บทที่133ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ข้างใน

บทที่133ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ข้างใน

“กลับมาก็ดีแล้ว นี่คือพี่หาน เราเปิดร้านได้ไม่กี่วัน พี่หานมาสองรอบแล้ว”จ้าวจินฟ่งอธิบายให้หลินหยางฟัง

“พี่หานสวัสดีครับ ผมชื่อหลินหยาง เป็นน้องชายของจินฟ่ง”หลินหยางยิ้มพร้อมแนะนำตัว

“หน้าตาไม่เลวทีเดียว”พี่หานคะเนมองหลินหยางพร้อมกล่าวชม“เธอเปิดร้านกับพี่สาวเธอ เหรอ”

“มาช่วยช่วงปิดเทอมน่ะครับ เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้ว”

“เรียนที่ไหนจ๊ะ”

“เรียนที่เทคนิคการแพทย์ข้างๆนี่เองครับ เปิดเทอมก็ปีสี่แล้ว”หลินหยางยิ้มกล่าว

“เทคนิคการแพทย์เหรอ มหาวิทยาลัยดังนี่ ไม่เลวเลย……”

หลินหยางมองดูแววตาที่เป็นประกายของพี่หาน ดูก็รู้ว่ามีความในใจ จึงเอ่ยปากถาม“พี่หานมีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

“บอกตรงๆแบบไม่กลัวเธอหัวเราะนะจ๊ะ ลูกสาวพี่ปีนี้เรียนม.หก แต่ไม่ถนัดคณิตศาสตร์เลย วิชาอื่นๆก็พอได้อยู่ ทุกครั้งที่สอบ คะแนนคณิตศาสตร์ต่ำสุดทุกที คะแนนแย่มาก ก็เลยอยากหาครูสอนพิเศษน่ะจ่ะ”

“ถ้าจะเชิญอาจารย์เฉพาะสาขา ราคาก็สูงเกินไป และมหาวิทยาลัยก็ยังไม่เปิด หายากด้วย ถ้าเธอไม่มีธุระยุ่งนะจ๊ะ อยากจะให้ช่วยติวหนังสือให้เฉิงจื่อหน่อย ก็คิดราคาตามท้องตลาดมาเลยจ๊ะ ชั่วโมงละยี่สิบห้าเหรียญ วันละสองชั่วโมงแล้วกัน”

หลินหยางไม่ได้ร้อนเงิน ชั่วโมงละยี่สิบห้าเหรียญ เขาไม่แลมองด้วยซ้ำ แต่ไหนๆตอนนี้ก็ว่างอยู่ หาอะไรทำสักหน่อยก็ไม่เลว

“เฉิงจื่อเป็นเด็กสาวใช่ไหมครับ ผมต้องไปติวทุกวันใช่ไหมครับ”

“จ๊ะ ลูกสาวฉันชื่อหานเฉิง ตอนนี้ยังไม่เปิดเทอม ช่วงนี้ไปได้ทุกวันจ๊ะ ปกติน้องจะอยู่โรงเรียนประจำ กลับบ้านแค่วันศุกร์วันเสาร์ พอเปิดเทอมแล้วมาแค่วันศุกร์กับเสาร์ก็พอจ๊ะ”

“ก็ได้ครับ งั้นสักสองสามวันนี้ผมจะไปนะครับ ผมเป็นผู้ชายติวหนังสือให้เด็กสาวไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ผมจะแนะนำเพื่อนสาวที่เรียนเทคนิคการแพทย์ คะแนนดี นิสัยดีให้คนนึงนะครับ เปิดเทอมค่อยเปลี่ยนคนก็ได้”

ฟังจากที่หลินหยางพูด ทำให้พี่หานรู้สึกเชื่อถือได้ หลินหยางเองก็หน้าตาดี ดูมีสง่าราศี ขนาด ตัวเจ้าหล่อนเองยังอ่อนไหวไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงลูกสาวหรอก หากเกิดเรื่องรักๆใคร่ๆอะไรขึ้นมา ก็จะเสียการเรียน

“ถ้าเป็นโรงเรียนเทคนิคการแพทย์ละก็ ได้อยู่จ๊ะ เธอช่วยแนะนำหน่อยแล้วกัน ถ้าเฉิงจื่อพอใจ ก็เปลี่ยนมาได้จ่ะ”

“บ้านพี่อยู่ที่ไหนครับ”

“หมู่บ้านตรงหน้านี่เองจ๊ะ ตึก5ห้อง513 ถึงเวลาก็ไปเลยได้จ๊ะ หรือจะไปดูตอนนี้ก็ได้นะ ถ้าไปตอนดึกจะหาประตูลำบากหน่อย”

“ได้ครับ เสื้อผ้าวางไว้นี่ก่อนแล้วกัน กลางคืนตอนผมไปติวให้เฉิงจื่อผมเอาไปให้”หลินหยางชี้ไปที่เสื้อผ้า

