บทที่227 เจ้าชายขี่ม้าขาว

บทที่227 เจ้าชายขี่ม้าขาว

เสื้อผ้าถูกถอดออกทีละชิ้น หนานกงหยูนยื่นมือไปจับ ขมวดคิ้วพูดว่า: “ทำไมบาดแผลแปลกแบบนี้?”

“แปลกตรงไหน? อีกฝ่ายบอกว่าเป็นคนของตระกูลเซินถู!” หลินหยางยิ้มแห้ง

“เป็นไปไม่ได้ กำลังภายในของตระกูลเซินถูมีลำดับขั้นและบริสุทธิ์ ไม่ได้วุ่นวายแบบนี้!” หนานกงหยูนส่ายหน้า

หลินหยางครุ่นคิดเซินถูจิงจี๋นั่นไม่ได้พูดหลอก แต่ไม่รู้ว่าสองคนนั้นมาจากไหนกันแน่ ทำไมถึงคิดฆ่าตัวเองกัน

หนานกงหยูนยกมือขึ้นดันตัวหลินหยางลงเตียง เขายิ้มและพูดว่า: “ทำไมเหรอ จะรักษาให้ฉันเหรอ?”

“แน่นอนสิ อาการของนายต้องพึ่งกำลังเจินชี่รักษา!” หนานกงหยูนพูด

หลินหยางหลับตาลง เตรียมรับการ “รักษา” จากเธอ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน หนานกงหยูนไม่ได้ขี่บนตัวเขา แต่ใช้มือน้อยนุ่มละมุนนั้นนวดท้องให้หลินหยาง

“เธอนวดเป็นเหรอ?” หลินหยางถามอย่างแปลกใจ

“ไม่ใช่นวด นายรวบรวมเจินชี่ไว้ตำแหน่งใกล้ตันเถียนทั้งหมด ฉันกำลังช่วยนายอยู่!” หนานกงหยูนมองบนเขา

หลินหยางยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ขยับ พลังมังกรและหงส์รวบรวมกันไปอยู่ในตำแหน่งตันเถียนทั้งหมด หนานกงหยูนช่วยในการเคลื่อนย้าย หน้าผากหลินหยางเต็มไปด้วยเหงื่อ

“เป็นยังไง?” หนานกงหยูนถาม

“รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรมาทับเจินชี่ฉันไว้!” หลินหยางขมวดคิ้ว

หนานกงหยูนอึ้ง พูดอย่างตกใจว่า: “กำลังภายในที่แปลกประหลาดแบบนี้พึ่งเคยเห็นครั้งแรก คนที่จู่โจมนายหน้าตาเป็นยังไง?”

“คนหนึ่งมีหน้ารอยแผล อีกคนก็หัวล้าน ฉันตัวคนเดียวจะไปรู้ว่าพวกเขามาจากไหนได้ยังไงกัน!” หลินหยางยิ้มแห้ง

“หรือว่าเป็นพี่น้องพิษแมงป่อง? นายถูกยาพิษแล้วหรือเปล่า?” หนานกงหยูนคาดเดา

หลินหยางอึ้ง มองฝ่ามืออีกครั้ง เริ่มมีรอยดำม่วงแล้ว เขาพูดอย่างโมโหว่า: “ติดกับแล้วจริงด้วย! เจ้าสองคนนั้นกล้าใช้วิธีสกปรกแบบนี้! วางกับดักฉันขนาดนี้ พิษแมงป่องพวกนี้มาจากไหนกัน?”

“ฉันแค่เคยได้ยินชื่อพวกเขาและหน้าตาน่ะ ตั้งแต่ที่ถูกพิษร้ายแล้วก็เลยได้เข้าใจพวกที่ชำนาญในการใช้ยาพิษพวกนี้ สองคนนั้นมีแต่ชื่อเสียงไม่ดีน่ะ” หนานกงหยูนพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

หลินหยางพูดปลอบใจ: “อย่าร้อนรนไปเลย ฉันเป็นหมอเชียวนะ!”

“หมอน่ะสิถึงถอนพิษพวกเขาไม่ได้ พวกเขาเชี่ยวชาญในการผสมยาพิษรุนแรงกับพวกที่ฝึกกำลังภายในโดยเฉพาะ ตอนนี้พวกเขาสองคนล่ะ?” หนานกงหยูนถาม

“ถูกเซินถูจิงจี๋นำตัวไปแล้ว เพราะพวกเขาแอบอ้างว่าเป็นคนตระกูลเซินถู น่าจะถูกทรมานหนักเลยล่ะ!” หลินหยางกัดฟันกรอด

หนานกงหยูนจับมือหลินหยางไว้แน่น พูดอย่างกังวลว่า: “โดนพิษอื่นก็ยังรักษาได้ แต่พิษนี้ซับซ้อนมาก นายต้องรีบไปหาเซินถูจิงจี๋ ไปหาเขาเอายาถอนพิษมาเร็ว!”

