บทที่239 ร้องขอชีวิต

บทที่239 ร้องขอชีวิต

หลินหยางมองสาวสวยทั้งสองคนตรงหน้า ไม่รู้ว่าควรลงมือจากตรงไหนก่อนดี

ไป๋เซียนเฉ่ามองบนใส่เขา แล้วก็ลุกขึ้นมานั่งลงไปบนตัวของเขาพร้อมพูดว่า “ถึงขั้นนี้แล้วนายยังจะแกล้งใสซื่อกับฉันอยู่อีกหรอ？ชิวเยว่ ดูไว้นะ ดูว่าฉันจะจัดการเขายังไง”

หัวใจจ้าวชิวเยว่เต้นขึ้นเต้นลงไม่หยุด เพราะได้มองตาค้างตั้งแต่แรกแล้ว หลินหยางถูกไป๋เซียนเฉ่าทับไว้ข้างล่าง มือทั้งสองกอดหัวไว้เพื่อรอดูอะไรสนุก ท่าทางเหมือนกับไม่ยอมขัดขืนแล้ว

“เธอจะเอาฉันเป็นตุ๊กตาหรอ？” หลินหยางยิ้มถาม

“ตุ๊กตาขยับไม่ได้ เดี๋ยวถ้าฉันเหนื่อยแล้ว นายต้องขยับเอง” ไป๋เซียนเฉ่าพูด

จับแท่งนั้นไว้ ไป๋เซียนเฉ่าเลียจากอกของเขาลงมาข้างล่าง ปืนน้อยของหลินหยางตั้งตรงนานแล้ว

จ้าวชิวเยว่คิดไม่ถึงว่าไป๋เซียนเฉ่าจะกล้าขนาดนี้ ลิ้นที่มีความไหวพริบนั้นได้ห่อหัวของปืนน้อยไว้หมด ค่อยๆ อมลงไป

ปากของผู้หญิงนั้นร้อนมาก หลินหยางเพลิดเพลินไปด้วย มืออีกข้างของเขาไม่ได้พักเลย ยื่นไปเพื่อจะจับหน้าอกของจ้าวชิวเยว่

ค่อยๆ นวดหัวนมที่แข็งแล้ว จ้าวชิวเยว่ก็เริ่มหอบแล้ว

ไป๋เซียนเฉ่าพยายามอมของเล่นที่ใหญ่นั้นให้หมด แต่ว่ามันใหญ่เกินไป เหมือนกับว่าอมไปครึ่งหนึ่งก็ไม่กล้าอมลงไปต่อแล้ว เธอก็เลยใช้ลิ้นค่อยๆ เลียไปเลียมา ทำให้หลินหยางรู้สึกสบายเป็นช่วงๆ

จ้าวชิวเยว่ไม่มีดีขนาดนั้น มือของหลินหยางนั้นรำคาญมาก จับขึ้นๆ ลงอยู่นั่นแหละ จนมาจับถึงข้างล่าง ตรงนี้ได้เปียกตั้งนานแล้ว หลินหยางจับแล้วหัวเราะว่า “เซียนเฉ่า มีผู้หญิงที่เปียกกว่าเธอแล้ว”

“ฉันไม่เปียกซะหน่อย” จ้าวชิวเยว่พูดอย่างเขิน

ไป๋เซียนเฉ่าทิ้งปืนน้อยที่อร่อยได้ซะที เช็ดปากแล้วพูดว่า “ฉันจะไปสู้พวกเขาได้ยังไง ฉันมันแก่แล้ว”

หลินหยางกำลังจะลุกขึ้นนั่ง ก็ถูกไป๋เซียนเฉ่าผลักล้ม แล้วพูดด้วยท่าทางราชินีว่า “วันนี้ฉันจะกินนายก่อน นายอย่าขยับไปมั่ว”

จ้าวชิวเยว่เห็นไป๋เซียนเฉ่าเอาปืนเล็กที่น่ากลัวนั้นมาจ่อไว้กับตัวเอง แล้วนั่งลงไปทันที ทั้งสองคนก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกพอใจ หลินหยางหัวเราะแล้วพูดว่า “ดูเหมือนฉันจะผิดนะ เธอเป็นคนที่เปียกที่สุดต่างหาก เมื่อกี้ที่เข้าไปเหมือนเข้าสู่ทะเลอันกว้างใหญ่เลย”

ไป๋เซียนเฉ่าไม่ได้ขี้อายเหมือนจ้าวชิวเยว่ เธอยึดอกแล้วพูดว่า “ท่วมนายให้ตายไปเลย”

หลินหยางไม่ได้จมน้ำตาย แต่ก็เริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เก่งธรรมดา

ช่วงนี้ไป๋เซียนเฉ่าไป้แอบไปฝึกท่ามาท่าหนึ่ง เรียกว่า มอเตอร์ก้น เธอใช้แรงจากเอวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ทำให้หลินหยางร้องไม่หยุด

“เป็นยังไง ไอโรคจิต ตอนนี้รู้ถึงความเก่งของฉันแล้วใช่ไหม” ไป๋เซียนพูดอย่างภูมิใจ

“เก่ง.......เก่งมาก แต่ฉันไม่ยอม แน่จริงก็ทำให้ฉันตายไปสิ” หลินหยางไม่ยอม

ไป๋เซียนเฉ่ารีบเพิ่มความแรงมอเตอร์ เหมือนม้าที่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางกลั้นหายใจไว้เพื่อให้ชินกับจังหวะของเธอ แต่ความรู้สึกที่สบายนั้นห้ามไม่อยู่จริงๆ

