บทที่232 ลำบาก

บทที่ 232 ลำบาก

หลินหยางเห็นหลัวหยุนฟื้นขึ้นมา กำลังจะหยุดการกระทำที่มือก็เห็นเธอสลบไปอีกครั้ง ก็เลยจำเป็นต้องเพิ่มแรงในการกดหัวใจ

ในที่สุดเธอก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดีนะที่รอบนี้หลัวหยุนไม่ได้มีความสุขจนสลบไปเหมือนกับเมื่อกี้ มองหลินหยางแล้วพูดอย่างอ่อนแอว่า “ฉัน..........มีความสุขจังเลย！”

สลบไปขนาดนี้แล้วยังจะมีความสุขอยู่อีกหรอ บ้ารึเปล่า หลินหยางมองเธออย่างโง่เง่า

“มือของนายร้อนมากเลย！” หลัวหยุนพูด

หลินหยางถึงรู้ตัวว่าตัวเองยังจับหน้าอกของเธอไว้ เขาเลยพูดอย่างเขินว่า “เมื่อกี้โรคหัวใจของเธอกำเริบ ฉันก็เลยทำCPRให้ ขอโทษจริงๆ”

หลัวหยุนปิดปากของเขาไว้ เธออยากสลบไปอีกครั้งจริงๆ เพื่อจะได้รู้สึกถึงความรู้สึกในตอนสลบไป

หรือว่าผู้ชายทื่อๆ คนนี้จะยังไม่เข้าใจความหมายที่ตัวเองพูดนะ ？

ที่จริงหลินหยางเข้าใจแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนายังไงดี ผู้หญิงคนนี้ตอนนี้จิตใจฟุ้งซ่าน ต้องห้ามกระตุ้นเธออีก

พยุงตัวของหลัวหยุนให้ลุกขึ้น หนังก็มาถึงฉากที่เศร้าที่สุด ตัวเรือที่ใหญ่กำลังจมลงไปในทะเล คนจำนวนมากตกลงไปที่ทะเล แจ็คและโรสถึงเวลาที่ต้องเผชิญกับการจากลา

“You jump,I jump！”

ตายหรือเป็นก็จะอยู่ด้วยกัน นี่เป็นคำสัญญาที่สูงที่สุดของพวกคู่รัก ใจของหลัวหยุนถูกโอบกอดด้วยลมหายใจของหลินหยาง ทำให้ไม่เต้นแรงขนาดนั้นแล้ว แต่ว่าการไหลเวียนของลมหายใจนั้นทำให้เธอรู้สึกสบายตัวมาก

หนังจบแล้ว พวกผู้หญิงที่อยู่ข้างในร้องไห้กันหนักมาก มีแต่หลัวหยุนที่ไม่ร้องไห้ เธอเอาแต่หัวเราะ นี่มันเย็นชาเกินไปแล้ว

หลินหยางรีบลากเธอแล้วเดินออกไป พอขึ้นรถแล้วเขาเลยถาม “หัวใจของเธอเป็นปัญหาที่ลำบากมากใช่ไหม”

“ใช่ เพราะเป็นมาตั้งแต่เกิด ยังไม่อยากทำการผ่าตัดตอนนี้” หลัวหยุนมองเขาแล้วพูด

สีหน้าของหลัวหยุนเหมือนกำลังบอกว่าไม่อยากให้หลินหยางหายไปจากสายตาของเธฮเลยแม้แต่น้อย หลินหยางเกาหัวแล้วพูดว่า “โรคของเธอไม่จำเป็นต้องผ่าตัดก็ได้ สามารถรักษาได้ด้วยช่องทางอื่น อย่างน้อยก็รับรองได้ว่าจะไม่กำเริบเหมือนกับวันนี้”

“จริงหรอ？นายมีวิธีใช่ไหม？” หลัวหยุนถามอย่างประหลาดใจ

“เธอลืมไปแล้วหรอว่าพวกเราเรียกเกี่ยวกับอะไร？ยื่นมือของเธอมาหน่อย เพื่อให้มั่นใจอีกครั้ง ถ้าอาการไม่หนักมาก น่าจะสามารถทำการรักษาโดยใช้ยา” หลินหยางพูด

ยื่นมือที่ขาวใสนั้นมา หลินหยางจับที่ข้อมือ ตั้งใจตรวจสอบแล้วพูดพร้อมยิ้ม “ยังดี ยังไม่มีการเสียหายของหัวใจ การทำงานของลิ้นหัวปกติดีทุกอย่าง ฉันสามารถช่วยให้เธอฟื้นฟูจนเหมือนคนปกติได้”

หลัวหยุนพูดอย่างดีใจ “ต้องรักษายังไง นายลองพูดสิ เพราะโรคนี้ก่อกวนฉันตั้งแต่เด็กแล้ว”

“ฝังเข็มไปพร้อมกับสูตรลับของฉันนิดหน่อย จะสามารถทำให้หัวใจของเธอนั้นกลับมาทำหน้าได้อย่างปกติ จะไม่สลบเพราะขาดออกซิเจนอีก” หลินหยางพูด

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี งั้นฉันขอฝากชีวิตของฉันไว้ที่นายด้วยนะ นายต้องรับผิดชอบต่อฉันด้วยนะ ！” หลัวหยุนพูดด้วยหน้าที่แดง

คำพูดนี้คุ้นๆ เหมือนเคยได้ยิน ไม่รู้ว่านางฟ้าที่เหมือนปีศาจน้อยนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง

เห็นว่าหลินหยางเหม่อไปสักพัก หลัวหยุนทำปากบวมแล้วพูดว่า “เมื่อกี้นายทำอย่างนั้นกับฉัน จะไม่รับผิดชอบหรอ？”

