บทที่ 92 เซี่ยหยวนหยวนประหลาดใจ

บทที่ 92 เซี่ยหยวนหยวนประหลาดใจ

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เสียงครางของหยางเฟินค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ อีกนิดก็จะเสียงก็จะดังและสูงมาก ตัวก็มีอาการสั่นเป็นระยะๆ

มือที่ใหญ่ของหลินหยางก็ได้หยุดทำการทำงานลง พูดลากเสียงยาวอย่างโล่งๆว่า นวดคุณเสร็จแล้ว

หยางเฟินนอนราบอยู่ในอ้อมกอดของหยางหลิน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองเห็นสายตาของหลินหยางมีความหยาดเยิ้ม คิดถึงตัวเองในช่วงที่ช่วยตัวเองต่อหน้าหลินหยาง ในใจของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและหงุดหงิด วันนี้ตัวเองเป็นอะไรไป ความละอายใจสักนิดก็ไม่มี

หลินหยางเหลือบไปมองในกางเกงตัวจิ๋วกลับเห็นว่ามันเปียกแฉะตั้งนานแล้ว เห็นหยางเฟินล้มอยู่ในอ้อมอกของตัวเอง ร่างกายไม่มีแรงอ่อนปวกเปียก และไม่มีทีท่าว่าจะลุกออก หลินหยางก็ถือโอกาสโอบกอดหยางเฟิน สองมือเอาไปวางที่ทรวงอกอันขาวอวบคู่นั้นใหม่อีกครั้ง

ตบทรวงอกขาวดั่งหิมะคู่นั้นไปมา หลินหยางยิ้มแล้วพูดว่า “น้าเฟิน คุณลองดูสิ รู้สึกว่ามันดีกว่าเมื่อก่อนหรือเปล่า”

หยางเฟินที่สภาพหมดเรี่ยวแรง ได้ยินคำพูดก็ลองมองดู แววตาก็เบิ่งโตขึ้นมาในทันใด หน้าอกตัวเองเป็นอย่างไร ตัวส่องกระจกอยู่ทุกวัน

ด้วยระยะเวลาอันสั้นครึ่งชั่วโมงกว่าๆ มองดูยอดเขาที่อกของตัวเองอีกครั้ง เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ดีขึ้นกว่าสักหน่อย ดูชูชันกว่าเมื่อก่อนสักหน่อย

ถึงแม้ว่าไม่ได้ชูชันกว่าเมื่อก่อนจนน่าประหลาดใจ แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันดีขึ้น

ออกแรงกะพริบตาแล้ว หยางตื่นเต้นพูดว่า “หลินหยาง เห็นผลจริงๆ ดูงอนขึ้นมาสักหน่อยแล้วจริงๆ”

หลินหยางหัวเราะ พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ดีขึ้นมาหน่อย หากคุณทำต่อเนื่องไปอีกสักหนึ่งสัปดาห์ จะเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก นี่เป็นการนวดครั้งแรก ฉะนั้นผลลัพธ์อาจจะไม่ค่อยดีเท่าที่ควร รอนวดหลังจากครั้งที่สามสี่ห้า ในทุกๆครั้งจะเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก”

“หลินหยาง ครั้งนี้ขอบคุณคุณจริงๆ พรุ่งนี้ไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า” หยางเฟินพูดด้วยความกังวลใจ

“ไม่หรอก ตอนนี้เป็นอย่างไรพรุ่งนี้ก็เป็นอย่างนั้น คุณวางใจได้” หลินหยางรับประกัน

งั้นก็ดี ตอนที่ฉันทำที่สถาบันเสริมความงาม ในเวลาครึ่งเดือนตามเดิมฉันก็คิดว่ามันก็น่าจะได้แบบนี้ สถาบันความงามบอกฉันว่าครึ่งเดือนทำหนึ่งครั้ง หนึ่งปีจะเห็นผลการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก แต่ว่าผ่านไปครึ่งเดือนก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันก็เลยหมดหวังกันเลยทีเดียว

เมื่อได้ฟังที่หยางเฟินพูด หลินหยางก็มีความคิดแล่นมาในทันใด ตัวเองไปเปิดร้านนวดกระชับอกสักแห่งก็สิ้นเรื่อง แต่ความคิดนี้แล่นมาก็แล่นไป ตัวเองเป็นผู้ชาย ไม่เหมาะที่ทำงานสายนี้ หากจะทำจริงๆ เกรงว่าจะต้องเกิดคำครหานับไม่ถ้วน

เสียวอยู่ตั้งนาน หยางเฟินรู้สึกว่าขาทั้งสองของตัวเองไม่ค่อยสบายขาสักเท่าไหร่ มองที่นาผืนน้อยของตัวเองที่เปียกแฉะไปแล้วนั้น นึกถึงตอนที่ตัวเองฟินอยู่นั้น หน้าก็แดงขึ้นมา

“ขำอะไร ก็คุณนั่นแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้” เห็นสีหน้าหยอกเย้าของหยางหลิน หยางเฟินหน้าแดงแล้วได้พูดออกมา

“ผมหัวเราะคุณที่ไหนกัน ผมก็แค่ดีใจที่อกของคุณเห็นผลดีขึ้น” หลินหยางรีบพูดแก้ต่าง

“คุณยังมีหน้าจะมาบอกอีกว่าไม่ได้ล่วงเกินฉัน ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณทำไมถึงยังจับหน้าของฉันอยู่” เห็นมือของหยางหลินยังคงวางอยู่ที่หน้าอกของตัวเอง จางเยว่ได้ด่าออกมา

