บทที่ 282 สุข สบายเหลือเกิน

ฮู้！

หลินหยางเริ่มท่องบทหลงเฟิ่งเจว๋ ความแข็งแกร่งของบทหลงเฟิ่งเจว๋ พอปล่อยออกไป ขนาดอากาศยังส่งเสียงคำราม

เหลิ่นยั่นตกใจ คิดไม่ถึงว่าฝ่ามือของหลินหยางจะมีแรงมากขนาดนี้ ยกมือมาบัง หลินหยางกลับหลอก ฝ่ามืออ้อมผ่านแขนที่เหลิ่นยั่นแล้วไปจับที่หลังหัวของเธอ

นี่เป็นการจับหลังหัวที่เรียบง่ายมาก แต่ว่าตัวของเหลิ่นยั่นอยู่ๆ ก็กระตุกทีหนึ่ง จากนั้นสายตาที่แหลมคมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสับสน แล้วก็อ่อนโยนขึ้นมา สุดท้ายหันไปทางหลินหยางแล้วยิ้มอ่อนๆ ให้เขา

“เจ้านาย”

หลินหยางพยักหน้า เมื่อกี้จับที่หลังหัวของเหลิ่นยั่นไปทีหนึ่ง แต่ที่จริงแล้วคือเอาเข็มเงินเสียบไปที่หลังหัวของเธอ ก็ควบคุมสติของเธอไว้ทันที ตอนนี้เหลิ่นยั่นเหมือนกับไม่กี่วันก่อน กลายเป็นทาสที่เชื่องไปแล้ว

“เมื่อกี้เธอทำให้ฉันกินอะไรไม่ลงเลย คงต้องไปกินมื้อดึกแล้ว เธอไปกับฉัน”

“ขอโทษค่ะ เจ้านาย ได้ค่ะ เจ้านาย”

เหลิ่นยั่นไม่รู้ตัวว่าก่อนหน้านี้ตัวเองทำอะไรลงไป แต่หลินหยางบอกว่าเป็นความผิดของเธอ เธอก็เลยยอมรับผิดอย่างไม่ลังเล และเกิดความรู้สึกที่รู้สึกผิดขึ้นมา และที่ตกลงว่าจะไปกินข้าวกับหลินหยาง ก็เลยไม่ต่อต้านอะไรทั้งนั้น

เหลิ่นยั่นไม่มีภัยคุกคามชั่วคราว หลินหยางเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ สตาร์ทรถ ย้ายไปบนถนนอีกเส้นหนึ่ง

“ชอบกินอะไรหรอ？” หลินหยางพูดไปอย่างนั้น

เหลิ่ยั่นพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้านายกินอะไร ฉันก็กินอันนั้นค่ะ”

หลินหยางยิ้ม มีทาสที่เชื่อฟังและสวยแบบนี้ ทำให้คนอารมณ์ดีได้จริงๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเปลืองแรงไปปลอบคน

สักพัก หลินหยางก็หยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง แยกกันลงจากรถกับเหลิ่นยั่น เขายังไม่ทันพูดอะไรเลย เหลิ่นยั่นก็เดินมาเองแล้วควงแขนของเขา เหมือนกับแกะน้อยที่อ่อนโยนเลย

หลินหยางพอใจเป็นมาก และรู้สึกว่ามีหน้ามีตาขึ้นมาทันที ยิ้มแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเหลิ่นยั่น

หลังจากสั่งกับข้าวไปไม่กี่อย่างแล้ว หลินหยางก็พูดไปเรื่อยกับเหลิ่นยั่น

“หลังจากที่อาจารย์ของเธอมาหลายวันนี้ เธออยู่ที่ไหน？”

“ตำรวจกำลังสืบหาฆาตกรที่ฆ่าอาจารย์ของฉัน เพราะว่าก่อนหน้านี้ฉันเคยไปปรากฏตัวพร้อมกับอาจารย์ เพราะฉะนั้นตำรวจก็เลยสืบหาฉันอยู่ แต่ก็ถูกฉันหนีออกมาได้” เหลิ่นยั่นตอบตามความเป็นจริง

หลินหยางถามต่อว่า “แล้วนอกจากหนีตำรวจ เธอยังทำอะไรไปบ้าง？”

เหลิ่นยั่นพูด “ฉันตามหาเจ้านายตลอด”

หลินหยางได้ยิน ก็เหงื่อแตกทันที ที่แท้หลายวันมานี้เหลิ่นยั่นเอาแต่ตามยุ่งเรื่องที่จะฆ่าตัวเองนี่เอง！

ดูเหมือนการวางยาคืนนี้ ไม่ใช่เจตนาที่เกิดขึ้นมาชั่วคราว แต่เป็นแผนที่เธอคิดไว้นานแล้ว เพียงแต่ในที่สุดก็รอให้เขาปรากฏตัวขึ้นมาเท่านั้นเอง

แต่ว่าที่เผชิญหน้าในตอนนี้คือเหลิ่นยั่นที่ถูกควบคุมสติ โทษเธอก็ไม่มีประโยชน์ หลินหยางพูดต่อว่า “แล้วเธอนอนที่ไหน？”

เหลิ่นยั่นพูด “โรงแรมตรวจสอบข้อมูล ฉันก็เลยได้แต่หลบซ่อนไปเรื่อยๆ ที่ไหนนอนได้ ก็นอนที่นั่น”

หลินหยางได้ยิน ก็รู้สึกสงสารเล็กน้อย นักฆ่าหญิงกลับมาตกอับจนต้องหลบๆ ซ้อนๆ ไม่มีที่อยู่อาศัย ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะตัวเธอเอง

จิตใต้สำนึกของหลินหยางอยากจะบอกว่าเธอไปอยู่ที่บ้านฉันไหม แต่พอคำพูดนั้นใกล้จะพูดออกมาเขาห้ามไว้ทัน เขายังไม่ลืมว่าเหลิ่นยั่นในตอนนี้แค่ถูกตัวเองควบคุมชั่วคราวเท่านั้น การเชื่องชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มีภัยคุกคามตลอด