บทที่131 ซิ่งรถ

บทที่131 ซิ่งรถ

“แพ้แล้วฉันจะรีบเขียนเช็คให้นายเลย ห้าล้านถ้วน กูไม่สนหรอก เตรียมพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลยนะ”

“ได้ ฉันก็จะดูว่าแกแน่สักแค่ไหน！”มู่ชี่งผลักหญิงสาวสองคนข้างกายออก แล้วกระโดดขึ้นรถ สตาร์ทรถออก เปิดกระจกตะโกนใส่หลินหยางว่า“แน่จริงก็เริ่มดิวะ”

“แกเป็นกรรมการ ถ้าแกบอกเริ่มฉันก็เริ่ม”หลินหยางชี้ไปที่คนหนึ่งแล้วพูด

คนๆนั้นดูอารมณ์รุนแรง โดนขวางแบบนี้ ยังเป็นกรรมการได้ จึงออกมายืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตะโกนว่า“เริ่ม！”

ในขณะเดียวกันรถทั้งสองคันก็พุ่งออกมา

“เอ๋ รถของคนๆนั้น เหมือนว่าจะพาอีกคนมาด้วย เดิมทีรถของเขาก็วิ่งไม่ทันเฟอรารี่อยู่ด้วย ตอนนี้ยังต้องมาพาคนอีกสองคน สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย”

“บางทีคนๆนั้นอาจจะเป็นคนบ้าก็ได้ อยากจะจ่ายเงินขอร้องคุณชายมู่ อย่างไรเสียคุชายมู่ก็มีพื้นเพครอบครัวที่ค่อนข้างดี แบบนี้ถือว่าเป็นการประจบอีกแบบหนึ่งมั้ง”

คนรอบตัวต่างพูดกันขึ้นมา แต่ก็ยังคงอ่านความคิดของหลินหยางไม่ออก

หลินหยางใช้มาดนิ่งกลบเกลื่อน ไหวพริบว่องไว ตอนเริ่มก็เหยียบคันเร่งซะมิด ขับแซงมู่ชี่งไป

ความเร็วของรถมู่ชี่งเร็วมาก แต่หลินหยางกลับแซงหน้ามู่ชี่งไปแล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ ปล่อยมู่ชี่งแน่ เขามองมู่ชี่งผ่านกระจกหน้า หลินหยางคอยขับรถแซงปาดมู่ชี่งอยู่เรื่อย

“ตู้ซา เธอลืมบริการก่อนหน้าแล้วเหรอ”

หลินหยางยืนมือออกไปลูบคลำยอดอกของตู้ซา แล้วค่อยๆปลดตะขอชุดชั้นในออก แล้วใช้นิ้วจิ้มลงบนหัวนม

ภายใต้การหยอกเย้าของหลินหยาง ตู้ซาตัวสั่นเทา เดิมทีก็อ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว วันนี้พอเห็นชายหนุ่ม ก็ยิ่งอ่อนไหวเข้าไปอีก แค่โดนแตะก็สะเทิ้มไปทั้งตัว

พอนึกถึงทุนเดิมของหลินหยาง ความยาวแบบนั้นเป็นสิ่งที่เธอปรารถนา ตอนนี้พอโดน หลินหยางเกี้ยวพาราสีเข้า เธอจึงเริ่มคลายความหวาดกลัวจากการแข่งรถ ค่อยๆปลดเข็ม ขัดที่เอวของหลินหยางออก

หลินหยางค่อยๆยกก้นขึ้น แล้วปลดกางเกงตามจังหวะของตู้ซา หัวมังกรที่น่ากลัวก็ชูคอออกมา

เมื่อเห็นความยาวที่น่าตกใจนั้น แววตาของตู้ซาเป็นประกาย เธอเองก็นับไม่ถ้วนว่าผ่านผู้ชายมาแล้วกี่คน แต่เธอยืนยันว่า นี่เป็นความยาวที่น่าสะพรึงที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

หลินหยางชี้ไปที่ด้านล่าง ลูบคลำจนน้ำออก กระตุกอยู่ชั่วครู่ น้ำก็ทะลักออกมา แล้วไหลไปตามมือ

“เริ่มกันเถอะ”หลินหยางยิ้มทีหนึ่ง ใช้นิ้วมือนั้นล้วงเข้าไปทำความสะอาดปากของตู้ซา

หัวใจเต้นตุ๊มต่อม มองดูความเจ้าเล่ห์แสนกลนั้น หน้าแดงขึ้นทั้งสองข้าง ค่อยๆนั่งลง

“อ๋า！”ความแข็งตัวสุดขีด ตู้ซาเองก็พร้อมรับเต็มที่ จนทำให้เข้าไปมิดด้าม จุดสุดยอด และความเจ็บปวด ทำให้เธอร้องเสียงหลงออกมา

