บทที่ 220 สถานะที่เป็นปัญหา

บทที่ 220 สถานะที่เป็นปัญหา

หลังจากที่ตกอยู่ในความสงสัยอยู่สักพัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงครวญครางอย่างบ้าคลั่งดังออกมาจากด้านใน เสี่ยวชัยหงพลันผลักประตูบานใหญ่เข้าไปเพื่อที่จะเข้าไปถามได้รู้เรื่องรู้ราวไปเลย

ทว่าเวลานั้นเองทั้งสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงแน่น พลันดื่มด่ำกับรสชาติ จนเห็นว่าเสี่ยวชัยหงพุ่งตัวเข้ามาอย่างเร่งด่วน อานเสี่ยวซิงหน้าซีดเผือดทันที

“พวกคุณสองคนกำลังเล่นเกมหรือว่ากำลังลงโทษให้กันอยู่?” เสี่ยวชัยหงถามกลับ

ทั้งสองคนผงะไปชั่วครู่ เดิมทีอาการเก้อเขินประดักประเดิดพลันมลายหายไป จนเกือบจะหลุดขำออกมา

หลินหยางตอบอย่างเป็นทางการ “พวกเราสองคนกำลังเล่นเกมอยู่!”

“ไม่ใช่แล้ว คุณดูสิเธอเลือดออกแล้วเนี่ย!” เสี่ยวชัยหงถามอย่างซักไซ้

อานเสี่ยวซิงก้มหน้ามอง บนโต๊ะทดลองมีแต่คราบเลือดแดงสดจริงๆ หลินหยางได้แต่ทำหน้านิ่งแล้วตอบกลับ “เกมนี้เล่นครั้งแรกก็จะมีเลือดออก ฉะนั้นต้องรอให้โตก่อนถึงจะเล่นได้ ส่วนเด็กไม่ต้องมาถามแล้ว!”

ท่ามกลางความสับสน ถึงได้ทำให้คุณหนูจอมวุ่นวายมึนงงไป ทว่าเสี่ยวชัยหงเริ่มพูดอีกครั้ง “ไม่ได้ ฉันก็อยากเล่น!”

“คุณอายุ 7 ขวบใช่ไหม? เด็ก 7 ขวบเล่นไม่ได้ ไม่งั้นเดี๋ยวเลือดออกเยอะ ก็ต้องเอาคุณไปส่งโรงพยาบาลอีกเหมือนเดิม!” หลินหยางพูดข่มขู่หลอกล่อ

ประโยคนี้ถือว่าได้ผลทันที เสี่ยวชัยหงถึงได้ยอมปล่อยวางความคิดนี้ไป

หลินหยางรีบใส่เสื้อผ้าทันทีพร้อมทั้งเอาคุณหนูเจ้ายศเจ้าอย่างคนนี้เอากลับไปเก็บที่ห้องทำงาน พร้อมทั้งย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าเธอออกมาวุ่นวายไปทั่วอีกต่อไปเขาจะไม่รับผิดชอบอะไรเธออีกแล้ว!

ตอนกลับมานั้น อานเสี่ยวซิงก็ได้สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าแดงระเรื่อ วินาทีนี้หลินหยางพลันรู้สึกว่าจากมุมมองเธอว่าเป็นเด็กสาวที่น่ารักน่าชังคนหนึ่งแต่กลับกลายมาเป็นคุณป้าตัวน้อยที่โตเป็นผู้ใหญ่มาก

“ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วย มีตรงไหนผิดปกติไปงั้นเหรอ?” อานเสี่ยวซิงรีบโอบเขาแล้วถามเขาทันที

“เปล่า แค่รู้สึกว่าคุณสวยขึ้น!” หลินหยางยิ้มตอบ

อานเสี่ยวซิงลูบคลำใบหน้ารูปไข่ จากนั้นก็เอาศีรษะซุกเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกของเขา ความรู้สึกพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยมที่ไม่เคยมีมาก่อนหน้านี้มันปกคลุมรอบๆ ตนเอง ความต้องการของผู้หญิงนั้นไม่ได้เยอะมากมายอะไร ขอแค่มีผู้ชายเช่นนี้ที่โอบกอดตนเองเอาไว้ในอ้อมกอดแล้วรู้สึกว่าปลอดภัยไร้กังวล

