บทที่ 237 พิสูจน์

บทที่ 237 พิสูจน์

คำพูดของหลัวหยุนนั้นเป็นการประกาศชัดๆ เอาความคิดในใจทั้งหมดปลดปล่อยออกมา

หลินหยางรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก จูบไปที่ปากของเธอเบาๆ “คนโง่ เธอรู้ไหมแบบนี้คือการเอาชีวิตตัวเองมาเล่น”

“ก็ต้องเล่นไง การมีชีวิตอยู่ไม่ใช่ว่าเล่นจนกว่าจะสิ้นลมหายใจหรอ ต้องคอยสนุกไปกับช่วงเวลาที่มีความสุขของตัวเองสิ” หลัวหยุนพูดอย่างดื้อรั้น

ความรู้สึกที่เต็มอิ่มนี้ หลินหยางจะปฏิเสธลงได้ยังไง หลัวหยุนนอนราบลงบนเตียงแล้วกางแขนทั้งสองข้างพร้อมพูดว่า “รักฉัน อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

หลินหยางค่อยๆ ทับลงไปบนตัวของเธอ ใจสั่นไม่หยุด ใช้สายตาที่ปลื้มและประทับใจในการมองผู้หญิงในอ้อมกอด ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้เป็นการระงับอารมณ์และเป็นห่วง ตอนนี้ก็กาลเป็นความตื่นเต้นไปทั้งหมด

หลินหยางจะผ่านช่วงเวลาที่พิเศษกับเธอ เขาไม่ได้รีบร้อน แต่ค่อยๆ ลูบไล้หน้าอกของเธอ

ร่างกายของหลัวหยุนอ่อนไหวง่ายมาก แค่เตะลงไปก็มีปฏิกิริยาที่รุนแรง ร่างกายตึงจนเหมือนกุ้งตัวเล็กๆ

“ผ่อนคลายหน่อย ฉันสัญญาว่าวันนี้จะเป็นวันที่เธอสบายที่สุดของเธอ” หลินหยางพูด

หลัวหยุนพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นฉันหลับตาเหมือนที่เมื่อกี้ฝังเข็มดีไหม”

มือค่อยๆ ลูปผ่านตาของเธอ หลัวหยุนหลับตาทั้งคู่ไว้แน่น มีไออุ่นผ่านเข้ามาทางขมับ

ความรู้สึกที่ตื่นเต้นก็ถูกกวาดทิ้งหมด จากนั้นมือของหลินหยางก็ลูบไล้ไปทั่วบนร่างของเธอ

อารมณ์ของหลัวหยุนถูกกระตุ้นขึ้นมา ความรู้สึกที่คันๆ นั้นทำให้ข้างล่างเปียกไปหมด หลินหยางก็ได้ถือปืนน้อยของตัวเองขึ้นมาแล้วเสียบเข้าไป หลินหยางหยุดไปสักพัก มองหน้าของเธอไว้เพราะกลัวว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้เธออึดอัด

ไม่ได้เจ็บปวดเหมือนกับที่คิดไว้ หัวใจของหลัวหยุนก็ไม่ได้เต้นแรงเกินไปเพราะตื่นเต้น แต่ร่างกายที่ร้อนไปหมดนั้นทำให้เธออยากหาที่ปลดปล่อย เธอก็เลยกอดหลินหยางไว้แน่นแล้วพูดว่า “อย่าหยุด！”

อารมณ์ที่เร่าร้อนของหลินหยางถูกกระตุ้นออกมา เริ่มแรกตัวเองจัดการได้ดี ความเปียกนั้นพอให้เขาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ต้องลังเล ร่างของทั้งสองคนได้ประสานกัน ต่างเพลิดเพลินกับความสุขตรงหน้า

การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแรง ก่อนหน้านี้ที่ไม่สบายของหลัวหยุนก็หายไปหมด เธอเอาข้างทั้งสองล็อกเอวของเขาไว้แน่น อยากจะประสานกับเขาไว้ให้นานที่สุด

ลิ้นที่คล่องแคล่วของหลัวหยุนได้เลียหน้าอกของหลินหยางอย่างซน ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหลงใหล

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินหยางไม่มีทางที่จะรู้สึกว่าจะพ่ายแพ้เร็วขนาดนี้

แต่ครั้งนี้ หลินหยางรู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างล่างนี่ได้นำพาความรู้สึกที่อัศจรรย์มาก