พอคุ้นเคยแล้ว ตู้ซาจึงบิดตัว และพยายามให้เคยชินกับการจู่โจมของหลินหยาง

ตู้ซามีประสบการณ์มาก เธอผ่านมาแล้วไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ความสามารถเธอสูง เธอส่ายอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับทั้งหดทั้งเกร็ง ความรู้สึกจุดสุดยอดเอ่อล้นเข้ามา

บนรถของหลินหยางมีแต่เสียงร้องของตู้ซา ส่วนมู่ชี่งที่อยู่ด้านหลังก็กำลังตะโกนด่า

“ไอ้บ้าเอ๊ยบังอะไรวะ มีปัญญาก็ให้กูผ่านดิ！”

“บ้าเอ๊ย！เป็นแต่ขวางทาง ถ้าขวางอีกกูชนมึงแน่！”

ภายใต้การด่าทอไม่หยุด โทสะของมู่ชี่งก็พุ่งถึงขีดสุด ในตอนที่เขาอดรนทนไม่ไหวจะพุ่งเข้าชน หลินหยางก็เร่งความเร็วของรถ

หลินหยางเหยียบคันเร่งเสียมิด รถทะยานไปราวกับม้าบิน

พอเห็นหลินหยางเพิ่มความเร็ว มู่ชี่งก็ดีใจ และเหยียบคันเร่งด้วยเช่นกัน เขารู้ว่าถ้ายังหักซ้ายหักขวาอีก บนถนนที่ขรุขระแบบนี้ย่อมเกิดอุบัติเหตุแน่ แบบนี้ต่อไป โอกาสที่จะขวาง ถนนก็ลดน้อยลง ขอแค่ตัวเองพุ่งทะยานไป ความเร็วแบบนี้ต้องชนะแน่นอน

ถนนสายนี้ไม่ได้รับการซ่อมมานานมาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเอามาเป็นสนามรถวิบากบนถนนมีดินหินกรวดเกลื่อนกลาด ริมถนนยังมีหินก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่ง สมกับที่ขึ้นว่า เป็นถนนหลุมบ่อ

เมื่อมองลอดกระจกไปทางด้านหลัง มู่ชี่งจึงเร่งความเร็วขึ้นไปอีก หลินหยางแค่นหัวเราะ

“ปล่อยให้ตาม！จะดูสิว่าจะตามไหม！”รถของหลินหยางแล่นเร็วแล้วเบรก

“อ๊าก！”

รถเบรกตามความเคยชิน สองคนหน้าแทบจะทิ่มออกไป ตอนที่หลินหยางเบรกรถก็ยังไม่ลืมตู้ซา ตามจังหวะที่รุนแรงนี้ มังกรตัวใหญ่ได้เข้าไปในหลุมลึกของตู้ซาเรียบร้อย ความเร้าใจแบบนี้ ตู้ซาจึงเร่งปล่อยเสียงความสุขสุดยอดเสียดังลั่น

ส่วนหลินหยางอาศัยจังหวะ ก้มโค้งให้รถพุ่งทะยานมาด้านหน้า ล้อด้านหลังยกขึ้น หินกรวดกระจัดกระจาย ความเร็วทิ้งฝุ่นอยู่ด้านหลัง

การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก หลินหยางเหยียบคันเร่ง รถจึงหมุนติ้ว ไฟรถส่องไปที่มู่ชี่งอย่างรุนแรง

มู่ชี่งเห็นว่ากำลังจะแซงโค้งหลินหยาง มุมปากจึงขยับยิ้มขึ้น แต่แสงไฟจากรถของหลินหยางทำให้สับสนอลหม่าน

อาศัยแสงอันน้อยนิด มู่ชี่งเห็นหินสองสามก้อนลอยมาทางรถของตน จึงตกใจเสียจนวิญญาณแทบจะออกจากร่าง

ความเร็วของรถตนนั้นสูงมาก แทบจะแตะสามร้อยกิโลเมตร ความเร็วแบบนี้ ต่อให้ชนหินหินก็กระเด็น ความเร็วของหินที่ลอยมา มีแรงทำร้ายสูงแค่ไหนน่าจะนึกได้

หลินหยางยิ้มอย่างโหดร้าย รถเร่งความเร็ว ชนมู่ชี่งกระเด็น

มู่ชี่งหันไปอย่างตกใจ แต่ก็ตามความเร็วหินไม่ทัน หินชนกระจกรถดังโครม กระจกแตกดัง “เพล้ง”

เขาจึงรีบหันหัวรถ แล้วไปพุ่งชนเข้ากับหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง จนรถพลิกคว่ำ