บทที่ 242 คนบ้านเดียวกัน

บทที่ 242 คนบ้านเดียวกัน

หลังจากที่ต่อกันรอบสองอย่างดุเดือดจนเสร็จ จ้าวหย่าจิ้งเหมือนกับเกิดใหม่เลย กอดหลินหยางไว้ หลินหยางเลยถามว่า “สบายแล้วใช่ไหม？”

“วิญญาณออกจากร่างแล้ว ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองบินไปกี่รอบแล้ว นายเก่งจริงๆ” จ้าวหย่าจิ้งมองเขาไว้แล้วพูด

นี่เป็นคำชมที่ผู้ชายชอบที่สุด หลินหยางกับจ้าวหย่าจิ้งพัวพันกันต่อสักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณป้า ให้หนูเข้าไปเถอะ” เป็นเสียงของจ้าวชิวเยว่

หน้าของจ้าวหย่าจิ้งแดงอมชมพู รีบลุกขึ้นเพื่อจะหลบเข้าไปในห้อง แต่ว่าพึ่งลุกขึ้นนั่งเธอก็รู้สึกว่าไม่ได้การล่ะ ขาทั้งสองข้างไม่มีความรู้สึกแล้ว เหมือนคนทั้งคนจะถูกฉีกออกเลย เจ็บจนทะลุเข้าในใจ

เห็นท่าทางที่เจ็บปวดของเธอ หลินหยางรีบยื่นมือไปประคบที่ท้องน้อยของจ้าวหย่าจิ้ง ความอบอุ่นของเจินชี่ทำให้เธอไม่เจ็บมากขนาดนั้น

“ขอโทษจริงๆ ผมก็ยังทำรุนแรงเกินไป” หลินหยางพูด

“รีบอุ้มฉันเข้าไปในห้องเร็ว นายพาชิวเยว่ไปก่อน สภาพฉันในตอนนี้ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น” จ้าวหย่าจิ้งพูดอย่างอาย

หลินหยางรีบอุ้มตัวเธอขึ้น แต่ว่าไม่ได้ไปที่ห้อง กลับเดินตรงไปที่หน้าประตู จ้าวหย่าจิ้งเอาหน้ามุดเข้าไปในอกของหลินหยางไม่กล้ามองใครเลย จ้าวชิวเยว่เห็นว่าประตูเปิดแล้วกำลังจะวิ่งเข้าไปแต่กลับเห็นภาพแบบนี้

อึ้งไปสักพัก จากนั้นก็มองบนใส่หลินหยาง จ้าวหย่าจิ้งและหลินหยางทั้งสองคนไม่ได้ใส่เสื้อผ้าก็รู้ว่าทำเรื่องน่าอายกันมา

“ไอ้บ้า รีบอุ้มฉันเข้าไปข้างในเร็ว” จ้าวหย่าจิ้งกัดไปที่หน้าอกของหลินหยาง

หลินหยางพูดว่า “เป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว จะไม่เจอกันได้ยังไง？ชิวเยว่ ต่อไปอย่าเรียกเธอว่าคุณป้าแล้ว เรียกเธอว่าพี่สาว”

“นายมันเลว คุณหญิง เขาได้รังแกคุณไหม？” จ้าวชิวเยว่ทำหน้ามุ่ยแล้วถาม

จะไปมีหน้าตอบได้ยังไง จ้าวหย่าจิ้งอยากจะขุดหลุมแล้วเอาตัวเองฝังลงไปจริงๆ เลย ขายหน้าเหลือเกิน และยังอยู่ต่อหน้ารุ่นหลานอีก

หลินหยางเอามือข้างหนึ่งกอดจ้าวหย่าจิ้งไว้แล้วเอามืออีกข้างไปกอดจ้าวชิวเยว่แล้วพูดว่า “ฉันจะไปรังแกหล่อนได้ยังไง คุณป้าของเธอเก่งขนาดไหน ทำให้ฉันทะลุไปอีกขั้นแล้ว”

จ้าวหย่าจิ้งทนต่อไปไม่ไหวแล้ว อยากจะกระโดดลงมาแล้วหนีไปเลย หลินหยางรีบกอดเธอไว้แน่นแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ ให้คุณพักผ่อนก่อน ผมคุยกับชิวเยว่เอง”

อุ้มจ้าวหย่าจิ้งไปไว้ในผ้าห่ม หลินหยางถึงดึงจ้าวชิวเยว่แล้วพูดว่า “ฉันทำเพื่อเธอเลยเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยว”

“ไอ้บ้า หลินหยางนายไม่ต้องพูดแล้ว” จ้าวหย่าจิ้งเอาหัวออกมานอกผ้าห่มแล้วพูด

สถานการณ์ในตอนนี้ ทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นลำบากใจเป็นอย่างมาก หลินหยางก้มลงแล้วพูดข้างหูจ้าวชิวเยว่ต่อว่า “เอาล่ะ จำไว้ว่าดูแลคุณป้าของเธอให้ดี วันนี้หล่อนต้องการพักผ่อนให้เต็มที่”

