บทที่225 น่าอับอาย

บทที่225 น่าอับอาย

งานวรรณกรรมและกีฬาได้เริ่มต้นขึ้น ตอนนี้คือช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเดือนสิบเอ็ดแล้ว ยังมีเวลาซ้อมอีกประมาณอาทิตย์กว่า การเล่นบาสของทีมสาขาแพทย์แผนจีนได้ยกระดับขึ้นมามาก ล้อมรอบไปด้วยทักษะการเล่นของหลินหยาง โดยรวมแล้วเข้าร่วมการแข่งขันบาสในตอนบ่ายไม่ใช่ปัญหา

ในระหว่างนี้ คู่ใจของหลินหยางหัวหน้าหวังเถียนเถียนก็มารบกวนเขาบ้างเป็นบางครั้ง แต่หลินหยางทั้งแรงกายแรงใจทุ่มอยู่แต่กับการแข่งขัน ผู้หญิงก็ไม่ได้เข้ามารบกวนอีก

ในเวลาตอนบ่าย กลางสนามกีฬามีธงสีรุ้งปักเต็มไปหมด มีทั้งป้ายตัวหนังสือที่เขียนเรียงยาวตรึงไว้ หลินหยางพาพวกทีมเดินออกมา ที่ทำให้พวกเขาอึ้งก็คือหวังเถียนเถียนสร้างทีมเชียร์ลีดเดอร์ขึ้นมา พวกสาวในสาขาแพทย์แผนจีนต่างสวมกระโปรงสั้น เสื้อคอกว้าง กลายเป็นจุดเด่นในสนาม

รอพวกหลินหยางออกมาจากห้องพักแล้ว พวกสาวเชียร์ลีดเดอร์ก็กรี๊ดเสียงดังลั่น บรรยากาศในสนามปะทุขึ้นมาทันที

พิธีกรในงานเป็นตาแก่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ พูดอยู่นานมาก การแข่งขันก็ได้เริ่มขึ้นสักที

นักกีฬาลงสนามก่อน หลินหยางพวกเขาพาพวกรุ่นน้องลงสนาม พวกสาวเชียร์ลีดเดอร์ก็โบกพู่เชียร์ในมือสะบัดไปมา หลัวอี้สาขาเภสัชฝ่ายตรงข้ามก็ลงสนามพร้อมกัน แต่ที่ทำให้หลินหยางตกใจก็คือด้านหลังกลับไม่ใช่คนสาขาเภสัช! เป็นพวกสูงสองเมตรร่างใหญ่กำยำลงสนามมา พวกสาขาเภสัชก็ต่างร้องโฮกันใหญ่

หลินหยางรู้สึกรังเกียจพวกเขาจากใจจริง เจ้าพวกนี้ไปหาคนจากข้างนอกมาสิท่า ยังเป็นนักกีฬามืออาชีพอีกด้วย ดูทรงพวกเขาแล้วน่าจะเป็นทีมเยาวชนสองของสโมสรไหนสักที่ หลัวอี้ลงทุนไปเยอะจริงๆสินะ

“หัวหน้า หลัวอี้เจ้าหมอนี้หน้าไม่อายจริงๆ กล้าไปเชิญคนของทีมเยว่ตงมา พวกเราทำยังไงดี?” คนตัวเล็กถาม

หลินหยางแสยะยิ้ม: “กลัวอะไร เขาจะกินพวกนายได้หรือไง? เล่นตามปกติ พวกเขาไม่ใช่ทีมNBA สักหน่อย จำเป็นต้องกลัวไหม? หลัวอี้ก็แค่ลูกกะจ๊อก เล่นบาสมาก็นานแล้ว กลับหาแต่พวกตัวใหญ่ๆมา!”

