บทที่ 244 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน

บทที่ 244 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน

หลินหยางกำลังจะก้าวขาเข้าไป นักโทษก็ตะโกนออกมาจากข้างในว่า “หยุด เดี๋ยวก่อน”

หลินหยางยืนนิ่ง สะบัดผ้าในมือแล้วพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น？”

“นายถอดเสื้อออกให้หมด” นักโทษพูด

นักโทษคนนี้เล่ห์เหลี่ยมจริงๆ หลินหยางถอดเสื้อออกทั้งหมดอย่างเชื่อฟัง ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีช่องทีวีมามุงดู

หลินหยางที่ใส่แค่กางเกงตัวเดียวเดินเข้าไป ไฟข้างในดับหมดเลย

ห้องโถงในธนาคารมีคนคลานอยู่บนพื้นหลายคน ต่างตัวสั่นและไม่ขยับเลย

ไม่ไกลมากก็มีคนคนหนึ่งที่เลือดไหลตรงแขนไม่หยุด ดูเหมือนจะถูกยิง หลินหยางเดินตรงเข้าไป ช่วยเขาทำแผล ทำแผลไปด้วย มองบรรยากาศรอบๆ ไปด้วย

นักโทษหลบอยู่ตรงมุมด้านในสุด จับผู้หญิงไว้คนหนึ่ง มองการกระทำของหลินหยางอย่างเฝ้าระวัง

หลินหยางห่างจากนักโทษน่าจะมีไม่น้อยกว่า 5 เมตร ถ้าเกิดออกมือตอนนี้จะมีเวลาให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว อันตรายเกินไป

ค่อยๆ ทำแผลให้คนเจ็บ นักโทษรีบพูดขึ้นมาว่า “ทำเร็วๆ เสร็จแล้วก็ออกไป ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวกูยิงกระบาลมึงแมร่งเลย”

“อย่างพึ่ง แขนของเด็กผู้หญิงคนนั้นก็บาดเจ็บแล้ว” หลินหยางตะโกน

แขนของผู้หญิงก็กำลังมีเลือดไหล แต่ว่าดูๆ แล้วเหมือนจะถูกมีดฟันโดน

“ไสหัวออกไป มันไม่ตายหรอก” นักโทษเอาปืนจ่อไปที่หลินหยางแล้วพูด

หลินหยางรีบยกมือขึ้นแล้วส่ายหัวพร้อมพูดว่า “อย่าง ถ้านายยังจะยื้อต่อไปอีก ผู้หญิงคนนี้จะไปทนไหวได้ยังไง เดี๋ยวก็สลบแล้ว ถ้าเธอสลบไป นายก็จับภาระใส่ตัวไม่ใช่หรอ”

เด็กผู้หญิงเป็นคนฉลาดเข้าใจถึงความหมายที่หลินหยางพูด ก็เลยแกล้งตัวอ่อนเหมือนกำลังจะล้ม นักโทษมองหลินหยางที่ใส่ไว้แค่กางเกงในตัวเดียว ลังเลไปสักพักแล้วพูดว่า “นายห้ามเดินมาโดยตรง เอามือไปจับไว้หลังหัวทั้งสองข้าง แล้วเดินถอยหลังมา”

หลินหยางเอามือทั้งสองจับไว้หลังหัวแล้วค่อยๆ เดินถอยหลัง จนในที่สุดเดินมาถึงตรงหน้าของนักโทษ

นักโทษที่ตัวดำผอมแห้งมองอย่างเฝ้าระวังหลินหยางดูออกว่าเขาตื่นเต้น ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันแค่มาทำแผลให้เธอแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”

หน้าตาที่ไม่มีอันตรายของหลินหยาง บวกกับการทำแผลที่ชำนาญ ทำให้นักโทษดูออกว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นหมอจริงๆ

นักโทษเอาปืนจ่อไว้ที่หัวของหลินหยางแล้วพูดว่า “เอาล่ะ มึงทำเร็วๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นกูจะยิงมึงละนะ”

ปากกระบอกปืนที่เย็นๆ จ่อตัวเองไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหยางรู้สึกว่าอันตรายอยู่ใกล้ตัวเขาขนาดนี้ เขาตั้งสมาธิในการทำแผลให้เด็กผู้หญิง หลังจากทำเสร็จเขาก็แกล้งทำเป็นตรวจสภาพของผู้หญิง ถาม “มีตรงไหนไม่สบายไหม？”

