บทที่134 เสียงออดทำเสียเรื่อง

บทที่134 เสียงออดทำเสียเรื่อง

พี่หานมองลง ใจเต้นตุ๊มต่อม

ความแข็งกระชากวิญญาณนั้น อดทำให้คนจ้องมองไม่ได้ พอคิดว่าตัวเองไม่ได้มีความสุขแบบปลาได้น้ำมานานแล้ว พี่หานจึงเริ่มให้ท่า ส่งสัญญาณให้อย่างลับๆ

“ตอนอยากก็แก้ปัญหาเองน่ะสิครับ”หลินหยางรู้สึกอึกอัก ตอบเสียงค่อย

“พวกผู้ชายนี่แก้ปัญหากันยังไงเหรอ”พี่หานแกล้งไม่รู้

หลินหยางแอบยิ้มเหยาะในใจ ผู้ชายแก้ปัญหากันยังไงแค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ แต่หลินหยางก็ยังคงตอบ“จะทำไงได้ครับ ก็ใช้มือชักสองสามที”

“เธอทำเอง ครั้งนึงใช้เวลานานเท่าไหร่”พี่หานถาม

“ก็ดูว่ามีเวลาไหม ถ้ามีเวลาก็ทำ บางทีสิบกว่านาที บางทีครึ่งชั่วโมง ถ้ายังมีอารมณ์อีก ก็ทำนานหน่อยครับ”หลินหยางนึกถึงตอนที่ช่วยตัวเอง

“เธอโกหก ถ้าช่วยตัวเองจะนานขนาดนั้นได้ไง”พี่หานรีบกล่าวโทษหลินหยาง

“ผมจะโกหกทำไม”หลินหยางพูดไม่ออก

“ไหนว่าพวกผู้ชายเวลาช่วยตัวเอง ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เสร็จแล้ว”พี่หานเบิ่งตาโพลงถาม

“แต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเวลาทำเรื่องแบบนั้น ยังไม่ทันสอดเข้าไปก็พุ่งออกมาแล้ว”หลินหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“เอาเป็นว่าฉันไม่เชื่อ”พี่หานเบ้ปาก

“แล้วทำยังไงถึงจะเชื่อล่ะครับ”หลินหยางถามขึ้นคำหนึ่ง

“นอกเสียจากว่า……นอกเสียจากว่าเธอทำให้ฉันดู ถ้าเธอสามารถทำได้นานถึงสิบห้านาที พี่ก็จะเชื่อเธอ เป็นไงล่ะ”พี่หานจ้องหลินหยาง

ที่จริงนับอายุสองคนนี้ หลินหยางจะเรียกหล่อนว่าน้าหานก็ยังได้ แต่ที่หลินหยางเรียกพี่สาว พี่ หานก็ยินดี

“พี่จะให้ผมทำนี่ต่อหน้าพี่เหรอ”หลินหยางใจเต้นตุ้มต่อม

“ว่าไง ไม่กล้าเหรอ”น้าหานพิงมาที่หลินหยางอีก ภูเขาใหญ่สองลูกบี้ทับลงบนแขนของหลินหยาง หลินหยางรู้สึกราวกับว่าท่อนแขนเหมือนถูกแรงกระเพื่อม รู้สึกดีจนพูดไม่ออก

“กล้าสิ กล้าแน่นอน ผมกลัวว่าพี่จะไม่กล้าดูด้วยซ้ำ”หลินหยางโดนพี่หานกระตุ้นต่อม จึงพูดเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าอย่างนั้น……ก็ทำให้ฉันดูสิ”พี่หานรู้สึกว่าเสียงของตัวเองสั่นเล็กน้อย เธอจ้องมองท่อนตรงหว่างขาของหลินหยาง ในใจก็เต็มไปด้วยการรอคอย

พอถึงช่วงเวลาสำคัญ หลินหยางจึงรูดซิปออก มองไปที่พี่หานอย่างลำบากใจ พูดว่า“ผมอายน่ะ”

“อายอะไรเล่า พี่ยังไม่อายที่จะดูเลย เธอเป็นผู้ชายอกสามศอกยังจะต้องอายอะไร กลัวพี่จะกินเธอเหรอ”พี่หานจ้องมอง

