บทที่223 ทำจากน้ำ

บทที่223 ทำจากน้ำ

เสียงของหลินหยางกับหนานกงหยูนดังก้องไปทั่ว ดังเข้ามาถึงภายในห้อง จ้าวจินฟ่งอยากจะใช้ผ้าห่มปิดหัวตัวเองไว้แน่น แต่ได้ยินเสียงถึงจุดสุดยอด เธอกลับลืมไปหมดแล้ว

พอได้ยินเสียงเปิดประตู จ้าวจินฟ่งก็รีบเข้าไปหลบในผ้าห่มทันที

หลินหยางกำลังอุ้มหนานกงหยูนที่บนตัวไม่มีเสื้อผ้าเลย ทั้งสองสู่รบกันเสร็จ หนานกงหยูนเหมือนไม่เคยชนะมาก่อนเลย ทั้งตัวเธอเมื่อยล้าและอ่อนแรงไปหมด แต่ความสุขในใจกลับยากที่จะอธิบายได้ หนานกงหยูนกอดคอเขาไว้: “ฉันเสร็จแล้ว นายยังมีคนที่ยังไม่ได้ดูแลนะ!”

“วางใจได้ จะดูแลให้ดีเลย!” หลินหยางแสยะยิ้ม

กล่อมหนานกงหยูนหลับได้แล้ว หลินหยางก็กลับไปที่หน้าประตูจ้าวจินฟ่งต่อ

เขาเคาะประตูเบาๆ จ้าวจินฟ่งกลับตะโกนออกมาว่า: “ไม่มีคน!”

หลินหยางดันประตูเข้าไปมอง จ้าวจินฟ่งจับปลายผ้าห่มไว้ ยื่นหัวออกมามองเขาเล็กน้อย

“เฮ้อ ไหนบอกไม่มีคนไง ทำไมถึงมีสาวงามอยู่ในนี้เนี้ย?” หลินหยางยิ้ม

จ้าวจินฟ่งกัดปากพูดว่า: “ฉันหลับแล้ว!”

หลินหยางถูมือ ขยับเข้าไป จับใบหน้าเธอไว้ จ้าวจินฟ่งไม่ใช่ผู้หญิงสวยที่มองแค่แวบเดียวก็จำได้ขึ้นใจ เธอเป็นผู้หญิงที่ยิ่งดูก็ยิ่งสวย หลินหยางเป็นของต้องห้ามของเขา เขารักษาเธอไว้อย่างดี แต่ก็ไม่มีความคิดที่จะทำอะไรเธอง่ายๆ

และคืนนี้ไม่เหมือนกัน เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว ความรักของทั้งสองถึงที่แล้ว หลินหยางมองเธออย่างหลงใหล

จ้าวจินฟ่งตื่นเต้นกับสายตาเร่าร้อนที่จับจ้องมา นานมากกว่าจะถามว่า: “แล้วพวกเธอล่ะ?”

“หลับหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เราสอง ฉันมาดูแลเธอนอนน่ะ!” หลินหยางพูด

มีแต่พวกเขาสองคนแล้ว ความหวาดระแวงก็ได้ลดลง จ้าวจินฟ่งมองเขาอย่างเขินอาย ในใจกลับถูกไฟร้อนแผดเผาไปหมดแล้ว มือของหลินหยางลูบไล้ไปที่คอเนียนขาวของเธอและลูบลงไปเรื่อยๆ ลูบเบาๆ ชุดนอนสายเดี่ยวถูกดึงลงมาเกือบครึ่ง เผยให้เห็นถึงกระดูกไหปลาร้าที่สวยงาม

จ้าวจินฟ่งหายใจถี่ เธอรู้ว่าคืนนี้เป็นคืนที่เธอรอมานาน เธอจะได้อยู่กับผู้ชายที่ตัวเองรักเสียที

มือของหลินหยางหยาบเล็กน้อย ลูบไล้ไหปลาร้าเธออยู่อย่างนั้น ทำเอาเธอขนลุกซู่ไปหมด

“คัน!” จ้าวจินฟ่งพูดเสียงเบา

“คันตรงไหนเหรอ?” หลินหยางถาม

ตอนแรกแค่คันตรงที่นิ้วมือลูบไล้ คำพูดเดียวของเขากลับทำให้หัวใจเธอคันไปหมด และด้านล่างกลับรู้สึกคันไปด้วย หมอนี่เป็นจอมมารจริงๆ สะกดจิตวิญญาณเธอไว้หมดเลย

มองดูท่าทีที่เขินอายของเธอ หลินหยางก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหู: “คันที่ข้างล่างหรือเปล่า?”