“ผมก็บริการดูแลรักษาหลังนวดเสร็จไง ทำแบบนี้จะเห็นผลชัดยิ่งขึ้น” หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

หยางเฟินเอามือข้างหนึ่งจับมือข้างของหลินอยาง วางตรงที่นาผืนน้อยของตนเอง หลินหยางใจเต้นตุ๊บตั๊บ ลูบคลำที่นาผืนน้อยตรงนั้นไปมาสองสามรอบ หยางเฟินก็ครางขึ้นมาอีกสักพัก

“ พอแล้ว ถือว่าให้กำไรคุณแล้วกัน ฉันจะกลับไปอาบน้ำแล้ว” หยางเฟินพูดเสร็จ ควานหาชุดแซกสีม่วงของตนเอง หลังจากที่ใส่เสร็จทำจิตใจให้สงบ ผลักประตูแล้วเดินออกไป

จางเยว่และเซี่ยหยวนหยวนแม่ของเขา นั่งอยู่โซฟาห้องรับแขก เห็นสองคนเดินออกมา เซี่ยหยวนหยวนยิ้มแล้วถามว่า “เป็นยังไง นวดกันเสร็จแล้วเหรอ หยางเฟิน รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะหนู”

“เดี๋ยวหนูค่อยมาบอกนะคะ หนูขอตัวกลับบ้านก่อน เดี๋ยวกลับมา” หยางเฟินพูดจบแล้วก็รีบออกจากบ้านไป เห็นได้ชัดว่าจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชั้นใน

“เสี่ยวหยาง นวดครั้งนี้เห็นผลหรือเปล่า” จางเยว่มองแล้วถามหลินหยาง

“ครับ เบื้องต้นก็เห็นผลบ้าง ถ้าทำต่ออีกสักอาทิตย์หนึ่ง จะเห็นผลยิ่งขึ้น” หลินหยางพยักหน้า

เนื่องจากว่าหลินหยางเป็นผู้ชาย เซี่ยหยวนหยวนไม่กล้าถามมาก รอให้หนางเฟินกลับมาแล้วค่อยถาม

คุยกันไปได้สักพัก หลินหยางยิ้มแล้วพูดว่า “อ่อ ผมขอตัวไปหาโรงแรมพักก่อนนะครับ ถ้าไม่อย่างนั้นตอนค่ำจะไม่สะดวก”

“ไปหาโรงแรมอะไรกัน ที่นี่ก็มีห้องว่างไม่ใช่หรือ” เซี่ยหยวนหยวนรีบรั้งตัวหลินหยางไว้

“ได้อย่างไรครับ ผมว่าไปหาโรงแรมอยู่น่าจะสะดวกกว่าครับ” หลินหยางส่ายหน้าปฏิเสธ

“ฉันไปหากับคุณ เมืองจินหลิงฉันคุ้นเคยดี” จางเยว่ดึงแขนของหลินหยางออกไป

เห็นออกไปกันสองคน เซี่ยหยวนหยวนก็ไม่ได้ขัดขวางอะไร ยังบอกให้ระวังตัวกันด้วย สองคนนั้นก็เดินออกไป

หลินหยางกับจางเยว่ออกไปได้ไม่ไกล ขับรถไปสักเจ็ดถึงแปดนาทีก็เจอโรงแรมที่ใช้ได้ แม้ว่าจะเป็นโรงแรมสามดาว แต่ทว่าหลินหลินหยางก็พอใจอยู่

“คุณคะ พักโรงแรมใช่ไหม” พนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์ใบหน้ายิ้มแย้มด้วยการงานที่ทำ มองเห็นหลินแล้วถาม

“ใช่ครับ ผมพักเจ็ดวัน” หลินหยางนำบัตรประชาชนออกมา ทำการเช็คอินเรียบร้อย เดินขึ้นห้องไปกับจางเยว่ ห้องพักหมายเลข303 เป็นห้องที่หันไปทางพระอาทิตย์ขึ้น หลังจากผลักประตูเข้าไป พบว่าในห้องอุปกรณ์เพียบพร้อมไปหมด ใส่กลอนในห้องเสร็จเดินเข้าไปในห้องกับจางเยว่

เปิดแอร์ สองคนนั่งจ้องหน้ากันอยู่บนเตียง จางเยว่หน้าแดงใกล้หลินหยาง พูดเสียงเบาๆว่า “เสี่ยวหยางเรื่องของเรา แม่ฉันรู้แล้วนะ”

“คุณรู้ได้อย่างไร” หลินหยางถามด้วยใบหน้าอันยิ้มแย้ม

“ก่อนหน้านี้หยางเฟินนังตัวดีแอบฟังเราสองคนมีอะไรกัน นางได้ยิน แม่ฉันก็ต้องได้ยิน แม้ว่าแม่ฉันจะไม่พูด แต่ว่านางเอาเรื่องที่เกิดขึ้นของเราสองคนที่บ้านคุณไปเล่าให้ฟังอย่างละเอียดอีกรอบ” จางเยว่ซบอกหยางหลิน หน้าแดงก่ำ

หลินหยางโอบกอดร่างอันบอบบาง พูดอย่างใจเย็นว่า “รู้ก็รู้ไปสิ คุณโตขนาดนี้แล้ว จะให้ไม่มีความอยากได้อย่างไร คุณก็ไม่ใช่แม่ชี เสพสุขเล็กๆน้อยๆจะเป็นอะไรไป”

“คุณพูดง่าย แต่ฉันสิทำตัวไม่ถูก” จางเยว่พูดแล้วกระทืบเท้าเบาๆสลับไปมา