หลินหยางส่งสายตาให้เธอ เด็กผู้หญิงรู้ทันทีแล้วพูดว่า “หูค่ะ หูไม่ค่อยสบายเลยค่ะ”

หลินหยางขยับเข้าไป แล้วกระซิบข้างหูของเธอว่า “หมอบลง”

ผู้หญิงรีบหมอบลงไป หลินหยางนั่งลงแล้วต่อยไปที่ท้องน้อยของนักโทษอย่างแรง ท่าทางครั้งนี้เร็วไม่เกินหนึ่งวิ ไม่มีคนธรรมดาคนไหนที่จะรู้ตัวทันหรอก

นักโทษคนนี้ถือว่าเฝ้าระวังพอสมควรแล้ว แต่เขาดูถูกความเร็วของหลินหยางเกินไป หลังจากที่ถูกต่อยไปที่ท้องน้อย นักโทษก็ล้มลงกับพื้นทันที

หลินหยางรีบเตะผืนในมือของเขาออกไปไกล แล้วเหยียบที่คอของเขาแล้วพูดว่า “ไอ้ห่าเอ่ย กล้าเอาปืนมาจ่อฉัน เด็กน้อย รีบลุกขึ้นได้แล้ว”

เด็กผู้หญิงจะไปยืนไหวได้ยังไงกัน ท่าทางเมื่อกี้ได้ใช้ความกล้าของเธอหมดแล้ว

หลินหยางไม่มีวิธี ก็เลยตีลงไปที่ตรงจุดฝังเข็มหลายจุด ทำให้นักโทษไม่สามารถขยับทันที

พยุงตัวผู้หญิงขึ้น หลินหยางจ้องมองผู้หญิงแล้วคิดในใจว่า เป็นผู้หญิงที่สวยใช้ได้เลย ถึงจะตกใจจนทำให้หน้าซีดไปหน่อย แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความสวยของเธอเลย

“ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวฉันพยุงเธอออกไปเอง” หลินหยางพูดทั้งยิ้ม

มือข้างหนึ่งลากนักโทษที่ขยับไม่ได้ อีกข้างหนึ่งพยุงผู้หญิงไว้แล้วเดินออกไป

“ออกมาแล้ว” คนข้างนอกต่างดีใจกันใหญ่

มีคนจำนวนมากล้อมเข้ามาจับนักโทษไปมัดไว้ทันที หลินหยางหันไปจ้องมองผู้หญิงแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เธอปลอดภัยแล้ว”

คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงจะกอดหลินหยางแล้วร้องไห้ออกมาไม่หยุด พูดว่า “ขอบคุณ คุณจริงๆ ค่ะ”

หลินหยางรู้สึกแปลก เพราะตอนนี้มีคนล้อมมาเต็มไปหมดเลย โดยเฉพาะหลิวหลินหลินนั้นใช้สายตาที่เหยียดหยามในการมองเขา หลินหยางถึงได้ตบหลังผู้หญิงคนนั้นเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้มีคนมองเต็มไปหมดแล้วนะ”

ผู้หญิงเหมือนจับโดนสิ่งที่ช่วยชีวิตไว้ได้ ไม่ยอมปล่อยมือเลย หลินหยางก็เลยอุ้มเธอขึ้นแล้วไปที่โรงพักด้วยกัน

พอถึงหน้าประตู ผู้หญิงก็เริ่มสติกลับมาแล้วปล่อยหลินหยางออกอย่างเขินอาย หลิวหลินหลินรีบไปลากหลินหยางแล้วเข้าไปในห้องทำงานของเธอ

“ไอ้บ้า นายไปทำให้ผู้หญิงมาชอบนายเท่าไหร่แล้วเนี่ย？” หลิวหลินหลินกอดคอของเขาไว้แล้วพูด

“นี่จะโทษฉันได้ยังไง ฉันไปช่วยคนนะ ไม่ได้ไปจีบสาวซะหน่อย” หลินหยางพูดอย่างช่วยไม่ได้

หลิวหลินหลินบอกบนแล้วพูดว่า “ก็ได้ นายมันฮีโร่ ตอนนี้ยังเป็นฮีโร่ที่ช่วยสาวไว้อีกด้วย”

“ฉันก็แค่ต้องการช่วยเธอเท่านั้น” หลินผ้าเช็ดตัวยางอธิบาย

สีหน้าของหลิวหลินหลินเปลี่ยนไปทันที จากนั้นเธอไปเขย่งปลายเท้าแล้วจูบเขา หลินหยางตกใจแต่ก็กอดเธอไปตามธรรมชาติ