หลินหยางหัวเราะแล้วพูดว่า “รับผิดชอบ ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว แต่ว่าผู้หญิงที่ฉันช่วยไว้เยอะเกินไป ถ้าจะให้รับผิดชอบทั้งหมด คงจะยุ่งเกินไปน่ะสิ”

“นาย........ฉันไม่สน ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องรับผิดชอบต่อฉัน” หลัวหยุนหันหน้าไปพูดอีกทาง

ถึงจะฟังดูไร้เหตุผล แต่หลินหยางชอบคนไร้เหตุผลแบบนี้ ยื่นมือไปลูปแก้มของเธอ

หลัวหยุนรู้สึกตัวอ่อนทันที ล้มลงไปอยู่ในอ้อมอกของหลินหยาง

“เธอคงไม่ใช่ว่าจะสลบอีกหรอนะ？” หลินหยางถาม

“นายกลัวหรอ？” หลัวหยุนจ้องหลินยางแล้วพูด

หลินหยางส่ายหัว นวดที่ที่ขมับของเธออย่างเบาๆ เจินชี่ของบทหลงเฟิ่งเจว๋จะซึมเข้าไป ใจของหลัวหยุนเหมือนจะละลายแล้ว ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน เธอเลยถามเพราะสงสัย “นายทำได้ยังไงเนี่ย？”

“นี่แหละจุดที่เก่งของฉัน ฉันจะให้เธอลองฝังเข็มดูก่อนละกัน ดูว่าผลเป็นยังไงบ้าง？” หลินหยางพูด

หลัวหยุนพยักหน้าแล้วถาม “ต้องฝังเข็มแถวไหน？”

“ตรงอกของเธอนั่นแหละ ！” หลินหยางพูด

หลัวหยุนอึ้งไปสักพัก จากนั้นก็กัดฟันตัวเองแล้วเริ่มถอนเสื้อกันหนาวออก

จนเหลือเพียงชุดชั้นในวิกตอเรียส์ซีเคร็ตสีแดงสดอยู่ข้างนอกเพียงตัวเดียว เธอเลยถาม “อันนี้ก็ต้องถอดหรอ？”

“แน่นอน เพราะต้องการฝังเข็มรอบๆ หัวใจ！” หลินหยางพูดทั้งยิ้ม

ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ถอดให้หมดเลยละกัน หลัวหยุนถอดจนหมดตัวแล้ว ส่วนหลินหยางนั้นมองโดยไม่ละสายตาเลย เพราะว่าสวยเกินไปแล้ว

หน้าท้องที่เรียบ หน้าอกที่ใหญ่โต รูปร่างและเส้นประของร่างกายเต็มไปด้วยความสง่างาม

“สวยจริงๆ” หลินหยางพูดอย่างชื่นชม

หลัวหยุนรีบปิดหน้าอกทั้งสองแล้วพูดอย่างอายว่า “อย่ามองนะ รีบๆ ฝังเข็มได้แล้ว”

หลินหยางถึงจะเอาเข็มเงินออกมา แล้วเสียบลงไปตรงบริเวณรอบๆ หัวใจอย่างแม่นยำ

หลัวหยุนรู้สึกถึงความเย็นของเข็มที่แทงลงไปในอกของเธอ ต่อจากนั้นตามมาด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ร้อนๆ ทั่วร่างกาย

เธอไม่รู้ว่าหลินหยางได้เพิ่มเจินชี่ของตัวเองจนถึงขีดสุด ทะลุไปถึงหัวใจของเธอ

ระบบการทำงานของหัวใจอ่อนแอลงนั้นต้องการพลังงานที่มากถึงจะซ่อมแซมได้ และเจินชี่ของหลินหยางเป็นยาที่ดีที่สุดแล้ว

บวกกับการกระตุ้นของเข็มเงิน นี้เป็นครั้งแรกที่หลัวหยุนรู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่มีแรงมากขนาดนี้ ความรู้สึกที่ลอยๆ นั้นกลับหายไปอย่างมหัศจรรย์

“สบายจังเลย เหมือนถูกน้ำที่อุ่นๆ ราดใส่เลย นายทำได้ยังไงกัน？” หลัวหยุนมองเขาแล้วพูด

“ต้องทนหน่อยนะ เดี๋ยวอาจจะรู้สึกไม่สบายขึ้นมาหน่อย” หลินหยางพูดเตือน

จริงๆ ด้วย ความรู้สึกอุ่นๆ เมื่อกี้กลับกลายเป็นเพลิงร้อน เริ่มแผดเผาทั้งตัวของหลัวหยุนอยู่

เหมือนจะมีของร้อนๆ ไหลออกมาจากร่างกาย ข้างล่างเหมือนจะเปียกนิดๆ แล้ว

“นี้มันอะไรกัน？” หลัวหยุนกัดฟันแล้วพูด

“อธิบายคำสองคำคงไม่รู้เรื่อง ถือซะว่าเป็นผลข้างเคียงละกัน ทนหน่อยนะ！” หลินหยางพูดอย่างช่วยไม่ได้

เขาก็ต้องไม่กล้าบอกหลัวหยุนอยู่แล้ว ผลลึกลับของบทหลงเฟิ่งเจว๋นั้น เหมือนกับกินยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศเลย สายตาของหลัวหยุนเริ่มสะลึมสะลือขึ้นมาแล้ว

มือของหลัวหยุนนั้นลูบไล้ไปทั่วบนตัวของหลินหยาง ในปากก็มีเสียงครางออกตามมาด้วย