บทที่224 หาเรื่อง

บทที่224 หาเรื่อง

หลินหยางอยู่ในโรงเรียนครึ่งวัน กำลังจะกลับบ้าน ถูกคนที่สวมแว่นตัวเล็กเรียกเอาไว้

“เพื่อนเซียว สวัสดี ฉันเป็นผู้อำนวยการสภานักเรียนจางเหลียง ขอคุยกับนายหน่อยได้ไหม?” คนตัวเล็กนั้นจับแว่นและพูด

สภานักเรียน? หลินหยางตั้งแต่เรียนมาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกับพวกนี้เลย หมอนี่มาหาตัวเองทำไมกันนะ? หลินหยางถามอย่างสงสัย: “มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“คือว่าแบบนี้นะ เดี๋ยวจะมีงานวัฒนธรรมและกีฬา ไม่รู้ว่านายถนัดด้านวรรณกรรมหรือกีฬาเหรอ พวกเรากำลังประกาศนักเรียนดีเด่นอย่างนายอยู่ ดังนั้นอยากจะเชิญนายเข้าร่วมงานด้วยกันน่ะ!” จางเหลียงพูด

งานวัฒนธรรมและกีฬาเป็นงานที่สำคัญที่สุดของมหาลัยการแพทย์ วัฒนธรรมและกีฬาเป็นเรื่องที่คนในมหาลัยแพทย์ไม่ถนัดมากที่สุด แต่เพื่อแสดงออกให้ทุกด้าน โรงเรียนก็สนับสนุนด้านนี้อย่างมาก ได้รับรางวัลจากงานนี้ ก็จะได้เงินรางวัลที่มากพอสมควร ในภาพจำของหลินหยางก็คือพวกนักเรียนที่ว่างไม่มีอะไรทำจับกลุ่มกันนั่งวาดรูปเขียน จะมีพวกผลงานที่ไม่น่าดูเท่าไหร่ได้รางวัล ส่วนรายการกีฬาก็มีนักเรียนนอกโรงเรียนแอบเข้ามาร่วมด้วย ใครมีแรงมากก็ได้รางวัลไป

งานแบบนี้ หลินหยางกลับไม่เคยมีอารมณ์เข้าร่วม ไม่ใช่หลินหยางช่างเลือกหรอก แต่เรื่องภายในนั้นวุ่นวายเกินไปจนทำให้เขาสะอิดสะเอียน

“ฉันไม่มีด้านถนัดอะไรหรอก จะวัฒนธรรมหรือกีฬาฉันก็ไม่เก่งทั้งนั้นเลย!” หลินหยางพล่ามไปเรื่อย

“รายการวรรณกรรมไม่ร่วมก็ไม่เป็นไร พวกบาสน่าจะเล่นเป็นนะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นนายเล่นน่ะ!” จางเหลียงพูด

บาสก็เป็นกีฬาที่หลินหยางชอบมากเหมือนกัน แต่เสียดายก่อนหน้านี้ตัวเองไม่มีเงินขนาดนั้น ขนาดรองเท้าบาสยังซื้อไม่ได้เลย ในตอนนี้เองก็มีคนตัวสูงเดินออกมาข้างๆ ในมือก็ถือบาสอยู่

เขาพูดว่า: “นี่เป็นดาวเด่นของโรงเรียนพวกเรานี่นา? บาสก็เล่นไม่เป็นเหรอ? สาขาแพทย์แผนโบราณของพวกนายหาใครมาก็ได้ พวกเราสาขาเภสัชชนะพวกนายได้หมดแหละ”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: “เล่นก็เล่นเป็นอยู่ แต่ก็ต้องดูว่าเล่นกับใครนะ! ขอโทษด้วย ยังไม่มีอารมณ์เข้าร่วมกิจกรรมอะไรน่ะ ลาก่อน!”

“ปอดแหก อ่อนแบบนี้ยังเป็นดาวเด่นได้ อ่อนว่ะ!” คนตัวสูงพูดท้าทายอยู่ด้านหลัง

ด้วยนิสัยของหลินหยาง เมื่อก่อนเขาคงจะจับหมอนี่แล้วสั่งสอนสักหน่อย แต่วันนี้เขาอารมณ์ถือว่าใช้ได้ ขี้เกียจสนใจเขา แต่เรื่องไม่จบง่ายแบบนี้หรอก สั่งสอนก็ยังต้องสั่งสอนอยู่ และต้องมีคนเยอะๆด้วย ให้เขารู้ว่าอะไรคือคนถ่อมตัว

หลินหยางเดินกลับไปในห้องตัวเอง กว่าจะเจอผู้อำนวยการสาขากิจกรรมเจอ พอพูดเรื่องที่มาแล้ว ผู้อำนวยการสาขาหัวล้านก็ตื่นตาขึ้นมาทันที เขาพูดอย่างชื่นใจว่า: “เรื่องดีนะ เข้าร่วมกิจกรรมหมู่หน่อยเป็นเรื่องที่ดี! สาขาพวกเราแม้จะเล่นบาสธรรมดา แต่ยังไงก็ยังรวมคนได้อยู่!”

พอโทรเร่งไปแล้ว เขาหาคนให้หลินหยางมาได้สิบกว่าคน แต่หลินหยางรู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ สูงเตี้ยอ้วนผอมรวมกันเล่นไพ่ก็ยังได้อยู่ แต่ถ้าเล่นบาสละก็คงเป็นปัญหาใหญ่

“พวกนาย……ปกติเล่นบาสไหม?” หลินหยางถาม

“แค่เล่นๆน่ะ ยังพอเล่นได้!” พวกนั้นหัวเราะคิกคัก

ผู้อำนวยการสาขารีบทำหน้าบึ้ง: “ทำไมแค่เล่นๆล่ะ พวกนายรู้ไหมว่าหลินหยางหาเวลาว่างเพื่อมาแข่งขันบาสในกิจกรรมครั้งนี้เลยนะ นี่จะเป็นความภาคภูมิใจของสาขาเราเลยนะ! ทำให้พวกเขาได้เห็นว่าสาขาพวกเรามีความสามัคคี ปรองดองกันมาก!”

