บทที่ 240 ไม่กล้ามอง

บทที่ 240 ไม่กล้ามอง

จ้าวหย่าจิ้งจุดบุหรี่ ควันบุหรี่ได้พ่นออกมาจากปากของเธอ

หลินหยางถาม “ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงโมโหขนาดนี้ เด็กนั้นอยู่กับคุณมาหลายปี จำเป็นด้วยหรอ? อีกอย่างฉันเป็นคนทำ มีเรื่องอะไรคุณมาหาฉันสิ”

“แค่นี้ก็เริ่มเป็นห่วงแล้วหรอ？เมื่อคืนคงบำเรอให้นายสบายเลยสิ？” จ้าวหย่าจิ้งเขี่ยหัวบุหรี่แล้วถาม

หลินหยางยิ้มแล้วพูด “คุณไม่ต้องตรงไปตรงมาแบบนี้ได้ไหม เพราะคุณเป็นถึงนายกให้บริการแก่ประชาชนเลยนะ”

“นายก？ฉันมาที่นี่ไม่ใช่มาบริการนายคนเดียว นายบริการฉันด้วยได้ไหม？” จ้าวหย่าจิ้งมองเขาตาค้าง

หลินหยางเริ่มต้านไม่ไหวแล้วก็เลยพูด “นายกจ้าง ตอนพูดอย่าใช้น้ำเสียงแบบนี้ได้ไหม？เอาอย่างนี้ละกัน ผมจะเริ่มขั้นตอนรักษาคุณตอนนี้เลย ถือว่าผมไถ่โทษเลยดีไหม？”

“ต้องอย่างนี้สิ รอฉันอาบน้ำก่อน” จ้าวหย่าจิ้งบีบหัวบุหรี่ดับแล้วเดินตรงไปในห้องอาบน้ำ

ห้องอาบน้ำปกคลุมด้วยกระจกฝ้า ตัวของหลินหยางเกิดร้อนขึ้นมาอย่างแปลกๆ ร่างกายที่อยู่ในนั้นเป็นยังไงกันนะ

ที่ยั่วที่สุดต้องเป็นจ้าวหย่าจิ้งที่ตั้งใจเอาหลังมาแนบบนกระจกฝ้า ทำให้หลินหยางไม่กล้ามองเลย

เวลาผ่านไปพอสมควร จ้าวหย่าจิ้งถึงจะเดินออกมา ชุดนอนสีดำเซ็กซี่ทำให้หลินหยางกำเดาแทบพุ่ง

“สวยไหม？” จ้าวหย่าจิ้งตั้งใจหมุนตัวต่อหน้าหลินหยาง

ปลายกระโปรงโบกลอยขึ้นมา เหมือนจะเห็นว่าข้างล่างของเธอไม่ได้ใส่กางเกงใน มืดๆ ทำให้คนคิดเรื่อยเปื่อย

“ส.....สวย แต่ว่า ทำการรักษาก่อนเถอะ” หลินหยางพูดอย่างอาย

เห็นหลินหยาง

รูปร่างของจ้าวหย่าจิ้งพูดได้เลยว่าล้ำค้ามาก มองจากคอลงไป เนียนใสเหมือนหยก หน้าอกที่อวบอิ่ม ถ้าไม่ใช่ว่าตาของหลินหยางดีเกินไป คนปกติไม่มีทางมองออกว่าหน้าอกสองข้างนี้จะไม่เท่ากัน มองลงไปข้างล่างต่อ ท้องน้อยเรียบไม่มีแม้แต่ส่วนเกิน

ข้างล่างนั้นได้บ่งบอกว่าเธอเป็นคนที่มรเสน่ห์มาก ที่น่าสนใจที่สุดคือเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์

อายุ 38 ปีแล้ว จ้าวหย่าจิ้งบำรุงได้ดีขนาดนี้ ต้องลงทุนไปเยอะมากแน่ๆ

“เอาละ ตอนนี้เริ่มทำการรักษาได้แล้ว อย่ามองอย่างเดียว” จ้าวหย่าจิ้งพูด

หลินหยางกะพริบตาทีหนึ่ง อุตส่าห์เอาความสนใจไปไว้บนหน้าอกทั้งสองนั้น

เขาไอเบาๆ ทีหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณนอนลงไปสิ หลับตาด้วย”

