญ่ของตระกูลได้ฟื้นกลับมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสองคนนี้หน้าด้านหน้าทนมาทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าต่อตาของตนเองโดยไม่มีการปิดบัง ความอิจฉาริษยาพลันพุ่งเข้ามาในใจทันที

หนานกงหยูนพลันพลิกตัวแล้วทับจนลำตัวด้านบนของหลินหยาง พลันพูดว่า “สารเลว ทำไมคุณถึงได้จองหองขึ้นทุกวัน ฉันจะทับคุณให้ตายเลย!”

คนที่จะโดนทับให้ตายนั้นไม่ใช่หลินหยาง จางยี่รู้สึกว่าทรวงอกของตนเองหายใจไม่ค่อยออก หนานกงหยูนผู้หญิงคนนี้ได้ใช้พลังกดทับ หลินหยางรีบใช้พละกำลังทั้งแขนขาทั้งสี่ทิศ ในการยับยั้งการกดทับทั้งหมดเอาไว้

ร่างกายของจางยี่ถึงได้สบายขึ้น พลันกัดฟันพูดเยาะเย้ยกลับ “พี่ชาย เราสองคนก็จองหองกลับเลย คุณไปยับยั้งพลังเธอเอาไว้ ส่วนฉันอยู่ข้างล่างก็จะจัดการทำเอง!”

จางยี่เป็นคนพูดแล้วไม่คืนคำ เธอไม่สนใจได้สนใจว่าร่างกายจะสามารถรับสภาพได้ไหม ตนเองพยายามแอ่นสะโพกเข้าหาเขา หลินหยางต้องรับศึกหนักทั้งสองข้าง ศึกหนักจากแรงกดทับของหนานกงหยูน อีกศึกก็คือเด็กสาวที่กำลังทำลีลาเร่าร้อนที่อยู่ใต้ร่างกายของเขา

หลังจากผ่านการปรุงรสอย่างเร่าร้อนไปสักครู่ ในที่สุดหลินหยางก็น้ำแตก จางยี่ก็ค่อยๆ ลดสะโพกลง

“พี่ชาย ฉันสบายใจจัง!” จางยี่กอดเขาเอาไว้พร้อมทั้งพูดอย่างตื่นเต้น

หนานกงหยูนเริ่มดึงพลังภายในกลับ ราวกับรู้สึกได้ว่าคนสองคนที่อยู่ใต้ร่างกายของเธอต่างถึงจุดสุดยอดแล้วทั้งคู่ พลันบ่นพึมพำออกมา “พอล่ะ ไม่ทรมานพวกคุณแล้ว!”

หลินหยางรีบลุกขึ้นพลางรีบนวดให้จางยี่ทันที เมื่อครู่ เด็กสาวคนนี้ดื้อรั้นมาก จนช่วงล่างนั้นมีเลือดเปรอะจนเป็นรอย ผ้าปูเตียงสีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนไปทั่ว เลือดสีแดงสดมันทำให้เขาปวดใจ

“คุณนี่มันเป็นเด็กโง่จริงๆ เลย!” หลินหยางบ่น

“ไม่ ฉันไม่ได้โง่! พี่ชาย พี่ช่วยนวดให้ฉันหน่อยนะ ตรงนี้ฉันบวมเป่งแล้วเนี่ย!” จางยี่พูดด้วยความละอายใจ

หลินหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง พลางใช้เจินชี่ในการนวดให้เธอทันที ดีที่ว่าร่างกายของจางยี่ถือว่าไม่เลวเลย หลังจากการนวดอยู่สักพักแล้วก็สามารถฟื้นคืนกลับมาได้เกือบจะเป็นปกติแล้ว แค่ต้องนอนให้หลับพรุ่งนี้อาการก็จะกลับมาดีดังเดิม

“พอแล้ว พวกคุณสองคนก็ยอมแพ้กันได้แล้ว อย่าได้ก่อสงครามกันต่อเลย!” หลินหยางพูดกำชับ