บทที่222 ดูแลพวกเธออย่างดี

บทที่222 ดูแลพวกเธออย่างดี

พอส่งคุณหนูวุ่นวายนั่นไปแล้ว ไป๋เซียนเก๋อก็กลับมาสงบอีกครั้ง ผลิตภัณฑ์ข้าวต้มขุยหลิงและขนมไฟเบอร์ขุยหลิงที่ผ่านการวิจัยโดยหลินหยางมาหลายครั้ง ก็ได้ออกสู่ตลาดสักที

เป็นได้ทั้งขนม และยังมีสรรพคุณรักษาที่วิเศษอีก ไม่นานก็ได้เป็นที่ยอมรับกันในตลาด พอสินค้าที่สองนำจำหน่ายในตลาดแล้วก็มีลูกค้าซื้อไปหมด พอมีการตรวจสอบจากตลาดใหม่ล่าสุดส่งเข้ามาแล้ว ไป๋เซียนเฉ่าก็ตื่นเต้นจนกระโดดกอดหลินหยาง

สินค้าทั้งสองเหมือนลูกบอลหิมะ ที่ยิ่งกลิ้งก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นี่ไม่เหมือนกับของระดับสูงอย่างครีมรอยแผล จะได้รับการยอมรับจากทุกคนได้ง่าย พวกผู้หญิงที่ปกติก็ชอบกินขนมขบเคี้ยวอยู่แล้ว ก็ยอมรับและซื้อไปกินกัน

ตอนนี้ที่ขัดขวางพวกเขาได้ก็คงมีเพียงการผลิตที่อ่อนแอของพวกเขา ด้วยการตลาดที่ขยายขึ้น ไป๋เซียนเฉ่ารีบขยายการผลิตอย่างไม่หยุดหย่อน โดยการเข้าซื้อบริษัทอาหารหลายแห่ง ผลประโยชน์และกำไลที่ได้รับจากการผลิตขนาดใหญ่นั้นน่าตกใจกว่าอีก หลินหยางมีเหตุผลที่จะต้องเชื่อ ด้วยการผลิตที่ตามมาเพิ่มขึ้น เขาก็จะได้นั่งในโต๊ะทำงานนอนนับเงินในนั้นได้สบายทุกวัน

แน่นอน ก็มีบริษัทเหมือนกันมากมายที่มีข้อสงสัย ในอาหารมีส่วนผสมของยาแผนจีนด้วย เป็นการกระทำที่อันตราย ปัญหาพวกนี้ไป๋เซียนเฉ่าก็จัดการได้อย่างง่ายดาย ข้อที่หนึ่งยาเม็ดที่หลินหยางวิจัยออกมาได้นั้นได้รับการตรวจสอบแล้วว่า ผ่านมาตรฐานว่าเป็นยาที่มีประโยชน์ อีกอย่างเมื่อเทียบกันแล้วสารปรุงแต่งในผลิตภัณฑ์ของหลินหยางกับผลิตภัณฑ์บริษัทอื่น เรื่องนี้ก็มองข้ามไปได้เลยทันที ผลิตภัณฑ์เกือบทั้งหมดที่มีสรรพคุณในการดูแลสุขภาพในตลาดนั้นก็มีสรรพคุณแค่ปลอบประโลมจิตใจเท่านั้น น้อยมากที่จะมีประสิทธิภาพเหมือนผลิตภัณฑ์ของเซียนเฉ่าเก๋อ

ดังนั้นสุดท้ายแล้วการตอบรับทางตลาดก็ทำให้ทั้งสองพึงพอใจอย่างมาก ทุกที่ทุกทางก็เริ่มทำโฆษณาผลิตภัณฑ์ของเซียนเฉ่าเก๋อแล้ว ในขณะนั้นชื่อเสียงของหลินหยางก็แพร่กระจายออกไป มีขนานนามว่าเขาเป็นเพื่อนรู้ใจของผู้หญิงเข้ามากันมากมาย

