บทที่ 219 แอบดู

บทที่ 219 แอบดู

การอัดกระแทกอย่างรุนแรง จนทำให้ถุงลมนิรภัยพองขึ้นมา หลินหยางมีปฏิกิริยาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว พลันโอบเสี่ยวชัยหงเอาไว้แน่น ดีที่ว่ามันแค่แท่งปูน ทั้งสองคนไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลินหยางรีบถามทันที

“ฉัน ... ฉี่แตก!” ใบหน้าเล็กของเสี่ยวชัยหงแดงแจ๋

ฉี่ออกมาแล้วเหรอ? หลินหยางเข้าใจความหมายทันที เพิ่งจะถูไถกันอย่างเมามันเลย แต่ผู้หญิงคนนี้ดันน้ำแตกไปซะแล้ว!

พลางก้มหัวลงมอง กางเกงของผู้หญิงคนนี้กลับเปียกชุ่ม ช่างน่าขายหน้าจริงๆ ทั้งสองคนดันมาทำเรื่องพรรค์นี้ตอนกลางวันแสกๆ ได้!

ไม่ต้องไปสนใจรถอีกแล้ว ทิ้งไว้เดี๋ยวให้รถมาลากไปจัดการ เขาเรียกรถแท็กซี่เพื่อพาตัวเสี่ยวชัยหงกลับไปยังเซียนเฉ่าเก๋อ

“ไม่อนุญาตให้คุณเอาเรื่องในรถเมื่อครู่เที่ยวไปโพนทะนาให้ใครฟัง!” เสี่ยวชัยหงจ้องตาหลินหยางตอนกล่าวออกมา

พลันจับมือเธอเอาไว้ หลินหยางอดยิ้มไม่ไหวจนต้องพูดออกมา “วางใจเถอะ ความลับสุดยอดของพวกเราสองคนฉันไม่มีทางแพร่งพรายให้คนอื่นรู้!”

เสี่ยวชัยหง ถึงยอมเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับหลินหยางอย่างลิงโลด เพื่อมุ่งหน้ามาที่ห้องแล็บ

“สวัสดีค่ะ ทำไมพาเธอมาที่นี่ด้วยล่ะ?” อานเสี่ยวซิงยังคงขยันขันแข็งนั่งทดลองอยู่ในแล็บ

“ตอนนี้เธอเป็นเหมือนหมาตามก้น ฉันไปไหนก็ต้องพาเธอไปด้วย!” หลินหยางพูดอย่างเบื่อหน่าย

เสี่ยวชัยหง พูดอย่างไม่ดีใจเลย “เป็นเพราะว่าคุณต้องรับผิดชอบฉัน ฉันไม่ใช่หมาตามก้นอะไรนี่!”

อานเสี่ยวซิงใช้สายตาแปลกประหลาดพลางกวาดตามองเขา หลินหยางรีบพูดอธิบายทันที “เด็กคนนี้คิดมาตลอดว่าฉันเป็นคนชนเธอ เลยให้ฉันต้องมาแบกรับความผิดชอบด้วย!”

“มันไม่ใช่เหรอ?” เสี่ยวชัยหงพูดจาตรงไปตรงมาได้มั่นใจมาก

เลยตัดสินใจที่จะไม่สนใจเธอ หลินหยางเริ่มพูดคุยกับอานเสี่ยวซิงถึงเรื่องตัวยาขับประจำเดือนที่เพิ่งคิดค้นออกมาใหม่ การสื่อสารระหว่างกันนั้นมันมีคำศัพท์ที่เสี่ยวชัยหงฟังไม่เข้าใจความหมายอยู่มากเหลือเกิน จนเธอรู้สึกหมดสนุกแล้ว เด็กน้อยที่มีนิสัยเป็นปีศาจตัวร้ายรีบสยายปีกทันที เริ่มด้วยการเทวัสดุในห้องแล็บไม่ว่าจะเป็นหลอดสารเคมีสารอันตรายใดๆ ก็ไม่สนใจทั้งสิ้น

หลินหยางเห็นแล้วก็ไม่มีปัญญาจัดการได้สักอย่าง เลยตัดสินใจเอาตัวเธอไปทิ้งไว้ในห้องทำงานของตนเอง เพื่อให้เธอได้ดูหนังบนอินเทอร์เน็ตไปเรื่อยเปื่อย

“งั้นคุณจะทำอะไรกับพี่สาวคนสวยคนนั้น?” เสี่ยวชัยหงถามกลับ

“พวกเรามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ คุณอย่ามาก่อเรื่องได้ไหม?” หลินหยางลองใช้น้ำเสียงการสื่อสารเจรจาเข้ามาใช้

หลังจากวิเคราะห์เสร็จสิ้นแล้ว เด็กน้อยพลันตอบตกลง หลินหยางถอนหายใจทันทีพลันกลับไปที่ห้องแล็บ ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้นั่นคือไม่ถึงหนึ่งนาทีเจ้าปีศาจตัวร้ายก็เดินตามหลังเขามาแล้ว

อานเสี่ยวซิงเห็นว่าหลินหยางเดินกลับมาคนเดียว ก็เริ่มพูดอย่างประดักประเดิดออกมา “หลังจากที่ได้รักษาไปแล้วสองครั้ง ฉันเพิ่งรู้ว่ามันไม่ได้บุ๋มไปทั้งหมด ราวกับเหมือนจะเห็นหัวนมแล้ว”

หลินหยางพูดปลอบโยน “งั้นดีเลย ให้ฉันดูหน่อยสิ!”

