บทที่238 บทลงโทษของการวู่วาม

บทที่238 บทลงโทษของการวู่วาม

คำพูดของหลินหยางทำให้จ้าวหย่าจิ้งกลัวขึ้นมาทันที เธอคิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะยอมทำถึงขั้นนี้เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว

“นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?” จ้าวหย่าจิ้งแกล้มทำเป็นไม่กลัวแล้วถาม

“รู้ดีเลย แต่ผมรู้ว่าคุณก็รู้ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้ กล้าทำก็กล้ายอมรับ คุณแค่บอกว่าเอาไป๋เซียนเฉ่าไปซ้อนไว้ที่ไหน แค่นั้นผมก็จะปล่อยตัวคุณไป” หลินหยางพูดโหดร้าย

หัวใจของจ้าวหย่าจิ้งเริ่มเต้นแรงขึ้น สายตาของหลินหยางในตอนนี้เหมือนกับมีดเล่มหนึ่งที่มองทะลุตัวของเธอเลย อยู่แบบนี้ไว้หลายนาที เธอพูดอย่างยอมแพ้ว่า “หนีออกไปจากห้องสมุดข้างหลัง ตอนนี้คงกลับไปถึงเซียนเฉ่าเก๋อแล้วละ”

“ง่ายๆ แค่นี้？คุณรู้นะว่าการหลอกผมแล้วผลที่ตามมาคืออะไร” หลินหยางข่มขู่ต่อ

ครั้งนี้คงทำให้เธอโกรธแล้วจริงๆ จ้าวหย่าจิ้งจับมือของเขาแล้วพูดว่า “ฉันรู้ นายแทงสิ แทงมาตรงนี้เลย”

หลินหยางอึ้งไปสักพักแล้วรีบดึงมือกลัวมา แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “หวังว่าที่คุณพูดนั้นเป็นความจริง”

คิดไม่ถึงว่าจ้าวหย่าจิ้งจะโกรธแล้วกระโจนมากันที่คอของเขาเหมือนกับเสือดำตัวเมีย

หลินหยางอยากจะผลักตัวเขาออก แต่ในมือจับมีดไว้กลัวว่าจะไปโดนตัวจ้าวหย่าจิ้ง ก็เลยปล่อยให้เธอกัดต่อไป ผู้หญิงคนนี้บ้าขึ้นมา กัดโดยไม่ไว้หน้าใครเลย

หลินหยางรีบผลักเธอออกเพราะทนเจ็บไม่ไหวแล้ว “คุณจะบ้าไปแล้วหรอ คนตระกูลจ้าวชอบกัดคนแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่าเนี่ย？”

จ้าวหย่าจิ้งเกิดหึงขึ้นมาในใจ เพราะเธอรู้ว่าต้องจ้าวชิวเยว่ที่เคยกัดเขามาก่อน

“ชิวเยว่กัดส่วนไหนของนาย” จ้าวหย่าจิ้งเช็ดปากแล้วพูด

“ไหลด้านซ้ายของฉัน” หลินหยางกระชากเสื้อลงแล้วพูด

รอยฟันที่เห็นได้ชัดจนน่ากลัว ทำให้จ้าวหย่าจิ้งนั้นหึงยิ่งกว่าเดิม

เธออายุ 38 ปีแล้ว ชีวิตที่ดีได้หายไปอย่างไม่สามารถหวนกลับมาได้ แต่ก็ไม่มีผู้ชายที่รักเธอเลยสักคน

จ้าวชิวเยว่กลับมีผู้ชายที่สามารถให้เธอกัดเพื่อหายโกรธ ในใจของจ้าวหย่าจิ้งรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ก็เลยกระโจนเข้าไปอีกครั้ง

หลินหยางจะไปคิดได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้จะบ้าได้ขนาดนี้ จ้าวหย่าจิ้งกระชากเสื้อของเขาออกแล้วกัดลงไปแรงๆ ที่ไหล่ข้างขวาของเขา

หลินหยางเจ็บมากแต่ไม่มีที่ระบาย ก็เลยยกมือขึ้นแล้วตีลงไปที่ตูดที่เด้งๆ ของจ้าวหย่าจิ้ง

เพี้ยะเพี้ยะเพี้ยะ ตีติดต่อกันหลายที จ้าวหย่าจิ้งก็กัดแรงยิ่งกว่าเดิม

หลินหยางก็เลยปล่อยเจินชี่บทหลงเฟิ่งเจว๋อย่างไม่รู้ตัว แรงตีก็เพิ่มมากขึ้น

จ้าวหย่าจิ้งถึงยอมปล่อย ไหล่แทบจะถูกกัดถลอก หลินหยางโกรธจนตีแรงกว่าเดิมไม่หยุด

ถึงแม้ว่าจะถูกตีที่ตูดไปหลายครั้ง แต่หลังๆ ที่ตีนั้นกลับไม่รู้สึกว่าเจ็บเลย แปลกกว่านั้นคือหลังๆ ที่ตีเหมือนมีลมร้อนๆ พัดมาด้วย