ฝึกซ้อมกับหลินหยางในหนึ่งสัปดาห์มานี้ พวกรุ่นน้องนับถือเขาจากใจจริงกันหมด ก่อนอื่นพวกเขาเห็นว่าหลินหยางมีพลังเกินขีดจำกัด พวกเขาฝึกซ้อมกันต้องเปลี่ยนคนเรื่อยๆแต่หลินหยางไม่ต้องเปลี่ยนเลย อีกอย่างหลินหยางมีทักษะที่เกินเลยคนอายุเดียวกัน พวกรุ่นน้องต่างพูดกันว่าถ้าเขามีผลงานในการแพทย์ไม่น้อยแล้ว อย่างก็น่าจะได้เข้าทีมรุ่นเยาวชนอยู่บ้างนะ

“ทีมเยาวชนเข้าไปทำไมกัน แม้พวกเราจะเล่นบาสยังไม่ถือว่าดีมาก แต่ก็ดีกว่าเล่นฟุตบอลมาระดับหนึ่ง ยังคงไม่ดีอยู่!” หลินหยางตอบโต้

แม้จะเป็นแบบนี้ พวกรุ่นน้องก็ไม่สงสัยในความสามารถเขาเลย ก็รอแข่งขันกับพวกสาขาเภสัชเลยแล้วกัน

สาขาเภสัชเล่นสกปรกเชิญคนข้างนอกมา ทำให้พวกรุ่นน้องที่ตอนแรกยังมีความมั่นใจอยู่ก็ต้องใจฝ่อไปทันที ไม่ต้องแข่งก็เหมือนเห็นผลแล้วนะ

การแข่งขันแรกเริ่มขึ้น พวกคนตัวสูงใหญ่ใช้ประโยชน์จากร่างกายกระโดดคว้าลูกบอลมาได้ก่อน หลัวอี้เลี้ยงบอล เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปทันทีเหมือนเมื่อก่อน แต่วิ่งไปที่ว่างและส่งให้คนตัวสูงชูต

คนนอกที่เชิญมามีทักษะที่ไม่เลว ชูตเข้าเหมาะเจาะ เสียงตะโกนของสาขาเภสัชดังก้องไปทั่ว ทำเอาพวกหวังเถียนเถียนโกรธมากแต่ก็ไม่มีที่ให้ระบาย

หลินหยางรีบตบมือตะโกนว่า: “ตั้งสติไว้ พวกเขาเล่นมีสติ พวกเราอย่ารน เอาทักษะที่ฝึกซ้อมออกมา! เล่นกับฉันไม่เคยเห็นพวกนายถอยเลยนี่ วันนี้ยังกลัวหลัวอี้เจ้าคนขี้ขลาดนั่นเหรอ?”

เขาพูดยั่วยุให้พวกรุ่นน้องตั้งสติและตั้งมั่นไปที่การจู่โจม ตามแผนการของหลินหยางแล้ว พวกรุ่นน้องวิ่งไปที่ว่างกับการบัง สร้างโอกาสให้กับหลินหยาง พวกรุ่นน้องตัวเล็กใช้ประโยชน์จากความยืดหยุ่นของร่างกาย หาที่ว่างอยู่ตลอด หลินหยางเห็นที่ว่างอยู่ก็รีบพุ่งเข้าไปกระโดดดังค์บาสได้คะแนนไป

หลินหยางตอนกระโดดขึ้นไปนั้นทำเอาทุกคนในสนามมองค้าง เขาพึ่งกระโดดจากเส้นลูกโทษไปหมาดๆ ตัวสูงแบบนี้ทับพวกตัวสูงสองเมตรและได้คะแนนจากการดังค์บาสไป ตอนนี้มีพลังของการสะกดไว้มาก เป็นการแสดงอำนาจที่ได้ผลมาก!

คนนอกสองคนจากทีมเยว่ตงพูดอย่างโมโหว่า: “หลัวอี้ นายหลอกพวกเรานี่ นายบอกว่าหมอนั่นเล่นไม่เก่งไม่ใช่เหรอ? การกระโดดนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ? ฉันตัวสูงแบบนี้ยังไม่เคยมีใครกระโดดข้ามตัวฉันไปชูตบาสได้เลยนะ!”

