บทที่226 ลำธารน้อย

บทที่226 ลำธารน้อย

หลินหยางกลืนน้ำลายเอื๊อก ยิ้มแหะๆและพูดว่า: “เธอก็เข้ามาแล้วนี่ไง?”

“เหอะ ไม่เพียงฉันที่เข้ามาแล้ว ยังต้องการตรงนี้ของนายเข้ามาด้วย!” หวังเถียนเถียนรีบดึงเชือกเขาออก เผยให้เห็นถึงปืนใหญ่ที่รอคอยมานาน

หวังเถียนเถียนหายใจถี่ หมอนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหลงใหลเสียจริง นานแล้วไม่เจอกันก็จะคิดถึงมากกว่าเดิม ร่างกายพองโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เธอจับดูสิ ตรงนี้น้ำไหลแล้ว!” หวังเถียนเถียนชี้ไปที่ของตัวเอง

หลินหยางเสียบเขาไปใต้สะดือเธอ ด้านในเปียกจริงด้วย ไหลออกมาจนกลายเป็นสีขุ่นแล้ว เขากระตุกยิ้ม พูดว่า: “ลำธารน้อย ฉันคงจะว่ายไปไม่ถึงหรอกนะ!”

“นายยังมาแกล้งอีก แท่งนายใหญ่ขนาดนี้ จะทนไม่ไหวได้ยังไง? ฉันอยากได้!” หวังเถียนเถียนพูดอย่างเบลอๆ

หลินหยางก็ไม่พูดมาก ถอดเสื้อบาสของตัวเองโยนออกไป กอดหวังเถียนเถียนไว้และดันไปติดกำแพง ขาข้างหนึ่งของหวังเถียนเถียนล็อกเอวเขาไว้ พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “รู้ไหมว่านี่ท่าอะไร?”

“ไม่รู้ สอนหน่อยสิ!” หลินหยางส่ายหน้า

“ท่าเทพธิดาอินเดียไงล่ะ ฉันไปเรียนโยคะมาโดยเฉพาะเลยนะ ท่านี้ฝึกยากมากเลย นายอย่าทำให้ฉันเสียใจล่ะ!” หวังเถียนเถียนกอดคอเขาไว้

เทพธิดาอินเดียดูแลผู้ชายโดยเฉพาะ ฝึกท่ามาตั้งแต่เด็กมากมาย นั่นเป็นท่าที่ผู้ชายต่างก็ใฝ่ฝันกัน ผู้ชายแค่ขยับเบาๆ ก็ทำให้ทั้งสองฝ่ายมีความสุขมากขึ้น

ร่างกายของหลินหยางตอนนี้สบายอย่างมาก ร่างกายขยับเบาๆ หวังเถียนเถียนหน้าผากดันเขาไว้และพูดว่า: “ความรู้สึกแบบนี้แหละ!”

“ยัยบ๊อง ไม่เพียงเท่านี้นะ ยังมีท่าอีกเยอะเลยล่ะ!” หลินหยางหัวเราะ

ใช้แรงยกขึ้น หลินหยางดันขึ้นไปถึงในสุดทันที หวังเถียนเถียนรับไม่ไหว ร่างกายสั่นเทา หลินหยางกอดเธอไว้แน่น ออกแรงสุดกำลัง พาเธอไปผจญภัยขึ้นมา

หวังเถียนเถียนไม่นานจากลำธารน้อยก็กลายมาเป็นแม่น้ำแล้ว ไหลออกมาไม่หยุด หลินหยางรู้สึกว่าตัวเองจะอัดไม่อยู่แล้ว ดึงออกมาเบาๆ น้ำล่อลื่นไหลออกมาจากด้านในลงมายังขาทันที

“ตาบ้า ฉันจะทรมานตายแล้วเนี้ย!” หวังเถียนเถียนพูดบ่น

หลินหยางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์: “เธอเริ่มเองนะ เด็กดี ฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์เอง!”

เขาไม่พูด หวังเถียนเถียนก็จะเอา นานๆทีจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ เธอไม่ปล่อยโอกาสดีนี้ไปได้หรอก ไม่มีความคิดใดอื่น เพียงแค่อยากระบายความเร่าร้อนในร่างกายออกมา

ทั้งสองรบในห้องพักอยู่นานมาก ฟ้ามืดแล้วถึงจะหยุดลง

ส่งหวังเถียนเถียนกลับไปที่หอ หลินหยางรู้จากปากเธอว่าคู่รักคนอื่นของเขาไปฝึกงานที่เขตชานเมืองแล้ว จุ๊บประโลมเธอเบาๆ จากนั้นก็กลับหลังหันเดินออกไปทันที

ออกมาจากประตูโรงเรียน ฟ้าก็มืดแล้ว หลินหยางเดินกลับไปในทางถนนเล็กช้าๆ

ตอนนี้อยู่ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิแล้ว มีความหนาวเล็กน้อย ตัวหลินหยางกลับร้อนระอุ ร่างกายร้อนผ่าว

“เพื่อน นายเดินผิดทางแล้ว!” ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนเรียกหลินหยาง

หันกลับไปมอง มีคนสองคนขวางทางตัวเองไว้ หลินหยางร่างกายฮึดขึ้นมาทันที ทั้งสองดูแล้วน่าจะมาไม่ดี

“อย่าตื่นเต้นไปสิ ดูนายจะไฟแรงมากเลยนะ น่าจะเป็นคนรุ่นเดียวกัน แต่ทำไมนายถึงทำผิดกับคนที่ไม่สมควรล่ะ?” อีกฝ่ายตะโกน

หลินหยางรู้สึกปวดหัว เจ้าโง่ที่ไหนโผล่มาตรงนี้เนี้ย? ทำผิดกับคนที่ไม่ควร? หรือว่าสองคนนี้คือนักฆ่า?