ผู้หญิงตัวเล็กพยักหน้า หลินหยางได้จูบผู้หญิงที่อยู่ในผ้าห่มอีกครั้งแล้วจากไป

ผู้หญิงในห้องทั้งสองคนเงียบไปสักพัก จ้าวชิวเยว่เลยพูดว่า “คุณป้า มีความสุขไหมคะ？”

จ้าวหย่าจิ้งจับหน้าของตัวเองและยิ้ม พูดว่า “มีความสุขสิ เธอล่ะ？เกลียดคุณป้าไหม？”

จ้าวชิวเยว่ส่ายหัวแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มเหมือนกัน ไปแนบชิดกับเธอแล้วพูดว่า “เขาเป็นผู้ชายที่เหมาะสมกับคุณป้าที่สุดแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้เลย”

ตอนที่ผู้หญิงทั้งสองคนกลับไปคืนดีเหมือนเดิม หลินหยางก็ได้รับสายที่โทรมาจาก หลัวหยุน เธอชวนหลินหยางไปงานเลี้ยงที่บ้าน

ชื่อเสียงของครอบครัวหลัวหยุนนั้นโดดเด่นมาก พ่อเป็นกัปตันที่มีชื่อเสียงในเยว่ตง เป็นเศรษฐีในด้านขนส่งทางเรือ

บ้านของหลัวหยุนอยู่ในฟาร์มที่ชานเมือง ปู่กับย่าของเธอคอยเฝ้าฟาร์มแผ่นนี้ไว้ ไม่ยอมไปใช้ชีวิตที่เยว่ตง หลัวหยุนก็เลยอยู่ที่นี่ด้วย

หลินหยางขับรถมาถึงข้างในฟาร์ม ผู้หญิงได้รออยู่ที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว

ทั้งสองคนควงแขนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ที่ล้อมรอบด้วยดอกไม้ นี่เป็นสิ่งปลูกสร้างเพียงตัวเดียวในฟาร์มนี้

ฟาร์มชานเมืองมีวิวที่สวยงามมาก ช่วงนี้ยิ่งเป็นช่วงฤดูแห่งการเก็บเกี่ยว มีผลไม้เต็มไปหมดเลย

“นี่มันดินแดนแห่งความฝันชัดๆ เลย” หลินหยางพูดชื่นชม

“สวยใช่ไหมล่ะ ？ปู่กับย่าของฉันก็เพราะไม่อยากไปจากฟาร์มนี้ เลยอยู่ที่เจียงหลิงมาโดยตลอด” หลัวหยุนพูดพร้อมยิ้ม

ในขณะเดียวกันก็มีคนชราที่ผมขาวไปหมดไปเดินออกมาต้อนรับ และกล่าวทักทายหลินหยาง “คนนี้เป็นหลินหยางใช่ไหม？ได้ยินมาจากหยุนหยุนว่าตอนนี้นายกำลังรักษาให้โรคเธออยู่ ？”

“สวัสดีครับปู่หลัว ผมเป็นเพื่อนร่วมห้องกับหลัวหยุน พวกนั้นเป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ วันนี้ต้องรบกวนด้วยนะครับ

หลินหยางพูดอย่างสุภาพ

“ดีแล้วดีแล้ว เสี่ยวหยุน หลานพาเขาไปเดินดูรอบๆ ฟาร์มของพวกเราสิ อยากกินอะไรก็ไปเด็ดเลย ของที่นี่เป็นผลิตภัณฑ์สีเขียว ไม่มีสารเคมีอะไรเลย กินได้โดยไม่ต้องห่วง” เสียงของคนชราดังและชัดเจน

“ปู่ ปู่ยังไม่ต้องอวดผลิตภัณฑ์สีเขียวของปู่เลย เดี๋ยวหนูพาเขาขึ้นไปข้างบนก่อน” หลัวหยุนมีแผนของตัวเอง

คนชรารีบพยักหน้า หลินหยางก็ถูกหลัวหยุนลากขึ้นไปในห้องนอนกว้างๆ บนชั้นหนึ่ง

“น้องชายฉันไม่ค่อยกลับมานอนที่บ้าสักเท่าไหร่ และนี้เป็นห้องนอนของฉัน” หลัวหยุนทำท่าทางเหมือนให้ดูสมบัติ

หลินหยางมองเข้าไป ในห้องที่ใหญ่นี้ เต็มไปด้วยผลงานอักษรวิจิตร และยังมีผลงานต้นฉบับของคนดังๆ อีกมากมาย หลินหยางเห็นสติ๊กเกอร์ของตัวเองถูกติดไว้ตรงหน้าจอที่เป็นแถว

“เธอนี่ลงทุนจริงๆ เลยนะ” หลินหยางพูด

หลัวหยุนกอดคอของเขาไว้แล้วพูดว่า “ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว ฉันตั้งหน้าตั้งตารอมานานมากเลยนะ กว่านายจะมา”

ผู้หญิงที่อยู่กำลังมีความรักนั้นไม่ว่าทำอะไรก็ต้องคิดถึงผู้ชายเป็นอันดับแรก อยากที่จะเอาทุกอย่างของตัวเองให้เขาทั้งหมดเลย หลินหยางรู้สึกประทับใจ เกิดมีความสนใจในการเขียนขึ้นมา เอาแปรงขึ้นมาแล้วเขียนลงไปอย่างไม่ลังเล