บทที่ 241 ตามหาความจริง

บทที่ 241 ตามหาความจริง

ต่อหน้าสถานการณ์แบบนี้ หลินหยางเริ่มรับมือไม่ไหว

“ผมก็ต้องกล้าอยู่แล้ว แต่ว่าคุณอย่าพูดว่าให้ ใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวล่ะ” หลินหยางพูด

คำพูดของหลินหยางทำให้จ้าวหย่าจิ้งนั้นเงียบไป ใช้อยู่ที่เธอจะยอมเสียตัวให้เขาเพราะถูกกระตุ้น แต่สถานะของเธอนั้นไม่อนุญาตให้เธอทำแบบนั้น เพราะเธอเป็นถึงผู้หญิงในตระกูลใหญ่ที่มีอนาคตด้านการเมืองเป็นอย่างมาก สิ่งที่เธอต้องแบกรับเยอะเกินไป

ถ้าเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จ้าวหย่าจิ้งได้ผลักหลินหยางล้มลงบนเตียง แล้วไปลิ้มรสสิ่งของที่ปรารถนามาตลอดหลายสิบปี

จ้าวหย่าจิ้งพิงไปที่อกของเขาแล้วถามอย่างสงสัย “ฉันทำอะไรแบบนี้ไม่ได้ แต่ถ้านายให้ความกล้ากับฉันในการทำอะไรมั่วๆ วันนี้ยอมให้นายทำก็ได้”

“คุณต้องการอะไรล่ะ？” หลินหยางถาม

“ฉันต้องการคำสัญญาจากนาย” จ้าวหย่าจิ้งมองเขาแล้วพูด

หลินหยางถอนหายใจแล้วพูด “คุณเอาแต่วนไปวนมา ผมไม่รู้ว่าควรสัญญากับคุณเรื่องอะไร？ปกป้องคุณตลอดไป？ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ผู้หญิงของผม ผมจะดูแลอย่างดีเลย”

“นี่ไม่ใช่ประเด็น ฉันเชื่อว่าหลังจากที่นายทำอะไรแล้วไม่มีทางไม่รับผิดชอบ ฉันต้องการให้นายรักษาความลับไว้ แล้วตั้งใจทดลองของให้ฉันอย่างหนึ่ง” จ้าวหย่าจิ้งพูดอย่างสับสน

“ความลับ？ความลับอะไร？ขอแค่ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ไม่ดี บอกได้เลยว่าปากของผมไม่ได้เป็นเหมือนชิวเยว่ อีกอย่าง คุณจะพัฒนาของอะไร？” หลินหยางถาม

ลังเลไปสักพัก จ้าวหย่าจิ้งพูดขึ้นมาว่า “นายกล้าเอาหัวใจของนายสาบานไหม？”

เอามือลูปที่หน้าอกของหลินหยาง กล้ามเนื้อที่แน่นนั้นทำให้เธอหลงใหล

“คุณจับขนาดนี้แล้ว ผมยังต้องพูดอะไรอีกหรอ？” หลินหยางถามพร้อมยิ้มเล็กน้อย

จ้าวหย่าจิ้งเงยหน้าแล้วพูด “ฉันต้องการให้นายผลิตยาแกล้งตายที่สามารถทำให้หัวใจของคนหยุดทำงาน แต่หลังจากนั้นสามารถฟื้นขึ้นมาโดยไม่มีผลข้างเคียงอะไรทั้งนั้น”

“คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม？ยาแกล้งตาย？คุณคิดว่าคิดกำลังดูนิยายกังฟูหรออยู่？ในชีวนิมิตถ้าเกิดหัวใจหยุดทำงานไป ร่างกายก็จะขาดออกซิเจนทันที สมองก็จะตายเพราะขาดออกซิเจนในไม่นาน ถึงจะฟื้นขึ้นมาได้เพราะปาฏิหาริย์ แต่ก็คงไม่ต่างจากคนตายที่ยังมีชีวิต” หลินหยางหัวเราะออกมา

จ้าวหย่าจิ้งจ้องเขาด้วยสีหน้ามุ่ยๆ แล้วพูดว่า “นายตั้งใจหน่อยได้ไหม？ฉันก็รู้ว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ก็มีสารอื่นที่นายไม่จำเป็นต้องห่วง ขอแค่ทำให้คนเหมือนเป็นคนตาย หลังจากนั้นนายไม่จำเป็นต้องสนแล้ว”

“ผมลองทายดูนะ คุณคงอยากจะใช้วิธีการแช่แข็งเพื่อมารักษาผู้เสียชีวิตที่ยังมีชีวิตไว้ ต่างประเทศได้บรรลุเทคนิคนี้แล้ว แต่ว่าไม่ใช่ตายจริงๆ เพราะหัวใจยังเต้นอยู่ แต่ระบบการทำงานทุกอย่างของร่างกายแทบจะหยุด ทำให้คนที่ถูกแช่แข็งหลายสิบปีเหมือนผ่านไปแค่วันเดียว” หลินหยางทาย

จ้าวหย่าจิ้งไม่ได้ตอบ นี่ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

หลินหยางจู่ๆ ก็ใช้สายตาที่แหลมคมจ้องเธอไว้แล้วพูดว่า “คุณคงไม่ได้กำลังวางแผนอะไรใหญ่โตอยู่ใช่ไหม？”

