บทที่221 คุณหนูเศรษฐี

บทที่221 คุณหนูเศรษฐี

ระยะเวลาที่แสนดีนั้นสั้นมาก ได้อยู่กับพวกผู้หญิงทั้งคืน หลินหยางรู้สึกเหมือนพริบตาเดียวเท่านั้น เวลาอันสวยงามนี้ก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ตื่นนอน ไป๋เซียนเฉ่าก็เริ่มต้นทำงานในห้องทำงานข้างหน้าแล้ว ส่วนผู้หญิงคนอื่นก็ยังคงหลับใหลกันอยู่

หลินหยางขยับเข้าไปอย่างระวัง โอบเอวของไป๋เซียนเฉ่าไว้ เธอหันมาและจูบพร้อมกับพูดว่า: “เมื่อคืนนายใช้แรงไปมาก ตอนนี้มีพลังแล้วเหรอ?”

“มีอยู่แล้ว ทำอะไรอยู่น่ะ?” หลินหยางถาม

“ฉันไม่อยู่นายบริหารบริษัทได้ดีมาก ยาตัวใหม่ก็ทำสำเร็จแล้ว ฉันไม่ต้องทำอะไรเลย! ที่ต้องทำก็คงมีแต่เสี่ยวชัยหง เพื่อนที่ยันจิงของฉันจะช่วยตามหาอีกแรง น่าจะมีข่าวเร็วๆนี้แหละ” ไป๋เซียนเฉ่าพูด

หลินหยางโล่งอกพูดว่า: “รีบส่งคุณหนูคนนี้ไปเถอะ ไม่งั้นฉันคงจะถูกทรมานจนร่างกายแหลกสลาย!”

“ฮึ ฉันว่าไม่แน่นะ ดึกแล้วยังมานายอีก สนิทกันซะขนาดนั้น นายส่งเธอไปได้เหรอ? อีกอย่าง ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่เธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเจอมาแล้วล่ะ สาวสวยแบบนี้ถ้านายปล่อยไปนะ อาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้แล้วก็ได้!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดและหัวเราะ

หลินหยางพูดอย่างจริงจังว่า: “ถึงเธอจะสวยดุจดั่งนางฟ้าแค่ไหน แต่ก็เราคงไปกันไม่ได้ เธอเป็นคุณหนูรีบส่งกลับไปจะดีกว่า! เธอรู้ไหม ผู้หญิงคนนี้อาจจะหนีออกมาจากบ้านก็ได้! ตอนเธอหนียังขโมยรถลัมโบร์กีนีมาอีกคัน ระหว่างทางก็ไปเปลี่ยนเป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูเปิดประทุนกับคนข้างทาง แล้วหนีมาถึงเจียงหลิง”

“ยังมีเรื่องนี้อีกเหรอ? ใจกล้ามากเลยนะ แล้วยังละเอียดอ่อนอีกด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะท่าทางตอนนี้ของเธอ ฉันคงอยากทำความรู้จักกับเธอสักหน่อย!” ไป๋เซียนเฉ่าคิดและพูด

หลินหยางส่ายหน้า: “แค่ชอบอยู่ห่างๆก็พอแล้วล่ะ ผู้หญิงสวยแบบนี้อาจจะมีพวกคนใหญ่คนโตชอบก็ได้ พวกเราอย่าไปหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า!”

“ไม่สิ นี่ไม่ใช่วิถีของนายนี่ นายไม่กลัวฟ้ากลัวดินไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลัวคนใหญ่คนโตล่ะ?” ไป๋เซียนเฉ่าพูดหยอกหลินหยาง

หลินหยางหัวเราะอย่างเขินอาย เขาพูดพร่ำเยอะขนาดนี้ ก็แค่อยากให้ไป๋เซียนเฉ่าตัดความสงสัยออก ผู้หญิงแบบนี้อยู่ข้างๆก็เป็นเหมือนระเบิดเวลา!

หลินหยางไม่คิดว่าระเบิดเวลานี้จะระเบิดตอนบ่าย ในตะวันสาดส่อง เฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำบินมาจอดอยู่หน้าประตูเซียนเฉ่าเก๋อ ในเมืองที่วุ่นวายพอมีเฮลิคอปเตอร์มาก็ต้องดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว คนที่มีความสามารถในการนั่งได้ ก็คงเป็นเศรษฐีหรืออำนาจล้นฟ้า ยิ่งไปกว่านั้นเลือกจอดที่เมืองอันแสนวุ่นวายนี้ ทุกคนก็รู้กันหมด ตอนนี้พื้นที่การบินระดับต่ำยังไม่เปิด คงหาคนที่ขับเฮลิคอปเตอร์มาที่เมืองเจียงหลิงได้ไม่เจอ

ที่ทำให้ผู้คนตะลึงก็คือบนเฮลิคอปเตอร์มีหญิงสาวสวยสง่าคนหนึ่งเดินออกมา ท่าทางเหมือนจะอายุสามสิบกว่า ผิวและหุ่นคงหายากในเมืองเจียงหลิง ผู้หญิงเดินตรงเข้าไปในเซียนเฉ่าเก๋อ เดินเข้าไปโดยไม่สนใจการขัดขวางของเลขาหน้าเคาน์เตอร์

ตอนนี้หลินหยางกำลังดู [Beastman] กับเสี่ยวชัยหงอยู่ ได้ยินด้านนอกมีเสียงวุ่นวาย หลินหยางจึงจับมือเด็กน้อยออกมา