จ้าวหย่าจิ้งนอนลงบนโซฟา จัดท่าที่ยั่วคนแล้วพูดว่า “อย่างนี้ได้ไหม？แต่ว่าฉันจะลืมตาไว้ ฉันอยากดูหน้าตาของนายที่ถูกฉันดึงดูด”

ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านจริงๆ แต่ว่าหลินหยางกลับชอบแบบนี้ หน้าแดงขึ้นมาเฉยเลย

พับแขนเสื้อขึ้น หลินหยางหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเริ่มใช้บทหลงเฟิ่งเจว๋ มือทั้งสองเริ่มนวดจากท้องน้อยของเธอ

จ้าวหย่าจิ้งมองหลินหยางไว้ไม่ละสายตา ตั้งใจวัดดู ตอนที่ผู้ชายตั้งใจทำอะไรสักอย่างก็มีเสน่ห์อีกแบบ

ตอนนี้มีไอร้อนๆ ขึ้นมาจากท้องน้อยของเธอ ไหลไปทั่วร่างกายของเธอเลย รู้สึกอุ่นๆ สบายมากด้วย

จังหวะหายใจของจ้าวหย่าจิ้งก็สมดุลขึ้นมา อ่อนเพลีย ความรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินกระดูก

“หลินหยาง นี่มันอะไรกัน” จ้าวหย่าจิ้งพูด

“ทนหน่อย นี่แค่เพิ่งเริ่มเองนะ” หลินหยางกลืนน้ำลายแล้วพูด

ในปากของจ้าวหย่าจิ้งมีเสียงคราวออกมา เธอรีบเอามือปิดปากของตัวเองไว้

“นายตั้งใจแกล้งใช่ไหม ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดขนาดนี้？” จ้าวหย่าจิ้งบ่น

หลินหยางมองบนใส่เธอแล้วพูดว่า “ถ้าผมจะแกล้ง คุณยังจะนอนอยู่ตรงนี้อยู่หรอ？”

จ้าวหย่าจิ้งถามอย่างแปลกใจ “ถ้าอย่างนั้นนายจะทำยังไง？กินฉันหรอ？”

“ไม่ต้องพูด หลับตาลง” หลินหยางพูดอย่างหงุดหงิด

กินเธอ หลินอ่อนไหวยางยังไม่มีความกล้านี้พอ เขาเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ ผู้หญิงของเขา เขาจะดูแลเป็นอย่างดี

แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้แล้ว เขาไม่มีความมั่นใจนั้นเลย หลินหยางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอต้องการให้เขาทำอะไรกันแน่

จ้าวหย่าจิ้งเห็นเหงื่อที่หน้าผากของหลินหยาง เธอยื่นมือไปเช็ดเหงื่อแล้วพูดว่า “นายรู้ไหมว่าเวลานี้นายหล่อมากเลย？”

“ใช่หรอ？ปกติไม่หล่อ？” หลินหยางถาม

“ปกตินายเอาแต่เถียงฉัน ไม่ซื่อ” จ้าวหย่าจิ้งบ่น

หลินหยางยิ้มแล้วก็รักษาต่อ มือทั้งสองของเขาดันขึ้นไป มาถึงบนหน้าอกทั้งสอง หน้าอกทั้งสองไม่เท่ากัน แรงที่ใช้ในการนวดก็จะไม่เท่ากัน เจินชี่ของหลินหยางเหมือนมายากลกำลังไหลไปมาในตัวของจ้าวหย่าจิ้ง เธอต้านความรู้สึกที่มหัศจรรย์นี้ไม่ได้

“หลินหยาง ทำไมฉันรู้สึกว่าข้างล่างร้อนจังเลย” จ้าวหย่าจิ้งถาม

ก็ต้องร้อนสิ รักษาไปเรื่อยๆ ข้างล่างก็จะเปียกด้วย หลินหยางไม่กล้าพูด ความลับของบทหลงเฟิ่งเจว๋มีแต่คนที่เคยลองแล้วถึงจะรู้