“ฉันก็ไม่รู้นี่ พวกนายอย่าพึ่งรีบร้อนสิ ทางนั้นก็มีแค่เขาเล่นเป็นคนเดียว ฉันไปยื้อเขาไว้เอง!” หลัวอี้พูด

ทางนี้ได้คะแนนจากท่าสวยทำเอาพวกหวังเถียนเถียนร้องกรี๊ดกันใหญ่ สะบัดแรงขึ้นกว่าเดิมอีก

“ทุกคนคงเดิมแบบนี้แหละ พวกนายบังพวกเส้นในเอาไว้ บังคับให้พวกเขาต้องชูตจากเส้นนอก!” หลินหยางพูดเตือน

ในบรรดาคนตัวเล็กสามคนที่ส่งลูกก่อนในสนาม มีคนตัวสูงเพียงคนเดียวที่มีทักษะการป้องกันที่ดี แต่ก็ไม่สามารถต้านทานคู่ต่อสู้สองคนได้ หลินหยางย้อนกลับไปในเขตในเพื่อช่วยป้องกัน อีกฝ่ายที่ได้ลูกยังคงเป็นหลัวอี้ เขาเห็นหลินหยางอยู่ที่ตำแหน่งมั่นคงมาก ไม่รีบร้อนในการจู่โจม เขาเลี้ยงลูกไปเรื่อยๆ

หลินหยางเห็นทีมตัวเองกำลังหลงกล ก็รีบตะโกนว่า: “อย่าพึ่ง ติดตัวเขาไว้! ป้องกันด้านใน!”

หลัวอี้ไม่คิดว่าความคิดของตัวเองจะถูกเขาจับได้ รู้สึกโกรธแค้นในใจ ถอยหลังนิดเดียวก็ชูตได้แล้ว แต่ทางนี้ติดมากเกินไป มุมชูตไม่ดีมาก ชูตออกไปแบบเฉียดฉิวกับแป้น หลินหยางเห็นโอกาสก็รีบเข้าไปคว้าลูกบาสไว้ทัน ต่อมาก็ลงมืออย่างไม่ลังเล ทีมของเขาได้รับสัญญาณแล้วก็รีบออกตัวทันที

ลูกบาสลงไปที่มือของทีมอย่างแม่นยำ ชูตบาสได้คะแนนอย่างง่ายดาย นี่เป็นแผนการที่พวกเขาฝึกซ้อมมาอย่างดี พอได้คะแนนพวกเขาก็กำหมัดชูขึ้นอย่างดีใจ ความมั่นใจของพวกเขากลับมาแล้ว!

คะแนนเริ่มต้นสี่ต่อสอง ทำเอาหลัวอี้โมโหขึ้นมา ที่ทำให้เขากลุ้มก็คือเขาเห็นพี่สาวตัวเองกำลังตะโกนให้กำลังใจหลินหยางในหมู่ผู้คน

การแข่งขันก็ร้อนแรงขึ้นทันที สองฝ่ายจู่โจมกันโดยไม่ยั้งมือ ด้วยความสามารถของหลินหยางคะแนนกระเตื้องไปถึงสิบห้าต่อสิบเอ็ด นำอีกฝ่ายสี่คะแนน หลัวอี้ทางนั้นก็ขอหยุดพัก หลินหยางก็พาทีมนั่งลงและตบมือให้กำลังใจ

“ทำได้ดีมากทุกคน มั่นคงไว้ เยว่ตงทีมสองแล้วยังไง พวกเราก็เล่นตามปกตินั่นแหละ!” หลินหยางหัวเราะและทีมก็หัวเราะตามไปด้วย

“หัวหน้า มีพี่อยู่ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก!” รุ่นน้องต่างโห่ร้องกัน