ผู้หญิงเห็นเสี่ยวชัยหงข้างๆหลินหยางก็รีบพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาเสี่ยวชัยหงตกใจจนไปหลบหลังหลินหยาง

“ลูก เป็นอะไรลูก? จำแม่ไม่ได้แล้วเหรอ?” ดวงตาของผู้หญิงแดงก่ำขึ้นมาทันที

หลินหยางอึ้งไปชั่วขณะ ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ของเสี่ยวชัยหงงั้นเหรอ? ท่าทางเหมือนจะอายุน้อยอยู่เลย แต่ใบหน้าหรือรูปร่างเค้าโครงก็เหมือนกับพี่สาวของเสี่ยวชัยหงเสียมากกว่า

“คุณผู้หญิง……คนนี้ คุณเป็นแม่ของเธอเหรอ?” หลินหยางถาม

“ออกไปเลยนะ ฉันไม่รู้จักเธอ คนเลว อย่าโดนเธอหลอกนะ!” เสี่ยวชัยหงกอดแขนหลินหยางแน่นและพูดด้วยความหวาดระแวง

ผู้หญิงตกใจและพูดว่า: “ลูก เสียงของลูกทำไมเปลี่ยนแล้วล่ะ? พวกเขาทำอะไรกับลูกกันแน่ ลูกสาวของฉันทำไมถึงไม่รู้จักฉันแล้วล่ะ!”

พอเจอเข้ากับคำถามของผู้หญิง หลินหยางรีบพูดอย่างร้อนรนว่า: “คุณผู้หญิง ไม่ว่าคุณกับเสี่ยวชัยหงมีความสัมพันธ์อะไรกัน ประการแรกขอให้คุณใจเย็นก่อน! เสีย่วชัยหงเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เจียงหลิงไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นชนเข้ากับท้ายรถผม ผมส่งเธอไปโรงพยาบาล จากนั้นเธอก็กลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้ดูแล้ว ไอคิวและความทรงจำของเธอลดถอยลงไปเหมือนเด็กเจ็ดขวบ! ถ้าคุณเป็นญาติเธอจริง ทางที่ดีขอให้คุณสงบสติอารมณ์ก่อน ตอนนี้เธอไม่รู้จักใครเลย!”

“ไม่สิ ฉันรู้จักคนเลวนี่ ไม่รู้จักเธอเหรอ!” เสี่ยวชัยหงพูด

หลินหยางยักไหล่ ท่าทางเหมือนตามใจเธอ ผู้หญิงรีบใจเย็นลง สูดหายใจเข้าออกมองหลินหยางพูดว่า: “นายพูดมามีหลักฐานไหม? นายไม่ได้ทำอะไรลูกสาวฉันใช่ไหม?”

“หลักฐาน? คุณลองไปตรวจที่สถานีตำรวจก็รู้แล้ว ประวัติการป่วยของเธอยังอยู่ในห้องทำงานฉันเลย ว่าแต่คุณเถอะมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าเธอเป็นลูกสาวคุณ!” หลินหยางพูดด้วยเหตุผล

ผู้หญิงแปลกใจว่าทำไมหลินหยางไม่เกรงกลัวตัวเองเลย หลายปีมานี้คนมากมายที่เผชิญหน้ากับตัวเองไม่เคยใจเย็นแบบนี้ได้เลย เธอหัวเราะ: “นายรู้ไหมว่านายกำลังพูดกับใครอยู่?”

“ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณเป็นใคร เป็นองค์เง็กเซียนเหรอ? อ้อ ไม่สิ ผู้หญิงขององค์เง็กเซียนก็ไม่ได้! เอาหลักฐานคุณมาก่อน! ไม่งั้น ถึงคุณมีสามแขนผมก็จะหักออกมาให้หมด” หลินหยางพูดอย่างโมโห

ผู้หญิงอดทนความโกรธไว้ หยิบกระดาษและรูปของออกมาจากกระเป๋ามือถือด้วยมืออันเรียวงามยื่นให้หลินหยาง บนรูปมีผู้หญิงกับเสี่ยวชัยหงจริง อีกหลายใบเป็นรูปคู่ของเสี่ยวชัยหงและผู้หญิงกับข้อมูลของเสี่ยวชัยหง ดูอย่างละเอียดแล้ว รูปน่าจะเป็นของจริง บนข้อมูลเด็กสาวมีชื่อว่าส้งหนีหนาน ปีนี้อายุสิบเก้า

“อืม อายุสิบเก้าแล้ว? คุณเป็นแม่เลี้ยงของเธอเหรอ?” หลินหยางถาม

ผู้หญิงตอนแรกก็อัดอั้นความโกรธไว้อยู่แล้ว ตอนนี้กลับอยากหัวเราะเพราะคำถามเขา ชี้ไปที่ลูกสาวพูดว่า: “ฉันไม่ถือโทษคำพูดที่คุณพูดก่อนหน้านี้แล้วกัน ตอนนี้คืนลูกสาวให้ฉันได้หรือยัง? อีกอย่าง ฉันเป็นแม่ของเธอ ชื่อว่าส้งเจียว!”

“ไม่นะ ไม่! ฉันไม่รู้จักเธอ คนเลว นายต้องรับผิดชอบฉันสิ!” เสี่ยวชัยหงกอดแขนหลินหยางไว้