“งั้นรบกวนด้วยแล้วกัน มาเถอะ”พี่หานร้องทัก

พี่หานนั่งรถมอเตอร์ไซต์ขนาดเล็กมา เมื่อเห็นมอเตอร์ไซต์สีดำคันนั้น พี่หานจึงขึ้นคร่อม โบกมือให้หลินหยางว่า“ขึ้นมาสิ”

“โอเคครับ”หลินหยางนั่งอยู่ด้านหลังพี่หาน

“จับแน่นๆนะ”พี่หานพูดขึ้นมาคำหนึ่ง จึงออกรถ

เนื่องจากยังไม่เปิดเรียน ถนนสายนี้รถจึงไม่เยอะสักเท่าไหร่ พี่หานเหยียบคันเร่ง หลินหยางจึงโน้มตัวขึ้นหน้าแล้วโอบกอดตามสัญชาตญาณ

“พี่หาน ขับช้าๆหน่อยครับ”หลินหยางเรียก

“รู้แล้วล่ะ มือของเธอ……”เสียงของพี่หานค่อนข้างสั่น

หลินหยางโบกมืออย่างใคร่รู้ ความรู้สึกนุ่มผ่านสัมผัสมือมา ในหัวของหลินหยางดังก้องขึ้น สองมือของเขาเผลอกำลูกบอลนุ่มๆสองลูกของพี่หานเอาไว้ มิน่าล่ะ ทำไมสัมผัสมือถึงไม่เหมือนเดิม

หลินหยางกำลังอุทานว่าลูกบอลหิมะของพี่หานช่างใหญ่เหลือเกิน มือจึงค่อยๆคลำไปจนถึงหัวจุกของมัน

“ว๊าย——หลินหยาง เธอ！”

เมื่อได้ยินเสียงของพี่หานเริ่มโกรธแล้ว หลินหยางจึงได้สติคืน แล้วจึงค่อยปล่อยมือ“พี่หานอย่าเพิ่งโกรธครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกี้จับโดยยังไม่ทันตั้งตัว”

พอได้ยินแบบนี้พี่หานจึงไปโทษหลินหยางไม่ได้ เด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก ก็มาแต๊ะอั๊งตนเองเสีย แล้ว ช่างน่าอายเหลือเกิน แต่เมื่อกี้ที่โดนหลินหยางลูบคลำ ก็ทำให้ใจของพี่หานหวั่นไหวได้เหมือนกัน

หลินหยางเกาะเอวพี่หาน สัมผัสได้ว่าบนมือมีส่วนเว้าส่วนโค้ง เมื่อนึกถึงสัมผัสที่จับลูกบอล เมื่อครู่ ด้านล่างของหลินหยางก็โด่ขึ้นมา ยิ่งโด่ยิ่งสูง จนไปชนเข้ากับบั้นท้ายของพี่หานหลินหยางบิดก้น แล้วนั่งด้านหลังพี่หานด้วยท่าทางที่ประหลาดที่สุด

ด้านหน้าประตูโรงเรียนคนไม่เยอะ แต่คนที่เดินอยู่ตรงหน้านั้นมากขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆด้านหน้ามีคนปรากฏตัวขึ้นคนหนึ่ง พี่หานที่ขับรถอย่างเร็ว จึงรีบบีบเบรกเอาไว้

ตามความเคยชิน หลินหยางพุ่งขึ้นหน้า จากนั้นเขาสัมผัสได้ถึงอาวุธที่ตั้งโด่ของตัวเองขึ้นมาว่าได้เสียบอยู่ระหว่างกลางของก้อนกลมๆสองก้อนแล้ว

พี่หานสวมเสื้อผ้าบางมาก กางเกงขาสั้นท่อนล่างบางแทบจะเป็นแผ่นกระดาษ หลินหยาง มองขึ้นมองลง ค้นพบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กล่าวโทษตัวเอง หลินหยางจึงค่อยๆวางใจ

เดิมทีอยากจะควักของสิ่งนั้นออกมาด้วยซ้ำ เห็นพี่หานไม่ได้ต่อต้านอะไร หลินหยางจึงสบายใจ จึงมีปฏิกิริยาแข็งโด่กับร่างกายของพี่หานอยู่แบบนั้น

หลังจากที่หลบคนๆนี้ พี่หานจึงเหยียบคันเร่งอีกครั้ง รถทะยานขึ้นหน้า ที่นี่คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่พี่หานกำลังพยายามจะเบรก หลินหยางก็รู้สึกว่ามังกรตัวนี้ ก็ได้เข้าไป ส่วนหนึ่งแล้ว

เมื่อมองไปยังแก้มของพี่หาน เห็นว่าเป็นสีชมพูระเรื่อ ภายใต้การส่องของแสงแดด แดง ระเรื่อมาถึงคาง ทำให้คนใจเต้นรัว

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่เลี้ยวไปสองหัวมุม พี่หาน จึงเลี้ยวรถ แล้วขับเข้าไปในหมู่บ้าน