บทที่ 233 ฉี่ราดบนเตียง

บทที่233 ฉี่ราดบนเตียง

หลินหยางกอดจ้าวจินฟ่งไว้ ร่างหายของเขาและเธอนั้นพัวพันเข้าหากัน การกระทำของทั้งสองคนรุนแรงมาก

หลัวหยุนอยู่หน้าประตูได้ยินอย่างชัดเจน แต่ว่าไม่เห็นภาพทั้งหมดนั้นในใจก็รู้สึกคันๆ

กัดปากไว้แล้วชะโงกหัวออกไปดู ก็ได้เห็นภาพที่พวกเขาพัวพันกันอย่างชัดเจน

จ้าวจินฟ่งนอนลงข้างล่าง รูปร่างก็มีสัดส่วนที่สวย ถึงแม้ว่าหลัวหยุนมีความมั่นใจว่าไม่แพ้เธอ แต่ในตอนนี้นั้นกลับรู้สึกอิจฉามาก

ได้อยู่ข้างล่างของคนที่รักนั้นมันดีขนาดไหนกันนะ

นึกถึงนี่ข้างล่างของหลัวหยุนก็เริ่มแฉแล้ว เธอกัดนิ้วไว้ ทนความรู้สึกคันๆ แล้วก็มองต่อ

ร่างกายของจ้าวจินฟ่งนั้นอ่อนไปหมด ไม่อยากขยับอีกแล้ว ปล่อยให้หลินหยางกระทำต่อไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าการกระทำของหลินหยางจะรุนแรง แต่ว่าตอนที่ลงมานั้น สามารถจับโอกาสได้ดีมาก จ้าวจินฟ่งเหมือนกับลูกชิ้นในกระทะหม้อร้อน หมุนไปหมุนมา

จำไม่ได้แล้วว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ร่างกายมีของไหลพ่นออกมา จ้าวจินฟ่งพูดอย่างหอบว่า “นายกะจะเอาฉันให้ตายหรอใช่ไหม？” “มีแค่ควายที่ตายเพราะเหนื่อย ไม่มีนาที่เสียเพราะไถ” หลินหยางพูดอย่างได้ใจ

“ฉัน......ไม่ไหวแล้วจริงๆ นาไร่นี้ถึกไถไปไถมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้ง ชั้นบนยังมีนาอยู่ไร่หนึ่ง ทำไมนายไม่ไปไถละ” จ้าวจินฟ่งพูด

เห็นว่าพูดถึงตัวเอง หลัวหยุนตกใจทันที ข้างล่างกลับมีของเหลวไหลออกมาเยอะมาก ยื่นมือไปจับดู เหมือนกับตัวเองฉี่ราดเลย

หลินหยางหัวเราะแหะๆ แล้วพูดว่า “ร่างกายของเธอยังไม่ดี ฉันไม่กล้าทำอะไรมั่วๆ หรอก”

เตียงนั้นยังสั่นอยู่เรื่อยๆ จ้าวจินฟ่งกัดฟันแล้วพูดว่า “ไอชั่ว นายตั้งใจจะทรมานฉันใช่ไหม？นายไม่ใช่ว่าฝีมือดีหรอ？รีบๆ รักษาเธอให้หายแล้วไปทำร้ายเธอ เธอทั้งสวยทั้งหุ่นดี นายคงอยากกินมากสินะ”

หลินหยางไม่พูด ใจของหลัวหยุนนั้นขึ้นๆ ลงๆ เหมือนกับวิญญาณหลุดออกจากร่างเลย

จ้าวจินฟ่งคัดค้านต่อ “ไม่ไหวแล้ว ถ้าถูกนายทรมานต่อไปจะถูกนายเล่นตายแน่ๆ”

ใกล้ถึงจุดสูงสุดแล้ว จะไปยอมแพ้ได้ยังไงกัน หลินหยางก็เลยปล่อยทาฟรีสไตล์ จ้าวจินฟ่งเหมือนกับเรือน้อยๆ ที่ถูกทิ้งไว้กลางทะเลเลย

ในที่สุดเรือเล็กสั่นมานาน หลินหยางตะโกนทีหนึ่งก็หยุดลงแล้ว

ร่างกายของหลัวหยุนก็แข็งตามไปทันที ตัวสั่นไปหมด เธอรีบวิ่งขึ้นไปแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม

เอามือไปจับข้างล่างดู เห็นว่าตรงนั้นเปียกไปหมดแล้ว หลัวหยุนเลยรีบถอนกางเกงในออกมา ในใจรู้สึกอายมาก