จ้าวชิวเยว่รู้สึกปากและคอแห้งไปหมด ยื่นมือไปของตัวเองลงไปผสานกับมือของหลินหยางข้างล่างอย่างไม่รู้ตัว ในใจลึกๆ ของเธอก็อยากได้แบบนี้เหมือนกัน

“ชิวเยว่ ทนอีกหน่อยนะ รอฉันจัดการเขาให้ยอมแล้วให้เธอเลย” ไป๋เซียนเฉ่าพูด

หลินหยางได้ยินแบบนั้น ก็รีบหมุนตัวแล้วเอาไป๋เซียนเฉ่าทับไว้ข้างล่าง เขาพูดอย่างเคืองว่า “นางปีศาจ คอยดูวันนี้ฉันจัดการเธอยังไง”

“มาสิ ชิวเยว่เธอไปกอดเขาไว้ ทำให้เขาใช้แรงไม่ได้” ไป๋เซียนเฉ่าพูด

จ้าวชิวเยว่อึ้งไปสักพัก ไม่กล้าขยับ แต่ก็ยังมองท่าทางของหลินหยางไว้ไม่ละสายตา

หลินหยางไม่บ้าเหมือนไป๋เซียนเฉ่า หลังจากที่เขาเป็นคนควบคุม เขาก็ควบคุมจังหวะและแรงของตัวเองไว้

ผิวของไป๋เซียนเฉ่าแดงไปทั้งตัว หลินหยางใช้ร่างกายของตัวเองเป็นทางผ่าน เจินชี่ของบทหลงฟ่งเจว๋เข้าไปในทางที่ทั้งสองคนสัมผัส

“ร้อนจังเลย หลินหยาง ทำไมจู่ๆ ร่างกายของฉันถึงอ่อนแรงขึ้นมาละ？” ไป๋เซียนไอ้เฉ่าถาม

“เธอไม่ใช่ว่าเก่งหรอ？ถ้าอย่างนั้นก็ให้เธอลองที่เยี่ยมกว่าไง” หลินหยางพูด

ตัวของไป๋เซียนเฉ่าอ่อนไหวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านตลอด เธอมองหลินหยางอย่างคับข้องใจแล้วพูดว่า “ไอ้เลว นายไม่ต้องมาทรมานฉันเลย ชิวเยว่ ช่วยฉันเร็ว”

“ฉัน.......ช่วยยังไงอ่ะ？” เด็กน้อยคนนี้ยังอยากดูต่อ

“รีบนั่งลงไปบนตัวของเขา” ไป๋เซียนเฉ่าออกความเห็นบ้าๆ

จ้าวชิวเยว่พยุงตัวลุกขึ้น มองแล้วปีนขึ้นไปจริงๆ ด้วย แต่ว่าเธอเอาร่างกายแนบชิดบนตัวหลินหยาง ค่อยสัมผัสท่าทางของหลินหยาง

ครั้งนี้ไป๋เซียนเฉ่าโดนแล้ว เพราะน้ำหนักของทั้งสองคนได้ทับลงไปบนตัวเธอหมด

“พวกนายทั้งสองคนรวมกันรังแกฉัน” เธอพูดอย่างหอบ

หลินหยางก็เลยเอาตัวเองมาประคองไว้ เพื่อไม่ให้ไป๋เซียนเฉ่ารู้สึกถึงแรงกดดัน ได้เพิ่มความแรงต่อ

จ้าวชิวเยว่ที่อยู่ข้างหลังนั้นสบายมากเลย เดิมทีมีแค่ไป๋เซียนเฉ่าคนเดียวเท่านั้นที่จะรู้สึกได้ถึงเจินชี่แต่ตอนนี้ตัวเองก็รู้สึกได้แล้ว

การขยับของหลินหยางไม่ได้ช้าลงเลย ได้เพิ่มความเร็วกว่าเดิม ไป๋เซียนเฉ่ารีบร้องขอให้ไว้ชีวิตขึ้นมา “หลินหยาง นายรีบปล่อยฉันไปเถอะ ร้อนไม่ไหวแล้ว”

“มาร้องขอชีวิตตอนนี้ ไม่ทันแล้ว” หลินหยางยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฉันไม่กล้าท้าทายนายอีกแล้ว” ไป๋เซียนเฉ่ารีบขอโทษ

หลินหยางได้เริ่มปล่อยเจินชี่ต่อ ทำให้ไป๋เซียนเฉ่าแตกทันที

หลินหยางรู้สึกได้ว่าข้างล่างมีของไหลออกมาไม่หยุด ก็เลยค่อยๆ หยุดการกระทำไป

ไป๋เซียนเฉ่าในตอนนี้เปียกไปทั้งตัว เหมือนพึ่งออกมาจากทะเล และสั่นไม่หยุดเลย

“ชิวเยว่ รีบแก้แค้นให้ฉันเร็ว ไอ้บ้านี้ทรมานฉันแทบตาย” ไป๋เซียนเฉ่าปิดหน้าแล้วพูด