“ใช่แล้ว เป็นเรื่องที่ใหญ่โตเลยแหละ แต่ไม่ใช่เรื่องทำร้ายคน แต่เป็นการช่วยคน เพราะฉะนั้นฉันคิดไปคิดมาก็มีแค่นานเท่านั้นที่มีความสามารถนี้”

“ก็ได้ คุณคงหวังจะให้ผมตกอยู่ใต้กระโปรงของคุณแล้วรับใช้คุณอย่างเต็มใจสินะ” หลินหยางพูด

ทำงานกับคนฉลาด จ้าวหย่าจิ้งแทบจะไม่ต้องเปลืองน้ำลายตัวเองเลย แต่เธอก็ยังดูถูกหลินหยางเกินไป

เขาเอาเสื้อมาคลุมแล้วลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ผมเป็นผู้ชาย ไม่ใช่อุปกรณ์ของคุณ ถ้าคุณอยากใช้ร่างกายของคุณเป็นข้อแลกเปลี่ยนแล้วละก็คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว”

คิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะเด็ดขาดขนาดนี้ จ้าวหย่าจิ้งรีบส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้ใช้ร่างกายเป็นข้อแลกเปลี่ยน ฉัน......ชอบนายจริงๆ นะ”

“ใช่หรอ แต่ผมเห็นแค่คุณสนใจแต่ว่าผมจะช่วยคุณทดลองยาแกล้งตายอะไรนั้นให้คุณเท่านั้น สำหรับผมแล้วคงถือว่าเป็นแค่อุปกรณ์แก้เบื่อเฉยๆ ละมั้ง？ ผมรู้ว่าคุณชอบสั่งสอนผู้ชายอย่างผม เพราะนี่เป็นความรู้สึกที่ได้เอาชนะใช่ไหม？แต่ว่าผมไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าคุณเอาตัวเองเป็นอุปกรณ์ ผมก็จะไม่เอาคุณไว้ในสายตา” หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

จ้าวหย่าจิ้งรีบกอดเขาแล้วร้องไห้พูดว่า “ไม่ใช่นะ นายก็รู้ว่าฉันยังเป็นสาวบริสุทธิ์ ฉันจะยอมมอบร่างกายให้ผู้ชายที่ฉันชอบเท่านั้น แต่ว่าเรื่องยาแกล้งตายนั้นมันสำคัญจริงๆ นะ”

สำหรับน้ำตาผู้หญิงแรงต่อต้านหลินหยางนั้นอ่อนมาก เขาพูดอย่างหงุดหงิด “คุณต้องบอกเหตุผลทุกอย่างที่ชัดเจนให้ผม ผมถึงจะลองคิดดูว่าควรช่วยคุณไหม”

“ตอนนี้นายรู้เรื่องนี้แล้วสำหรับนายเป็นเรื่องอันตราย ต้องไม่เอานายเข้ามายุ่งเกี่ยว หลังจากที่ทดลองยาสำเร็จแล้ว ฉันก็จะไปจากเจียงหลิง เพราะฉะนั้น ต่อไป.......ถ้าเกิดอะไรขึ้น นายก็ห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวเด็ดขาดเลยนะ” ร้องไห้ไม่หยุด

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะใช้ยาอันนี้ไปทำอะไร แต่หลินหยางก็รู้สึกได้ถึงน้ำใจที่เธอพยายามปกป้องเขา ตบหลังของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึงหาผมเจอล่ะ”

“เดิมที.......ฉันแค่จะหาผู้เชี่ยวชาญอาวุโสช่วย แต่ว่าความสัมพัมธ์ระหว่างพวกเขานั้นยุ่งยากเกินไป คนที่คอยจับตาดูก็เยอะ ในผู้เชี่ยวชาญที่ยังหนุ่มๆ มีแค่นายเท่านั้นที่มีความสามารถนี่ ตอนแรกฉันไม่คิดว่าจะยุ่งยากขนาดนี้ เคยคิดที่จะใช้ความรุนแรงในการขู่นายด้วย แต่ตอนเจอกับนายครั้งแรก ฉันก็......ถูกนายเข้ายึดแล้ว ฉันคิดว่าฉันจะสามารถหลุดพ้นออกมาได้ และยังตั้งใจเปลือยผ้าต่อหน้านาย แต่ความเย็นชาของนายนั้นยิ่งทำให้ฉันหลงใหลเข้าไปใหญ่” น้ำตาของจ้าวหย่าจิ้งได้ซึมเข้าไปในเสื้อของหลินหยางจนเปียกไปหมด

หายใจเข้าลึกๆ หลินหยางเริ่มไม่รู้ว่าจะจัดการสถานการณ์ตรงหน้ายังไงแล้ว เพราะผู้หญิงคนนี้ดูแล้วมีเรื่องกังวลของตัวเอง คำพูดเมื่อกี้เขาสามารถแยกแยะออกว่าอันไหนจริงไม่จริง

“ถ้าคุณบอกผมตั้งแต่แรก ผมก็ไม่ทำสีหน้าแบบนี้ใส่คุณหรอก” หลินหยางพูดอย่างหมดหนทาง

ฉันชินกับการปิดบังตัวเองด้วยการกระทำต่างๆ แต่ก็ถูกนายมองออกตลอด นายเป็นพรหมลิขิตของฉันใช่ไหม？” จ้าวหย่าจิ้งมองเขาแล้วพูด

ว่ากันว่าผู้หญิงเป็นภัย ผู้หญิงตรงหน้านี้เป็นภัยอันตรายที่แท้จริง