ทีนี้จะทำยังไงดี กางเกงในเปียกขนาดนี้ เดี๋ยวจะไปเจอคนยังไงกันเนี่ย

มุดอยู่ในผ้าห่มสักพัก หลินหยางเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วขึ้นมา หลัวหยุนรีบหลับตาลง

หลินหยางชะโงกหัวไปดู ยื่นมือจับหน้าผากของเธอดู รีบเขย่าเธอตื่นแล้วพูดว่า “หลัวหยุน เธอมีไข้ใช่ไหม? ตอนนี้หน้าผากเธอร้อนมากเลยนะ”

หลัวหยุนรีบพูดขึ้นมา “ไม่นะ อาจจะเป็นเพราะอยู่ในผ้าห่มก็ได้？”

ยื่นมือจับชีพจรตรงข้อมือของเธอ หลินหยางส่ายหัวแล้วพูดว่า “แปลกนะ หัวใจเต้นเร็วเกินไป เธอฝันร้ายใช่ไหม？”

ไม่ใช่ฝันร้ายสักหน่อย ฝันเปียกชัดๆ หลัวหยุนไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น พูดเบาๆ ว่า “ฉันง่วง ยังอยากนอนต่อ”

หลินหยางเห็นแบบนี้ก็รู้สึกเป็นห่วง เลยถามต่อว่า “ตรงไหนไม่สบายรึเปล่า เรื่องโรคหัวใจนี้ต้องห้ามกลัวหมอนะ”

“ฉันไม่มีตรงไหนที่ไม่สบายเลย นายไปเถอะ” หลัวหยุนพูดอย่างหงุดหงิด

หลินหยางเห็นท่าทีแปลกๆ ผู้หญิงคนนี้กำลังปิดบังอะไรอยู่แน่ๆ เขาแกล้งพยักหน้าแล้วเดินออกไป

หลัวหยุนถึงจะยอมลุกขึ้น แล้วเอากางเกงในที่เปียกไปหมดนั้นออกมา

คิดไม่ถึงว่าอยู่ๆ หลินหยางจะหันกลับมา เขาเงยหน้าก็เห็นกางเกงในวิกตอเรียส์ซีเคร็ตสีแดง ข้างล่างกางเกงในนั้นยังมีของเหลวสีใสห้อยอยู่ด้วย

“เธอฉี่ราดเตียง？” หลินหยางอึ้ง

หลัวหยุนพูดอย่างละอายใจ :นายนั่นแหละฉี่ราดเตียง นายรีบไปสิ”

“ฉี่ราดเตียงก็ฉี่ราดเตียงสิ นี่ไม่ใช่เรื่องอะไรที่น่าอายมากขนาดนั้นสักหน่อย” หลินหยางพูด

คำพูดแบบนี้พูดออกมาแล้ว หลัวหยุนจะไปทนต่อได้ยังไงละ ร้องไห้ออกมาทันที

หลินหยางรีบเดินเข้าไปขอโทษ “ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรจู่ๆ ก็หันกลับมา”

“นายมันไอชั่ว ฉันไม่ได้ฉี่ราดเตียงซะหน่อย” หลัวหยุนพูดอย่างสะอึก

“ไม่ได้ฉี่ราดแล้วนี่........” หลินหยางกะพริบตาแล้วถาม

หลัวหยุนจะไปกล้าบอกได้ยังไงละ ได้แต่หันหน้าหนีไม่สนใจเขา หลินหยางแค่คิดก็เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็ไปแอบฟังพวกเขานี่เอง แต่ว่านี่ก็เปียกเกินไปแล้ว หลินหยางทนหัวเราะแล้วพูดว่า “เอาละ เป็นสาวโตขนาดนี้แล้ว แอบฟังก็แอบฟังไป ไม่เห็นจำเป็นต้องหลบๆ ซ้อนๆ เลย”

ฉันก็นึกว่าเธอไม่สบายซะอีก ตกใจหมดเลย” เห็นว่าหลินหยางเป็นห่วงตัวเองขนาดนี้ หลัวหยุนเองก็ไม่สนเรื่องน่าอายของตัวเองแล้ว

“นายห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกคนนี้นะ” หลัวหยุนเอาหัวพิงไว้ที่ไหลของหลินหยางแล้วพูด

“ฉันจะไปบอกใครได้ละ” หลินหยางพูดทั้งหัวเราะ

หลัวหยุนพูดต่อว่า “แล้วตอนนี้ฉันจะทำยังไงดีละ？เปียกหมดแล้ว”