พลันเปิดเสื้อกาวน์ออก แล้วดึงชุดชั้นในออก จนได้เห็นเจ้าองุ่นเม็ดเล็กมันกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นจนโผล่หัวออกมาให้เห็น

“ผลลัพธ์ในการรักษาไม่เลวเลย ดูเหมือนว่าจะสามารถเพิ่มการออกแรงให้มากขึ้นได้ ที่จะทำให้มันถึงกับต้องปีนมาหาเอง!” หลินหยางพูด

“ตอนนี้เหรอ?” อานเสี่ยงซิงถามกลับ

หลินหยางรู้ถึงความกังวลในใจของเธอ จนเขาต้องยิ้มตอบ “เด็กนั่นกำลังดูหนังอยู่ เธอไอคิวแค่เด็กเจ็ดขวบย่อมถลำลึกไปกับเรื่องนั้นทั้งหมด ไม่เป็นไรหรอก!”

เวลานี้เองด้านนอกประตูพลันมีกำปั้นเล็กๆ กำไว้แน่น พร้อมทั้งหายใจอย่างกระฟัดกระเฟียดจนน่ารักน่าชัง เมื่อมองผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างก็สามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องพอดี เสี่ยวชัยหงตัดสินใจแล้วที่จะไม่เข้าไปยุ่มย่าม และคอยแอบดูสถานการณ์ต่อไป

อานเสี่ยวซิงถอดชุดชั้นในของตนเองออก จนเผยให้เห็นความขาวเนียนบนเรือนร่าง หลินหยางพลันหยิบเอาเข็มเงินสีขาวยาวแหลมค่อยๆ ฝังลงบนท้องน้อยของอานเสี่ยวซิง การกระทำนี้ยิ่งทำให้เสี่ยวชัยหงหวาดหวั่นไม่เป็นตัวของตัวเอง พลันครุ่นคิดอยู่ว่านี่เป็นการลงโทษอะไร หรือว่าพี่สาวคนโตที่สวยขนาดนี้ไปทำเรื่องผิดมาเหรอ?

วันนี้หลินหยางเพิ่มเจินชี่มากกว่าเดิม พลังมังกรและหงส์ในช่วงปลายนั้นหนักกว่าเดิม ร่างกายของอานเสี่ยวซิงเริ่มสั่นเทา หน้าผากผุดเหงื่อเป็นเม็ดจนเต็มหน้าผาก

ที่แท้ก็คือการลงโทษเธอ เสี่ยวชัยหงเริ่มกังวลขึ้นมาทันที ตนเองนั้นแสดงอารมณ์ไม่พอใจหลินหยาง จะโดนลงโทษแบบนี้ไหม?

จากนั้นเป็นต้นมาพลันมีฉากที่ทำให้ความคิดของเธอนั้นงงงวยมาก มือของหลินหยางเริ่มบีบเคล้นเจ้าก้อนเนื้อกลมกลึงสองก้อนนั่น ความรู้สึกของอานเสี่ยวซิงจากที่กำลังรู้สึกทนไม่ไหวนั้นพลันดื่มด่ำขึ้นมาแทน

วิธีการใช้มือทั้งสองของหลินหยางนั้นถือว่าได้ผลเป็นอย่างดี ราวกับพลังได้ไหลผ่านสู่ร่างกายจนทำให้เกิดความรู้สึกสบายตัว มุมปากของอานเสี่ยวซิงนั้นกระตุกเล็กน้อย การถูกนวดมาสามครั้งนั้นมันดีขึ้นกว่าเดิมทุกครั้ง ความหนักใจของเธอนั้นก็ได้ค่อยๆ มลายหายไป

“สบายจริงๆ!” อานเสี่ยวซิงบ่นพึมพำ

หลินหยางใจเต้นโครมคราม เพราะว่าความสวยของผู้หญิงคนนี้มันทำให้ในใจเขาคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหนแล้ว ภาพงดงามที่อยู่เบื้องหน้ามันทำให้ใจเขาสั่น เมื่อคืนถูกเจ้าปีศาจตัวร้ายทรมานทั้งคืน ไฟราคะในใจยังไม่ได้ปลดปล่อย ช่วงล่างเริ่มตื่นตัวด้วยความหื่นกระหาย

อานเสี่ยวซิงเองก็ชำเลืองสายตาพลันเห็นว่าตรงเป้ากางเกงนั้นเริ่มผงาดขึ้นมาแล้ว พลางเม้มริมฝีปากจากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับมันเอาไว้เหมือนผีผลักแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

หลินหยางใจเต้น พลันพูดอย่างกระวนกระวายใจ “คุณจะทำอะไร!”

“โดนคุณจับไปตั้งหลายครั้งแล้ว ให้ฉันจับบ้างแล้วจะทำไม!” อานเสี่ยวซิงพูดตรงไปตรงมา

หลินหยางพูดอย่างเก้อเขิน “ตรงนี้กับตรงนั้นของคุณมันไม่เหมือนกัน อย่ามาลูบคลำ!”

อานเสี่ยวซิงแก้มแดง พลันคิดว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่แสนสงบ มีแค่พวกเขาสองคนแถมอยู่ในที่ลับมันทำให้หัวใจคิดเตลิดไปไกล พลันเงยหน้าขึ้นมา อานเสี่ยวซิงเผยอปากพูด “คุณรู้ไหม? แท้จริงแล้วในใจของฉันเคยคิด ถ้าฉันรักษาอาการของตนเองไม่ได้ ใครรักษาฉันได้ ฉันก็จะ...”

“คุณจะทำไม?” หลินหยางรีบถามกลับทันที

“ฉันก็จะเอาสิ่งที่สำคัญที่สุดมอบให้เขา!” อานเสี่ยวซิงกล้าพูดประโยคนี้ออกมาอย่างกล้าหาญ

หลินหยางใช้มือลูบคลำใบหน้าของเธอ “เด็กโง่ ทำไมคุณต้องคิดวิธีคิดมั่วๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง!”