หลังจากที่หลินหยางแบกรับภาระของทางบ้านไว้ทั้งหมดพร้อมทั้งอาศัยอยู่ในแล็บเซียนเฉ่าเก๋อมาหลายวันแล้วนั้น หลินหยางก็ได้รับโทรศัพท์ของไป๋เซียนเฉ่า การเดินทางท่องเที่ยวของสาวสวยหลายคนสิ้นสุดแล้ว และกลับมาแล้ว!

หลินหยางขับรถแลนด์โรเวอร์ที่ซ่อมเสร็จแล้วไปรับ พร้อมทั้งเอาเสี่ยวชัยหงไปสนามบินด้วย

สองวันนี้เสี่ยวชัยหงเชื่อฟังมาก ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย จนกลายมาเป็นเงียบขรึมแทน นอกจากความทรงจำและไอคิวแล้วก็ยังจัดอยู่ในระดับเด็กน้อยเรื่องอื่นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ตอนนี้หลินหยางเกือบจะคิดว่าเธอเป็นลูกของตนเองที่เลี้ยงมาอยู่แล้ว

“วันนี้จะไปไหน?” เสี่ยวชัยหงถาม

“ไปรับพี่สาวคนสวย...หลายคนเลยแหละ!” หลินหยางพูด

เสี่ยวชัยหง เริ่มถามกลับมาอีกครั้ง “พี่สาวคนที่มาโดนคุณเล่นเกมลงโทษแบบนั้นนะเหรอ?”

อีกนิดหลินหยางก็เกือบประคองทิศทางไม่อยู่จนใกล้จะชนกับรั้วกั้นอยู่แล้ว พลันพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองเอาไว้ พร้อมทั้งยิ้มตอบ “เรื่องนี้ไม่ใช่เด็กอย่างคุณจะเข้ามายุ่งด้วย!”

เมื่อถึงสนามบินแล้ว เครื่องบินดีเลย์ ทั้งสองคนกำลังคุยจนขี้เกียจจะคุยแล้วเพื่อรอเครื่องบินแลนดิ้งในเวลานั้นเองโทรทัศน์ในสนามบินก็ได้มีภาพข่าวที่แพร่ออกมาจนเรียกความสนใจของหลินหยางไป

ในภาพข่าวนั้นมีสกู๊ปข่าวเจ้าของรถที่ขับรถลัมโบกินี่มา แต่ถูกตำรวจจับกุมไว้ได้ เพราะว่ารถคันนี้เป็นรถผิดกฎหมาย ไอ้หมอนี่ตอนที่โดนสอบปากคำก็ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมทั้งบอกว่าตนเองเอารถไปแลกกับคนอื่นมาขับ เด็กสาวอายุยังน้อยเอารถลัมโบกินี่มาแลกกับรถBMWเปิดประทุนที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่แล้วขับไปแทน

รถBMWเปิดประทุนชื่อนี้มันแล่นเข้าสมองของหลินหยาง จนตกใจทันที หรือว่าคือเสี่ยวชัยหง? เจ้าของรถในข่าวนั้นร้องไห้ฟูมฟายจนน่าสงสาร พร้อมทั้งสาบานกับตนเองว่าต่อไปจะไม่โลภมากในเรื่องโชคลาภที่หล่นมาจากฟ้าอีกแล้ว

รถลัมโบกินี่เป็นรถผิดกฎหมาย เป็นหัวขโมยรถ? หลินหยางสงสัยพร้อมทั้งจ้องมองเสี่ยวชัยหงที่นั่งอยู่ข้างๆ บนตัวหญิงสาวคนนี้มีความมึนงงอยู่มากมาย เวลาผ่านไปตนเองก็ไม่มีปัญญาที่จะเปิดเผยมันออก

ฉับพลันลำโพงก็มีประกาศดังว่าเที่ยวบินของไป๋เซียนเฉ่าได้แลนดิ้งเรียบร้อยแล้ว หลินหยางพาเสี่ยวชัยหงไปรับคนพร้อมที่ในหัวสมองมีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด

ท่ามกลางฝูงชน หลินหยางก็เห็นหญิงสาวที่สวยสดงดงามดั่งดอกไม้เดินรวมกลุ่มออกมาด้วย ไม่เหนือการคาดเดา ด้านข้างก็มีพวกแมลงวันอันแสนน่าเบื่อคอยเดินตามสามสาวพร้อมทั้งอยากจะช่วยเหลืออยู่ตลอด

หลินหยางโบกมือไปทางสามสาว สามสาวแทรกคนแล้ววิ่งมาทางนี้ทันที ส่วนแมลงวันแก่ๆ หลายคนที่ใส่สูทผูกเนกไทยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ รีบตามมาทันที

“คุณผู้หญิงทั้งหลาย ต้องการให้ฉันช่วยคุณถือกระเป๋าให้ไหม?”

“คนสวย อีกเดี๋ยวให้ฉันขับรถไปส่งพวกคุณกลับไปไหม?”

“ฉันได้จองห้องไว้ที่ภัตตาคารข่ายเย่า เรียนเชิญคนสวยหลายท่านไปชมพระจันทร์ด้วยกันไหม?”

พวกของไป๋เซียนเฉ่าไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด ทว่าพวกแมลงแก่ๆ นั้นช่างดื้อดึงไม่ลดราวาศอกสักที จนเห็นว่าพวกเขาเห็นว่าทั้งสามสาวกำลังโอบกอดหลินหยางอยู่ แถมยังจูบกันอย่างดูดดื่ม ถึงได้ยอมถอยหลังไป ในใจยังมองหลินหยางอย่างดูถูกว่าไอ้หมอนี่มันคนเดียวแต่มีผู้หญิงตั้งสามคน แต่ไม่นานพวกเขาก็เห็นว่าด้านข้างกายหลินหยางมีผู้หญิงอยู่อีกคน พระเจ้าช่วย นี่ยังเป็นมนุษย์หรือเปล่า? ทำไมยังมีนางฟ้านางสวรรค์ที่สวยสดงดงามเคียงข้างกายอีกคนล่ะ!

ความดีใจของเหล่าหญิงสาวได้ลดลงเอง พลันก็เห็นเสี่ยวชัยหงอยู่ด้านข้าง พร้อมทั้งคิดว่าคนสวยคนนี้ไปเอาจากไหนกัน แล้วเป็นอะไรกับหลินหยาง

เมื่อเห็นสายตาไม่เป็นมิตรของสามสาวแล้ว เสี่ยวชัยหงไม่มีความหวาดกลัวใดๆ พร้อมทั้งกอดแขนของหลินหยางไว้แน่นแล้วพูดออกมา “นี่คือพี่สาวสามคนที่คุณบอกใช่ไหม?”

“ขอแนะนำตัวหน่อยนะ เด็กนี่ชื่อว่าเสี่ยวชัยหง สมองชนกระแทกมาเลยเสียหายมาก ไอคิวกับความทรงจำได้ถอยหลังกลับไปตอนอายุ 7 ขวบ” หลินหยางแนะนำอย่างละเอียด

“7ขวบเหรอ? ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณบอกฉันให้ชัดเจนเลย!” น้ำเสียงฉีเยนเอ๋อร์ดูไม่ใจดีตอนพูด

เสี่ยวชัยหง ทำหน้าบึ้งใส่ราวกับว่าตั้งตัวต่อต้านกับพี่สาวสวยหลายคนนี้ เพราะรู้สึกว่าพวกเธอไม่น่ารักสักนิด ช่างห่างไกลกับอานเสี่ยวซิงมาก!

หลินหยางได้แต่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นพูดอีกรอบ แน่นอนว่าไม่ได้พูดถึงเรื่องขย่มรถจนรถสั่น ไป๋เซียนเฉ่าพิจารณาเด็กสาวนางฟ้าคนนี้ พลางพูดอย่างสงสัย “เหมือนว่าฉัน... เคยเห็นที่ไหน!”