“พี่เริ่มให้ผมก่อน”หลินหยางพูด

“พี่เริ่มให้ เริ่มยังไง”

“กระดกเสื้อขึ้นสิ ขอผมดูเจ้ากระต่ายตัวใหญ่สองตัวนั้นหน่อย พอดูแล้วผมจะตื่นตัว” หลินหยางยื่นเงื่อนไขออกมาอย่างลำบาก ก้มหน้ามองเสื้อกล้ามของพี่หาน เสื้อกล้ามตัวนี้ค่อนข้างโปร่ง พอมองลอดคอเสื้อ จึงมองเห็นชัดเจน

“เจ้าเด็กบ้า อยากแต๊ะอั๋งคนแก่เหรอ！”พี่หานด่าปนหัวเราะ พูดต่อว่า“ก็ได้ ให้ดูก็ได้ แต่ห้ามโกงนะ”

พูดจบก็ปลดเสื้อกล้ามออก เปลือยหน้าอกออกมา

แววตาของหลินหยางมองตรง ลูกบอลลูกโตเบียดเข้ามา ดูช่างเย้ายวนเหลือเกิน ดึงดูดสายตาทั้งหมดของหลินหยางเข้าไว้

เมื่อเห็นท่าทีนิ่งอึ้งของหลินหยาง พี่หานจึงยิ้ม ลูกบอลสองลูกนั้นถูกปลดพันธนาการโดยสิ้น เชิง กระโดดดึ๋งๆออกมา

เมื่อเห็นลูกบอลยักษ์สองลูกนี้ ลูกเชอรี่ที่อยู่ด้านบนสุกจนดำ ไม่รู้ว่าโดนดูดมานานเท่าไหร่แล้ว แม้ว่าจะดำ แต่ก็ยังคงเสน่ห์

“นี่นี่ พี่ปลดออกแล้วนะ เธอก็เริ่มได้เลย”พี่หานท้าทายหลินหยางอยู่ตรงหน้า มือน้อยๆลูบ คลำไปทางหลินหยาง

เมื่อสัมผัสสิ่งที่สัมผัสมาด้านบน พี่หานก็เริ่มอ้าปากกว้าง อุทานอย่างตกใจ“ใหญ่จัง”

ไม่ทันรอให้หลินหยางปลดออก กางเกงก็โดนพี่หานปลดออกแล้ว

“ยกก้นหน่อย จะถอดกางเกง”พี่หานพูดขึ้นมาคำหนึ่ง จากนั้นจึงถกกางเกงกับกางเกงในของหลินหยางลง

เนื่องจากการเคลื่อนไหวค่อนข้างใหญ่ เวลาที่ลูกกลมๆสองลูกกระเพื่อมที ก็จะเด้งไปเด้งมา หลินหยางจึงตื่นเต้นมาก

เธอพินิจมังกรยักษ์นั้น ร่างกายรู้สึกตึงเขม็ง ดูเหมือนท่อนไม้ขนาดใหญ่ ที่เงาและแข็ง ให้ความรู้สึกแข็งกล้ากับคน

เธอเอามือกุมปากพร้อมตกตะลึงกับอุปกรณ์ใหญ่ยักษ์นั้น แววตาของพี่หานดูปิดไม่มิด เธอวางมือลงไปอย่างไม่รู้ตัว เธอค่อยๆจับลงไป

หลินหยางหรี่ตาลงอย่างเสพสุข“พี่ครับ หรือพี่ใช้มือทำให้ผมเลยดีกว่า ถ้าหลังจากสิบห้านาทียังไม่ออกมา พี่ต้องเชื่อในสมรรถภาพของผม”

“นี่นี่ เธอแน่ใจเหรอ”ฟังหลินหยางพูด พี่หานจึงระริกระรี้ขึ้นมาทันที

“แน่นอน”

“โอเค ตอนนี้สิบเอ็ดโมงสิบนาที ถ้าภายในสิบเอ็ดโมงยี่สิบห้ายังไม่ออกมา ถือว่าเธอแพ้ ถ้าเธอแพ้ พี่จะหักค่าเรียนสองชั่วโมง แต่ถ้าเธอชนะ……”

“ถ้าผมชนะให้กินของสองอย่าง”หลินหยางชี้ไปที่ก้อนกลมๆสองลูกนั้น