“ตาบ้า!” จ้าวจินฟ่งพูดโดยใบหน้าแดงระเรื่อ

มือของหลินหยางลูบไล้ลงไปด้านล่าง และถามว่า: “คันตรงนี้เหรอ? ฉันเกาให้ไหม!”

นิ้วมือลูบวนอยู่ตรงจุดกลางหน้าอกหลายรอบ ตอนแรกยังไม่คันแต่ตอนนี้กลับคันจนทนไม่ไหวแล้ว หน้าอกก็ตึงขึ้นมาไม่หยุด

“ไม่ใช่ตรงนี้!” จ้าวจินฟ่งพูด

หลินหยางพยักหน้าพูดว่า: “อ้อ เข้าใจแล้ว เปลี่ยนที่แล้วกัน!”

“ไม่เอา ฉันไม่คันแล้วล่ะ!” จ้าวจินฟ่งขอร้องขึ้นมา

ถึงตอนนี้แล้ว หลินหยางจะปล่อยเธอไปได้ยังไง ชุดนอนสายเดี่ยวถูกถอดออกมาเรียบร้อยแล้ว จ้าวจินฟ่งเหมือนไข่ที่ถูกต้มจนสุกและเอาเปลือกออก ขาวเนียนกลิ่นหอม

หลินหยางหัวเราะพูดว่า: “เด็กที่พูดโกหกเป็นเด็กไม่ดีนะ ต้องถูกลงโทษนะ!”

เขากอดเธอไว้ มือใหญ่ของเขาลูบไล้ลงไปด้านล่างเรื่อยๆ มาถึงโพลงด้านล่าง ที่นี่เปียกแล้วจริงด้วย

“ไม่นะ……หยุดเถอะ!” จ้าวจินฟ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“จุหยุดดี หรือไม่หยุดดีล่ะ?” หลินหยางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

จ้าวจินฟ่งเห็นว่าตัวเองยิ่งพูดก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง ก็จึงเงียบไม่พูดดีกว่า กอดเขาไว้ปล่อยให้มือเขาเพ่นพ่านไปตามร่างกายของเธอ หลินหยางก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปได้ พร้อมด้วยพลังมังกรและหงส์ ฝ่ามือใหญ่ร้อนผ่าวลูบไล้ไปทั่วร่างกายของจ้าวจินฟ่ง

จนกระทั่งจ้าวจินฟ่งทนไม่ไหวอีก มือเล็กจับไหล่ของเขาแน่น

“เป็นอะไรเหรอ ที่รัก?” หลินหยางถาม

ร่างกายของจ้าวจินฟ่งกระสับกระส่าย อยากให้เขาทำเดี๋ยวนี้ สายตาที่มองด้วยความหวัง มองก็รู้แล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่หลินหยางอยากให้เธอพูดออกมา ทำเอาจ้าวจินฟ่งเขินอายอย่างมาก

ในที่สุดจ้าวจินฟ่งก็อดไม่ไหวกับมือใหญ่ของหลินหยาง พูดครางออกไปว่า: “นายทำเลย!”

“ทำ? ทำอะไรเหรอ?” หลินหยางหยอกล้อเธอต่อ

จ้าวจินฟ่งมองค้อนเขาอย่างเขินอาย หลินหยางถึงกระซิบข้างหูเธอว่า: “รับทราบครับ ที่รัก ฉันจะทำแล้วนะ!”

ถอดกางเกงในตัวเองออก ปืนใหญ่เด้งออกมาจนน่าตกใจ จ้าวจินฟ่งตะลึง ของแบบนี้ถ้าอัดเข้าไปแล้วจะเป็นยังไงนะ