เปลวไฟที่ถูกเก็บไว้ในตัวนานแสนนานก็ถูกจุดขึ้นมา ร่างกายที่เหงามาตลอด 38 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าต้องการอ้อมกอดมากอดตัวเองไว้

และแล้วตรงหน้าก็มีอ้อมกอดดีๆ อยู่ด้วย จ้าวหย่าจิ้งกอดเขาไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น แล้วร้องไห้ออกมา

หลินหยางงงไปหมดเลย ผู้หญิงคนนี้เล่นอะไรอยู่ เธอเป็นคนกัดมาก่อนแท้ๆ เขาก็ตีไปแค่ไม่กี่ครั้งทำไมถึงร้องไห้ละ

“ฉันยังไม่ร้องว่าเจ็บเลย เธอร้องไห้ทำไม” หลินหยางได้แต่กอดเธอไว้แล้วถาม

“ฮือ.....ฮือ นายมันไอ้บ้า ฉันกัดนายก็เป็นเพราะนายสมควรโดน ฮือฮือ ทำไมนายต้องตีฉันแบบนั้นด้วย” จ้าวหย่าจิ้งร้องไห้เหมือนกับเด็กเล็กทำให้หลินหยางรู้สึกปวดใจไปหมด

หลินหยางค่อยๆ ลูปหลังของเธอแล้วพูดว่า “เอาละๆ ผมยอมรับว่าข่มขู่คุณ ใครให้คุณโกหกผมแบบนั้นก่อนละ”

“ผู้หญิงของนายให้ฉันทำแบบนี้ ฉันก็แค่แสดงกับเธอเท่านั้น แต่นายกลับทำถึงขนาดนี้ รังแกผู้หญิงตัวน้อยๆ อย่างฉันหรอ？” จ้าวหย่าจิ้งดึงตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอ

หลินหยางรู้สึกว่าการเถียงปัญหากับเธอนั้นไม่ใช่ความคิดที่ดี ก็เลยเงียบแล้วลูปหลังของเธอต่อไป

จ้าวหย่าจิ้งพิงตรงอกของเขาไว้ ถูกเขาลูปหลังแบบนี้ ร่างกายรู้สึกสบายมาก เพราะไม่มีใครที่ให้เธอรู้สึกปลอดภัยขนาดนี้เลย เพื่อตระกูล เธอได้แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ใช่ผู้ชาย เฝ้าบ้านกว้างใหญ่ด้วยตัวคนเดียวมาหลายปี ความเหงาและโดดเดี่ยวนั้นได้กลืนกินเธอไปหมดแล้ว

เอาหน้าไปแนบกับหน้าของหลินหยาง จ้าวหย่าจิ้งนั้นรู้สึกว่าหัวใจที่ถูกความเหงาและโดดเดี่ยวกลืนกินไปหมดได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้แปลกมาก จนจ้าวหย่าจิ้งไม่อยากออกจากอ้อมกอดของหลินหยาง

รู้สึกได้ว่าผู้หญิงในอ้อมกอดได้สงบอารมณ์แล้ว หลินหยางเลยถาม “คุณไม่โกรธแล้วใช่ไหม?”

“ใครว่าไม่โกรธล่ะ ฉันถูกนายเอามีดข่มขู่ว่าจะทำให้เสียโฉมแล้วบวกกับนายลักพาตัวฉันออกมาอีกด้วย” จ้าวหย่าจิ้งพูด

ตอนนี้หลินหยางสามารถแยกแยะอารมณ์ของเธอได้แล้ว แต่ว่าที่เธอทำตัวเหมือนเด็กนั้นทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่าจะควบคุมตัวเองไม่ไหว

จ้าวหย่าจิ้งและหลินหยางกอดกันไว้อย่างนั้นจนฟ้ามืด เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นมานั้นทำให้พวกเขาทั้งสองคนตกใจตื่น

“นายไปตายไหนแล้ว？” ไป๋เซียนเฉ่าถาม

“ฉัน.......กำลังหาเธออยู่ไง” หลินหยางโกหกไม่เป็นเลยจริงๆ

ไป๋เซียนเฉ่าหึทีหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่ากอดผู้หญิงไว้แล้วไปทำอะไรที่ไหนหรอกนะ แต่เห็นว่าวันนี้นายทำตัวดี ฉันก็ยกโทษให้นายละกัน ตอนนี้ฉันกำลังเดินซื้อของกันพวกจางเยว่ ไม่สนใจนายแล้ว”

รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนแล้ว หลินหยางก็รู้สึกโล่งใจไปทันที แต่เธอก็พูดถูกที่ว่า ตอนนี้ในอ้อมกอดของเขามีผู้หญิงอยู่

“ทำไมหรอ？” จ้าวหย่าจิ้งถามเบาๆ

“ไม่ต้องตามหาแล้ว ตอนนี้ประธานไป๋ไปเที่ยวกับคนอื่นแล้ว” หลินหยางพูด

จ้าวหย่าจิ้งถึงจะพยุงตัวขึ้นมาแล้วมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