ยุ่งอยู่นานมาก หลินหยางก็ได้พักผ่อนจริงๆสักที ขับแลนด์โรเวอร์กลับไปร้านซักผ้า จางยี่ทำงานในนั้นมานานหลายวันแล้ว เห็นหลินหยางมา รีบเข้าไปกอดเขาเหมือนเป็นภรรยาตัวน้อย

“โอ๊ย โอ๊ย คุณหนูเป็นอะไรไปเนี้ย?” หลินหยางถาม

“นายนี่มันน่ารำคาญมากเลย! ฉันไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน นายรู้ไหมช่วงนี้ฉันเหนื่อยแค่ไหน? อาจารย์โหดนั่นที่ไม่มีความเห็นใจใช้ฉันอย่างกับเป็นทาสเลยนะ!” จางยี่ร้องไห้โฮ

ในตอนนี้เองจ้าวจินฟ่งกับหนานกงหยูนก็เดินออกมา หลินหยางรีบตบหลังจางยี่เบาๆ ผู้หญิงก็ผละตัวออกมาจากเขา

“นี่ มาถึงก็ฟ้องเลยเหรอ?” หนานกงหยูนพูด

“ไม่ๆ ต้องโทษที่ฉันไม่ได้มาหาพวกเธอน่ะ ฉันยอมรับผิด!” หลินหยางรับผิดชอบเองทั้งหมด

จ้าวจินฟ่งอมยิ้ม ในใจกลับมีความโกรธแค้น แต่ผู้ชายที่เก่งขนาดนี้จะด่าลงได้ยังไง? หลินหยางเข้าไประหว่างสองคน และกอดพวกเธอไว้

“วันนี้ทำไมกลับมาเช้าจัง? เดี๋ยวไปทำกับข้าวให้นายนะ!” จ้าวจินฟ่งยังคงเข้าใจคนอยู่เสมอ

หลินหยางส่ายหน้าพูด: “วันนี้ฉันทำเอง จะดูแลพวกเธออย่างดีเลย! ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันได้หยุดยาวแล้วล่ะ!”

“จริงเหรอ? งั้นไม่ต้องไปอยู่บริษัททั้งวันแล้วเหรอ!” จ้าวจินฟ่งดีใจ

หนานหงหยูนก็ยิ้มและพูดว่า: “พูดจริงนะ! จินฟ่ง วันนี้พวกเราก็เป็นแม่ค้า ให้เขาดูแลพวกเราแล้วกัน!”

“ได้เลย รับรองได้กินอาหารอร่อยแน่นอน!” หลินหยางเลิกแขนเสื้อขึ้น

จ้าวจินฟ่งพันผ้ากันเปื้อนให้เขาอย่างใส่ใจ เธอก็ตามเข้าไปในครัวด้วย

“เธอก็ออกไปเถอะ ไม่ต้องช่วยหรอก!” หลินหยางบีบแก้มเธอเบาๆ

“ไม่ ฉันว่างอยู่ ทำอาหารกับนายจะดีกว่า!” จ้าวจินฟ่งนานๆทีจะตอบโต้เขากลับ

หลินหยางก็ต้องอนุญาตไป มีเธอช่วยทำกับข้าวประสิทธิภาพคงจะดีกว่านี้ จ้าวจินฟ่งล้างผักเด็ดผักอย่างคล่องแคล่ว เป็นผู้ช่วยที่เก่งจริงๆ หลินหยางก็เอาความสามารถตัวเองออกมา นึ่ง ผัด ทอด ต้ม ทำอาหารออกมาเต็มโต๊ะ

ผู้หญิงแม้จะเห็นอาหารเป็นศัตรูตัวฉกาจของตัวเอง แต่อาหารที่มีทั้งกลิ่นรสและหน้าตาที่สวยงามแบบนี้อยู่ตรงหน้าตัวเอง เรื่องลดน้ำหนักก็เอาไว้ทีหลังแล้วกัน

“นายทำจริงๆเหรอ?” จางยี่พูดอย่างตกใจ

“แน่นอนสิ ฉันเป็นคนช่วยเขาเอง!” จ้าวจินฟ่งรับประกัน

หลินหยางหัวเราะแห้งพูดว่า: “รับรองพวกเธอกินแล้วก็อยากจะเคี้ยวลิ้นตัวเองลงไปด้วยเลย กินกันเถอะ!”