ผู้อำนวยการพูดมาแล้ว กลุ่มที่รวมกันกะทันหันก็ไม่พูดอะไร หลินหยางรีบพูดว่า: “ผู้อำนวยการ งั้นก็รบกวนท่านแล้ว ที่เหลือพวกเราไปฝึกซ้อมเองครับ!”

พอผู้อำนวยการสาขาไปแล้ว หลินหยางก็ตบมือเรียกทุกคนรวมตัวกันพูดว่า: “ทุกคนเป็นสาขาเดียวกัน คำพูดไร้ประโยชน์พวกนั้นฉันไม่พูดแล้วล่ะ เป็นแค่คำพูดโม้เปล่าๆ! พูดตามตรงเลย อยากได้รางวัลไหม อยากได้เงินรางวัลก้อนโตไหม อยากให้พวกสาวๆตะโกนร้องชื่อของพวกเราไหม?”

“อยาก!” ทุกคนต่างตะโกนพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

“งั้นก็ดี คำพูดไร้สาระพวกเราก็ไม่พูดแล้ว ฉันติดต่อสถานที่ในร่มแล้ว ตอนนี้พวกเราเริ่มไปทำความคุ้นเคยและรู้จักกันหน่อย ขอแค่พวกนายยอมฝึกฝนกับฉัน ฉันบอกกับพวกนายอย่างมั่นใจเลยว่า ไม่มีเรื่องที่ทำไม่ได้หรอก!” หลินหยางพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

ทุกคนสบตากัน แม้ทุกคนจะมีความฝันอยากเป็นที่หนึ่ง แต่ความสามารถของบุคคลมีขีดจำกัด คว้ารางวัลเป็นความหวังที่ริบหรี่มาก คนตัวเล็กคนหนึ่งถามว่า: “หลินหยาง ถึงแม้พวกเราจะอยากได้ที่หนึ่ง แต่สาขาเภสัชทางนั้นมีความสามารถมากกว่าพวกเราอยู่มาก เกรงว่าคว้าที่หนึ่งคงจะเป็นเรื่องยาก!”

“นายถามถึงเรื่องสำคัญแล้วล่ะ งั้นฉันจะบอกให้ทุกคนนะ สาขาเภสัชทางนั้นแกร่งเป็นทุกคนแกร่งมากหรือยังมีคนอื่นที่ค่อนข้างแกร่ง?” หลินหยางถาม

“ก็มีคนตัวสูงที่ชื่อหลัวอี้ที่ถือว่าเก่ง แต่หลัวอี้คนเดียวก็สามารถเอาชนะคะแนนพวกเราสามคนได้แล้ว!” คนตัวเล็กพูดอย่างเศร้าใจ

หลินหยางปัดมือพูดว่า: “งั้นดี พวกเราไปเดินรอบสนามก่อน จากนั้นค่อยคุยปัญหานี้กัน”

หลินหยางจัดแจงสมาชิกเสร็จแล้ว เล่นครึ่งสนามห้าต่อห้า หลินหยางตั้งใจแบ่งพวกตัวสูงและที่ยังมีพื้นฐานไม่เลวไว้ฝั่งตรงข้ามตัวเอง และในทีมเขาก็มีคนสูงกับตัวเล็กหลายคน เริ่มเล่น หลินหยางแย่งบอลมาได้ก่อน ลัดเลาะและชูตบาสได้ทันทีทำเอาทุกคนตะลึง ต่อมาในการแข่งขัน หลินหยางแม้จะร่วมมือกับทีมตัวเองไม่ค่อยดีนัก แต่ด้วยความสามารถของเขา บวกกับมีการควบคุมสนามได้ดีจึงทำให้คะแนนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สิบนาทีผ่านไปคะแนนก็ห่างกันสามสิบต่อสิบสองแล้ว

“หัวหน้า เก่งจริงๆ!” คนตัวเล็กพูดอย่างภูมิใจ

“ได้หรือไม่ได้ไม่ใช่เรื่องของฉันคนเดียวหรอกนะ พวกนายรู้ไหมว่าทำไมการแข่งขันครั้งนี้พวกเราชนะ?” หลินหยางถาม

ทุกคนต่างพูดด้วยรอยยิ้ม: “ก็เพราะหัวหน้าเก่งไง แบบนี้พวกเราก็ยังพอมีโอกาสชนะพวกสาขาเภสัชอยู่บ้างแล้วล่ะ!”

“พูดถูกแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ความสามารถฉันเพียงคนเดียวไม่เพียงพอที่จะปกปิดความบกพร่องของทีมได้ แต่เพราะพวกเราทางนี้มีพวกตัวเล็กเยอะ ความยืดหยุ่นและกลยุทธ์ในการเล่นวางแผนอย่างง่ายดายพอปฏิบัติการขึ้นมาก็เป็นไปตามแนว แม้โดยรวมแล้ว พวกเราจะยังคุ้นชินกับการร่วมมือกัน แต่การส่งลูกบอลก็ไหลลื่นมาก คือการใช้ไหวพริบในการจู่โจมแนวรับ พวกนายที่ตัวสูงการป้องกันหละหลวม ข้อบกพร่องนับไม่ถ้วน!” หลินหยางพูดวิเคราะห์