“ถอยหน่อยได้ไหม!” หลินหยางใจเย็นมาก

“ทางนี้ไปไม่ได้ และนายไม่มีทางให้ถอยแล้วด้วย วันนี้เกรงว่านายจะออกไปไม่ได้นะ!” อีกฝ่ายพูด

ทั้งสองปิดทางเขาไว้ทางหน้าและหลัง หลินหยางแอบคิดคงไม่ใช่สกุลหลัวสั่งมาหรอกนะ? แต่คิดแล้วก็ไม่น่าใช่ สองคนนี้ไม่มีสำเนียงเจียงหลิงเลย เป็นคนทางเหนือ ท่าทางของสองคนก็ดูรวดเร็วมาก ทำงานคู่กันได้ดีมาก

หลินหยางถาม: “หาฉันทำไม อยากสู้กันก็พูดมาตรงๆ!”

“นายเอาการบำเพ็ญเพื่อต่อสู้งั้นเหรอ? ช่างไม่รู้อะไรจริงๆ วันนี้จะทำให้นายรู้ว่าอะไรคือการต่อสู้แล้วกัน!” คนข้างหน้าเดินออกมาจากที่มืด

หลินหยางถึงได้เห็นชัดเจน หมอนี่บนหน้ามีรอยแผลยาว หน้าตาน่ากลัวมาก คนด้านหลังก็เป็นคนหัวล้าน พุ่งกลมโตน่าจะมีน้ำหนักสองร้อยโลได้

“งั้นได้ ให้ฉันดูสิพวกนายเก่งแค่ไหน!” หลินหยางแบมือออกและพูด

หน้ารอยแผลยกมือขึ้นประสานกันและพูดว่า: “ดีมาก หลินหยาง พวกเราเข้าใจกันก็ดี! ฉันชื่อเซินถูกาง ด้านหลังนายชื่อเซินถูลู่ พวกเราสองพี่น้องได้รับคำสั่งมา วันนี้จะมาหักขาและแขนนายรวมไปถึงด้านล่างนั่นของนายด้วย”

หลินหยางอึ้ง คนตระกูลเซินถู? เขาไม่กล้าทำเป็นเล่นอีก เจินชี่จากร่างกายรวบรวมขึ้นมา

หน้ารอยแผลพูดขึ้นว่า: “ไม่คิดว่านายจะมีความสามารถแบบนี้ น่าเสียดายนะ!”

พอพูดจบ คนหัวล้านด้านหลังก็ลงมือก่อน ด้านหลังมีลมพัดมาอย่างเร็ว หลินหยางรีบหลบหัวเอียงข้างออกไป คนหัวล้านต่อยไม่โดนเขา จึงเตะออกไปทันที

หลินหยางตบออกไปด้วยเจินชี่ ขาของคนหัวล้านกับประทับเขากับฝ่ามือเขา เสียงดังปึงหลินหยางถอยหลังไปหลายก้าว คนหัวล้านก็ไม่ได้อยู่ดี ขาเขาถอยไปด้านหลัง ดึงร่างไว้ถึงจะหยุดถอยหลังได้

“หมอนี่ เมื่อกี้นายยังถ่อมตัวอยู่เลย? วันนี้ต้องเอาขาและแขนนายเพิ่มอีกข้างแล้ว!” คนหัวล้านตะโกนสุดเสียง

เสียงตะโกนดังทะลุเข้าแก้วหู พลังเต็มเหนี่ยว หลินหยางร้องเสียงดังและจู่โจมกลับ วิชาวรยุทธ์บทหลงเถิ่งฟิ่งอู่เขาฝึกฝนมานานมาก ครั้งก่อนตอนต่อสู้กับตระกูลเซินถูหลังจากนั้นก็พัฒนาขึ้นมามาก หลินหยางจู่โจมหนักหน่วง หมัดเท้าสลับกันไป คนหัวล้านไม่นานก็เสียแรงไปมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือกำลังภายในพลังมังกรและหงส์ของหลินหยางจู่โจมเขาอย่างหนักจนแทบจะรับไม่ไหวแล้ว

หน้ารอยแผลเห็นดังนั้น จะมานั่งดูอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว เขาไม่ลงมืออีกคนหัวล้านคงสู้เขาไม่ไหวแน่ หน้ารอยแผลพุ่งเข้าไปเงียบๆ รูปร่างรวดเร็ว ภายในความมืดไม่สามารถสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้เลย

หลินหยางไม่กล้าประมาท กระโดดถอยหลังการจู่โจมของหน้ารอยแผล พระจันทร์สาดส่องลงมา ภายในซอยเล็กๆก็สว่างไปทั่ว