บทที่132 สะกดวิญญาณ

บทที่132 สะกดวิญญาณ

หลินหยางเปิดไฟ

ขาเรียวยาวขาหนึ่งเผยออกมา ถุงน่องสีดำช่างเย้ายวนเหลือเกิน ไม่นานก็ปรากฏตัวต่อ หน้าหลินหยาง

มองดูหวังเถียนเถียนที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาหลินหยางก็กลมโตขึ้น

เสื้อสายเดี่ยวตัวน้อยๆ ด้านในไม่สวมยกทรง จุกเม็ดไข่มุกเม็ดเล็กๆสองเม็ดโผล่ขึ้นมา ดูแล้วยั่วยวนเหลือเกิน

เนินอกสองเนินชันขึ้น แต่ไม่ไปห่างกันออกไป บีบออกมาเป็นร่องอก

กระโปรงสั้นดูหดอย่างแรงกล้า ปิดส่วนสำคัญไว้เพียงเล็กน้อย

คนที่มาคือหวังเถียนเถียน

พอเห็นหลินหยางมองมาที่เธอ หวังเถียนเถียนจึงยิ้มเล็กน้อย มองหลินหยางอย่างยั่วยวน แล้ว สะบัดกระโปรงตัวเองเล็กน้อย

เดิมทีกระโปรงก็สั้นมากอยู่แล้ว แค่โดนสัมผัสนิดหน่อยโล่งโจ้งหมดแล้ว หลินหยางจ้องอีกสักเล็กน้อย หวังเถียนเถียนไม่ได้ใส่กางเกงใน

เห็นสภาพของหวังเถียนเถียนแล้ว ทำให้หลินหยางคิดถึงตู้ซาในคืนนั้น กับหวังเถียนเถียน ในคืนนี้ไม่ได้แตกต่างกัน ทั้งคู่ไม่ได้สวมกางเกงใน

เห็นส่วนล่างส่วนนั้นแล้ว คิดว่าคืนนี้คงได้ปลดปล่อยอีกสักครั้ง ตอนนี้เขาเองก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

“ดึกขนาดนี้แล้ว เข้ามานั่งก่อนสิ”หลินหยางร้องเรียก

หวังเถียนเถียนเองก็ไม่พิรี้พิไร เดินตรงไปหน้าเตียงของหลินหยาง เปิดผ้าห่มขึ้น

เดิมทีหลินหยางเคยชินกับการนอนเปลือย พอเปิดผ้าห่มขึ้น ท่อนไม้สูงใหญ่ก็เด้งขึ้นมา

แม้ว่าจะเคยเห็นมาแล้วสองครั้ง แต่มาเห็นตอนนี้ก็ยังคงสะกดวิญญาณอยู่ดี หวังเถียนเถียนมองไปอย่างหลงใหล มือน้อยๆจึงกำขึ้นไป

“ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ”มือของหลินหยางยืนไปจับสายเดี่ยวของหวังเถียนเถียน แล้วไปชน เข้ากับก้อนกลมๆสองก้อนทันที จับลงไปมือยังกำไม่หมด

เมื่อโดนมือแสนซนของหลินหยางบีบเข้า สีหน้าของหวังเถียนเถียนก็ค่อยๆแดงขึ้น เธอมองหลินหยางอย่างเอียงอาย“คนเค้าคิดถึงน่ะ คนเค้าไม่เคยพลาดอาวุธที่สุดยอดแบบนี้เลยนะ ก็เลยมาหารำลึกเสียหน่อย”

หลินหยางยิ้มขึ้น มือคอยบีบอยู่ไม่คลาย และคอยเปลี่ยนแปลงสภาพท่อนบน

สีหน้าของหวังเถียนเถียนแดงเรื่อ ปากแดงน้อยๆ ไอความร้อนพ่นออกมาเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางเย้ายวนใจของหวังเถียนเถียน หลินหยางก็อดโถมเข้าไปรัดรึงไม่ได้

ทั้งคู่พ่นลมใส่กันเป็นนาน หลินหยางอ้าปากอมลูกเชอรี่สองลูกนั่นไว้ในปาก ลิ้นก็คอยเลียไม่หยุด ภายใต้การกระตุ้นของหลินหยาง ในที่สุดหวังเถียนเถียนก็ครางออกมา

มือรีบวางลงด้านล่าง แล้วยัดสอดเข้าไปในร่อง สัมผัสความเปียกชื้นที่ออกมาจากตรง นั้น หลินหยางรู้ว่าเธอกำลังอดรนทนไม่ไหวแล้ว