หลินหยางไม่อยากทนต่อไปแล้ว เขาได้แตกออกมาพร้อมกับตัวสั่น หลัวหยุนเองก็กระตุกขึ้นมา

หลังจากที่จบศึกสงคราม หลินหยางรีบตรวจดูชีพจรของเธออย่างรีบร้อน ทุกอย่างปกติดี

“ฉันมีความสุขมากเลย” ในตาของผู้หญิงเต็มไปด้วยน้ำตา

หลินหยางกอดเธอไว้แล้วยิ้มอย่างประทับใจ “ยังดี เธอปกติดีทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นฉันคงบาปหนาแล้ว”

“หึ ตอนนี้บาปของนายก็ไม่น้อย นายรีบบอกฉันว่ารอยฝันบนไหล่ของนายใครเป็นคนกด？” หลัวหยุนถามด้วยหน้ามุ่ยๆ

หลินหยางไม่รู้จะอธิบายยังไง ก็เลยจูบปากของเธอ

การจูบนั้นเป็นยาผ่อนคลายที่ดีที่สุดตลอด เพราะสามารถทำให้ผู้หญิงข้างกายเอาความสนใจมาไว้บนตัวทั้งสองคน

วันที่ดีงาม เริ่มจากบนเตียง ก็จบลงบนเตียง

หลินหยางส่งหลัวหยุนกลับไปที่โรงเรียน เขาต้องใช้ชีวิตต่อ เพราะยังมีผู้หญิงตัวเล็กๆ อีกคนยังไม่ได้ปลอบ

ขับรถกลับไปถึงเซียนฉ่าเก๋อ ไป๋เซียนเฉ่ากลับไม่อยู่ โทรก็โทรไม่ติด ดูเหมือนเธอจะโกรธแล้วจริงๆ

หลินหยางกำลังจะหันหลังกลับไป ก็ได้รับสายจากเบอร์แปลกตา

พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงแก่ๆ พูดว่า “หลินหยาง เตรียมสูตรครีมแผลลายกับเงินสดอีกสิบล้านของนายไว้ เพราะไป๋เซียนเฉ่าตอนนี้อยู่บนมือของฉัน”

หลินหยางรีบถาม “ตอนนี้เธออยู่ไหน ？ฉันจะฟังเสียงของเธอ”

“หลินหยาง ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน ฉันกลัวมากเลย！” ไป๋เซียนเฉ่ารีบพูดอย่างวิตกกังวล

หลินหยางรีบปลอบ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้ เอาโทรให้มัน”

“ได้ยินแล้วใช่ไหม？คนอยู่ในมือของฉัน รอโทรศัพท์จากฉัน ฉันจะคอยติดต่อนายเอง” อีกฝ่ายพูด

หลินหยางวางสายแล้ว ในใจกระวนกระวายมาก รีบไปดูกล้องวงจรย้อนหลังของบริษัท ดูอย่างละเอียด แต่ก็ไม่มีเบาะแสอะไรเลย ไป๋เซียนเฉ่าขับรถของตัวเองออกไป แต่ว่าที่คฤหาสน์ก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย

หลินหยางรีบโทรไปหาจางเยว่ ให้เธอช่วยตรวจสอบกล้องวงจร จากนั้นหลินหยางอยู่ในห้องทำงานของตัวเองเดินไปเดินมา สมองเริ่มคิดพวกความเป็นไปได้ทุกอย่าง

อีกฝ่ายพูดถึงครีมแผลลาย คนที่จ้องจะลงมือกับสิ่งนี้เยอะมาก คู่แข่งในการค้า ศัตรู นายกจ้าว พอนึกถึงนายกจ้าวใจของหลินหยางก็ตกไปอยู่ในตาตุ่มทันที เกาหัวแล้วรู้สึกแปลก

หลินหยางเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปหาจ้าวหย่าจิ้ง เบอร์นั้นเขาจำได้อย่างแม่นยำ

“ประธานหลิน นายโทรหาฉันมีเรื่องอะไร？” น้ำเสียงของจ้าวหย่าจิ้งไม่มีอะไรผิดปกติ

“นายกจ้าว ไม่มีอะไรก็โทรหาคุณไม่ได้หรอ？” หลินหยางยิ้มตอบ

จ้าวหย่าจิ้งหัวเราะเหอะๆ แล้วพูดว่า “ได้สิ ยินดีเสมอ แต่ไม่รู้ว่านายอยากจะคุยอะไรกับฉันล่ะ？”