ฝ่ามือของหลินหยางคันไปหมด คันไปถึงกระดูกภายใน เขารีบกระโดดขึ้นมา สวมเสื้อผ้าและเดินออกไปทันที

กำลังขึ้นรถ เซินถูจิงจี๋ก็ขับรถมาพอดี

เซินถูจิงจี๋เดินลงมาจากรถเบนท์ลีย์ด้วยรอยยิ้ม พูดว่า: “น้องเซียว กำลังไปหายาถอนพิษเหรอ!”

“ใช่ สองคนนั้นล่ะ?” หลินหยางถามต่อ

“ตายแล้ว!” สีหน้าเซินถูจิงจี๋เหมือนกำลังพูดเรื่องที่ธรรมดามาก

หลินหยางถามอย่างกลุ้มใจ: “แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าฉันหายาถอนพิษอยู่?”

“เพราะฉันค้นอะไรบางอย่างเจอในตัวพวกเขาไงล่ะ ไม่รู้ว่านายอยากได้ไหม?” เซินถูจิงจี๋หยิบขวดเล็กออกมา

“ฝ่ามือฉันถูกพิษแล้วจริงๆ มีดสั้นของพวกเขามีพิษ แต่ทำไมนายไม่ไว้ชีวิตสองคนนั้นแล้วให้ฉันได้ถามก่อน?” หลินหยางถามอย่างโมโห

เซินถูจิงจี๋เงยหน้ามองเขาและพูดว่า: “เพราะพวกเขาทำลายชื่อเสียงตระกูลเซินถู พวกมันรนหาที่ตายเอง!”

คำพูดนี้เหมือนตั้งใจพูดให้หลินหยางฟัง หลินหยางพยักหน้าพูดว่า: “ดังนั้นฉันก็ต้องตายงั้นเหรอ?”

“ไม่ นายไม่เหมือนกับพวกนั้น ถ้ายอมเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเซินถูงั้นก็ไม่ต้องตาย!” เซินถูจิงจี๋พูด

“ส่วนหนึ่ง? หมายความว่ายังไง? ทำงานรับใช้ให้พวกนายหรือไงกัน?” หลินหยางแสยะยิ้ม

เซินถูจิงจี๋ส่ายหน้า พูดว่า: “ถึงเวลานายจะรู้เอง ของให้นายก่อน ต่อไปค่อยให้นายทำตามสัญญา!”

ขวดเล็กถูกโยนมา รถของเซินถูจิงจี๋หายไปในยามราตรีอย่างรวดเร็ว หลินหยางจับขวดเล็กไว้ ด้านในมีเม็ดยาสีน้ำเงินไม่รู้ว่าเป็นของที่ตัวเองต้องการหรือเปล่า

ส่วนคำขอของเซินถูจิงจี๋นั่น หลินหยางไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ตระกูลเซินถูตระกูลใหญ่แบบนี้คงไม่สนใจกับเงินทองและกำลังภายในของเขาหรอก มากสุดคงอยากให้เขาเป็นเบ๊ให้พวกเขาน่ะสิ แต่หลินหยางไม่รู้ว่าจากนี้ไปเพื่อทำตามสัญญานั้นเขาจะต้องเหนื่อยมากแค่ไหน

นำยากลับมาบ้าน หนานกงหยูนแนะนำเขาลองดู กินหนึ่งเม็ดก่อนค่อยว่ากัน ด้วยนิสัยที่ระวังตัวของหลินหยางต้องนำไปทดลองในห้องปฏิบัติการก่อนค่อยว่ากัน ใครจะรู้ว่าเซินถูจิงจี๋เจ้าหมอนี่จะเปลี่ยนของเข้าไปหรือเปล่า

“นายคิดมากไปแล้วล่ะ ตระกูลเซินถูยังไงก็เป็นตระกูลเศรษฐีอันดับสอง เซินถูจิงจี๋ก็เป็นลำดับสามของพวกเขา ไม่คิดทำร้ายนายหรอก” หนานกงหยูนปฏิเสธ

หลินหยางเห็นท่าทางที่เป็นกังวลของหนานกงหยูน ตัดสินใจไปห้องปฏิบัติการตรวจสอบพิษและส่วนผสมของยาตัวนี้ทั้งคืน เพื่อให้พวกเธอสบายใจ

กลับไปถึงเซียนเฉ่าเก๋อ ก็มืดค่ำแล้ว มีแต่ไฟในห้องปฏิบัติการที่ยังสว่างอยู่ หลินหยางตกใจเล็กน้อย เดินเข้าไปก็เห็นอานเสี่ยวซิงกำลังนอนฟุบอยู่ตรงนั้นอ่านบันทึกอยู่