เป็นอย่างที่คิด หลินหยางเล่นอยู่ทีสองที หวังเถียนเถียนก็อดรนทนไม่ได้ต่อไป ในปากเจ้า หล่อนส่งเสียงครางไม่หยุด

“หลินหยาง ทุเรศจัง！คนเค้าเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่รีบอีก！”

พอได้ยินคำพูดของหวังเถียนเถียน หลินหยางอมยิ้มเล็กน้อย จับหวังเถียนเถียนวางลงบนเตียง หวังเถียนเถียนอ้าขาออกอย่างสมยอม หลินหยางสอดพุ่งเข้าไปอย่างแม่นยำ พร้อม กับกวัดแกว่งอาวุธในทันที

เมื่อสัมผัสรสชาติที่ถวิลหามานาน หวังเถียนเถียนจึงอดส่งเสียงครางออกมาแบบยาวไม่ ได้

“หลินหยางคะ พรุ่งนี้ฉันต้องกลับบ้านแล้ว คืนนี้คุณต้องรักฉันให้ดีๆนะ”หวังเถียนเถียนกระ ซิบกระซาบอยู่ข้างหูของหลินหยาง

“ไม่เป็นไร ใช่ว่าจะไม่เจอกันอีกซะเมื่อไหร่ เสียใจอะไรเล่า ช่วงนี้ผมอยู่ที่นี่แหละ ถ้าคุณ คิดถึงผม ก็มาหาสิ”หลินหยางออกศึกพลางพูดพลาง

“ก็จริงนะ งั้นคุณก็ต้องรักฉันดีๆเหมือนกันแหละ อ๋า เร็วขึ้นอีก เร็วขึ้น……”หวังเถียนเถียนนึกถึงว่าต่อไปยังจะเจอหลินหยางได้อีกบ่อยๆ ก็เบาใจ จึงปล่อยให้หลินหยางทำตามอำเภอใจ

ได้ยินเสียงครวญครางของหวังเถียนเถียน หลินหยางจึงเร่งความเร็วซอยถี่ๆ ในห้องตลบอบอวลไปด้วยไอแห่งรัก

“หลินหยางคะ คุณนี่สุดยอดขึ้นทุกวัน ผู้ชายฉันตั้งหลายคน ถ้าได้สักครึ่งนึงของคุณก็ดีสิ ฉันก็พอใจแล้วล่ะ”หวังเถียนเถียนครวญครางอยู่บนเตียง

“นี่เป็นเรื่องของทุนเดิม เรียนรู้กันไม่ได้หรอก”หลินหยางพอใจในความสามารถของตน

“หลินหยางคะ คุณมีเงินขนาดนี้ เรื่องบนเตียงก็สุดยอด ทำไมไม่หาแฟนในโรงเรียนคะ”หวังเถียนเถียนถามปัญหาคาใจ

“ไม่มีใครเอากับผมน่ะสิ ผมก็ไปขืนใจใครไม่ได้เสียด้วย”

“คุณไม่ไปหา ใครจะไปรู้ว่าคุณชอบล่ะคะ ถ้าคุณบอกว่าสนใจใคร ฉันจะไปเป็นแม่สื่อให้เอง”หวังเถียนเถียนรับภาระเรื่องใหญ่ของหลินหยางเข้าไว้กับตัว

“ตอนนี้ยัง ต่อไปค่อยว่ากัน”หลินหยางเองไม่รีบร้อนเอาเท่าไหร่ ตอนนี้ยังไม่คิดเรื่องแต่งงานอะไรทั้งสิ้น อีกอย่างตอนนี้ยังหนุ่มยังแน่น ไม่ต้องรีบร้อน

“ก็ดี จริงสิ ถึงเวลาเล็งใครไว้แล้วบอกฉันนะ ฉันจะเป็นแม่สื่อให้ ถึงเวลาอย่าเห็นคนสวยหน่อย แล้วเผลอไปลามกจกเปรตเข้าล่ะ”หวังเถียนเถียนพูดเตือนสติ

หลินหยางยิ้มอย่างมีเลศนัย ความหมายในคำพูดของหวังเถียนเถียน ก็แค่อยากจะบอกว่าให้หาคนแบบเจ้าหล่อนไม่ใช่เหรอ

“หลินหยาง ฉันมาอีกแล้วนะ！”จู่ๆหวังเถียนๆไปกอดหลินหยางเข้า ร่างกายอ่อนระทวยเข้าอีก น้ำใสๆไหลออกมา ถึงจุดสุดยอดอีกครา

หลินหยางไม่ได้หยุด ยังคงรุกต่อไป