หนานกงหยูนยกไวน์และเทให้ทุกคน พอถึงจางยี่ก็เทให้เล็กน้อย จางยี่เบะปากพูดว่า: “เธอแกล้งฉันอีกแล้ว!”

“ทุกคนต้องสามัคคีกันนะ การกระทำแบบนี้ไม่ดีเลย! มา พี่เทให้เธอเอง!” หลินหยางพูดและทำท่าเหมือนเป็นผู้ปกครอง

ยกแก้วไวน์ขึ้น พวกผู้หญิงต่างเชื่อฟังและชนแก้วกับหลินหยาง

หลินหยางครึ่งปีมานี้มีประสบการณ์ชีวิตที่น่าตื่นตาตื่นใจ ตั้งแต่นักศึกษาแพทย์ที่ไม่มีชื่อเสียงกลับกลายมาเป็นเศรษฐีที่ทั้งมาเฟียทั้งพวกเศรษฐีเจียงหลิงต่างก็ต้องไว้หน้าเขา ยิ่งหลังจากที่เจอกับแผนร้าย และการฆ่าฟัน หลินหยางบนตัวเขามีเสน่ห์อย่างหนึ่งแอบแฝง เสน่ห์แบบนี้ก็ดึงดูดพวกผู้หญิงเอาไว้

พอดื่มไวน์แล้ว สายตาที่พวกผู้หญิงมองหลินหยางก็มีความละเมอ มีความหลงและความรัก ยิ่งชิมอาหารรสชาติเลิศแล้ว อีกด้านก็ดื่มไวน์กับหลินหยางไปด้วยไม่หยุด ไม่นานก็เห็นว่าต่างฝ่ายหน้าแดงก่ำกันหมด

“พี่ ระวังหน่อยสิ! พี่ตั้งใจแน่เลย ทำพวกเราเมากันหมดแล้ว!” จางยี่พูดเปิดโปงความไม่บริสุทธิ์ใจของหลินหยาง

หลินหยางพูดอย่างจริงจังว่า: “ฉันดีใจต่างหาก ได้ดื่มไวน์รสชาติดีกับพวกเธอ! อย่าใช้ท้องแบนราบของเธอมาคาดเดาฉันนะ!”

จางยี่ก็เมาแล้ว เธอกัดปาก และเปิดเสื้อตัวเองขึ้นพูดว่า: “พี่ บ้าจริงๆเลย ทำอาหารอร่อยขนาดนี้! ท้องฉันไม่เรียบแล้ว ยื่นออกมาแล้วเนี้ย!”

“ฉันก็เหมือนกัน!” หนานหงหยูนก็ถอดเสื้อคลุมตัวเองออก และเปิดท้องน้อยๆตัวเองออกมา

ผู้หญิงสองคนผิวพรรณอมชมพู บนตัวมีเพียงชุดชั้นในบางๆสองตัว สีแดงสีดำอยู่ใกล้ๆกัน หลินหยางดูแล้วก็มือไม้สั่น แต่เขาก็ยังคงใจเย็นเทไวน์ให้พวกเขา และจู่โจมต่อ

จ้าวจินฟ่งรู้สึกว่าเหล้าจะกลืนกินสติเธอไปหมดแล้ว พวกผู้หญิงก็อยู่เกินขอบเขตแล้วล่ะ ปากก็เริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว

หลินหยางก็ถึงได้ยกเลิก เก็บอาหารบนโต๊ะ จ้าวจินฟ่งอยากจะช่วย แต่เธอไม่มีแรงเลย หลินหยางเก็บของอย่างได้ใจ ตบมือประกาศว่า: “สาวงาม คืนนี้พักผ่อนเร็วหน่อยนะ!”