บทที่138 วางแผนเปิดบริษัท

บทที่138 วางแผนเปิดบริษัท

หลินหยางรู้สึกสบายจากการที่หยางหวั่นทำให้ แต่พอได้ยินเสียงเธอก็รู้สึกเซ็งๆ

“ไม่รีบ ถ้าชอบก็กินมากหน่อย ต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้”เผิงจิ้งแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ

“ไปตายเถอะ เธอชอบเธอก็กินมากหน่อยแล้วกัน！”หยางหวั่นหน้าแดง

“ไม่ชอบแล้วมือกำแน่นขนาดนี้”เผิงจิ้งมองไปที่เจ้าโลกที่ยาวตรงเหมือนดาบของหลินหยาง ในใจก็แอบอุทานว่าหลินหยางนี่สุดยอดจริงๆ แฟนตัวเองนี่แทบจะเทียบไม่ติด

“ไงล่ะ จับหน่อยไม่ได้หรือไง เมื่อกี้ยังไม่รู้เลยว่าตรงไหน ที่โดนเล่นไปตั้งชั่วโมงกว่า”พอหยางหวั่นร่านขึ้นมาก็อะไรก็เอาไม่อยู่ ล่อซะเผิงจิ้งหน้าแดง

“พูดบ้าอะไรเล่า หาเรื่องชัดๆ！”หยางหวั่นที่อายจนโกรธหันไปข่วนเผิงจิ้ง

หยางหวั่นทนไม่ไหวรีบไปคุกเข่าขอร้องอยู่ด้านข้าง เผิงจิ้งอาศัยจังหวะนี้ปีนขึ้นไปบนขาของหลินหยางอีกครั้ง อารมณ์จุดสุดยอดเมื่อกี้ยังค้างอยู่ สีหน้ายังคงแดงระเรื่อ เธอใช้มือโอบคอหลินหยาง เผิงจิ้งใช้ริมฝีปากประทับลงไปบนหน้าหลินหยาง

หลินหยางอุทานในใจว่าผู้หญิงคนนี้กระหายขนาดนี้เชียวหรือ หลังจากที่หยุดชะงักไปแป๊บ นึง เขาก็เริ่มตอบสนองเผิงจิ้ง ทั้งคู่นัวเนียกัน

จากออรัลเซ็กส์ที่หยางหวั่นทำให้เมื่อครู่ หลินหยางก็พร้อมสู้เต็มหน่วย พอเขาเห็นเป้าหมายที่จะเข้าโจมตี มือจึงประคองเอวเผิงจิ้ง แล้วยิงปืนของเขาเข้าไป

“เผิงจิ้ง เธอยังจะมาอีก！เมื่อกี้ไม่ไหวแล้วไม่ใช่เหรอ”หยางหวั่นเบิกตาโตถาม

“เธอยังเด็กไม่รู้อะไรหรอกน่า จะไปรู้ได้ไงว่าของรักแบบนี้เนี่ยมันสะกดวิญญาณแค่ไหน รอเธอโตหน่อยมีผัวแล้วก็รู้เองแหละ”เผิงจิ้งหรี่ตายิ้ม นั่งกระแทกก้นลงไป ความรู้สึกเติมเต็มแผ่ซ่าน ทำให้เธอคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง

“เธอไหวเหรอ”หยางหวั่นมองร่างของเผิงจิ้งอย่างกังวล

“ไม่สนหรอก ของหลินหยางเนี่ยเป็นของล้ำค่า กินแล้วก็อยากกินอีก พอเธอมีผัวแล้ว เธอต้องดูนะว่าของผัวเธอหนักเท่าไหร่ ถ้าเล็กน่ะไม่ได้นะ มันไม่มีความรู้สึกอะไรเลย มีผล กระทบต่อชีวิตคู่ด้วย”เผิงจิ้งบิดตัวพูดเสียงดัง ตามจังหวะความรู้สึกสบาย แล้วเธอก็ส่งเสียงครางออกมาอีก

เมื่อโดนเด็กสาวสองคนรุมสวิง หลินหยางก็ยิ่งดุเดือด เสียงของเผิงจิ้งขึ้นๆลงๆตามจังหวะ ดูมีความสุขมาก ผ่านจุดสุดยอดครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างของเธอแผ่ราบอย่างกับดินโคลน แต่เธอก็ยังอดที่จะครางออกมาไม่ได้

พอถึงจุดสุดยอดอีกรอบ เผิงจิ้งดูเหมือนจะเป็นลมไป ในวันหนึ่ง เธอถึงจุดสุดยอดสิบสามครั้ง สมรภูมิแบบนี้ บางทีทั้งชาติเธออาจจะไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองอีก

“แหม ฉันหุบขาไม่ลงแล้วนะเนี่ย”หลังจากที่ขึ้นคร่อมบนขาหลินหยางแล้ว เผิงจิ้งร้องออกมาอีก

“สมน้ำหน้า เมื่อกี้ไม่รู้นางจิ้งจอกตัวไหน ส่ายไปส่ายมาอยู่ข้างบนอย่างเมามันส์ ตอนนี้ไม่ไหวแล้วสิ”หยางหวั่นหัวเราะอยู่ข้างๆ แม้ว่าเธอจะยังไม่ประสีประสา แต่ว่าเธอเรียนแพทย์ เรื่องหญิงๆชายๆก็ต้องพอรู้บ้าง เธอรู้ว่าเผิงจิ้งแค่เหนื่อย พักผ่อนไม่กี่วันก็หาย

“เธอจะไปรู้อะไรล่ะ ของหลินหยางน่ะ โคตรสบายเลย”เผิงจิ้งมองหลินหยางอย่างยั่วเย้า

หลินหยางยิ้ม หยอกล้อกับสองสาวสักพัก แล้วจ้องมองหยางหวั่นที่ยังไม่สวมเสื้อผ้า พูดขึ้น“ไม่เช้าแล้ว พวกคุณใส่เสื้อผ้าเถอะ ผมไปส่ง”

พูดจบจึงลงไปหยิบเสื้อผ้าที่แห้งแล้วของสองสาว

“แหม หลินหยาง ฉันเหนื่อยจนขยับไม่ไหวแล้วล่ะสิ คุณใส่ให้ฉันหน่อยสิ”เผิงจิ้งไร้เรี่ยวแรง

ในจังหวะที่ไม่ตั้งใจ หลินหยางเหลือบไปเห็นอกที่สั่นเทา หัวใจหลินหยางสั่นไหว ตอนที่ใส่เสื้อ ผ้าให้เธอ ก็คอยใช้มือแต๊ะอั๋งอยู่ร่ำไป แต่เผิงจิ้งก็หลับตาอย่างเคลิบเคลิ้ม แล้วคอยพ่น ลมร้อนออกจากปาก

หลังจากที่แลกเบอร์ติดต่อกันและกัน หลินหยางก็ส่งสาวๆกลับบ้าน เห็นเผิงจิ้งเดินกะเผลกๆ หลินหยางจึงเรียกเธอกลับมานวดให้บนรถ

“ก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่นี่！”ตอนนี้ในรถมีแต่หลินหยางกับเผิงจิ้ง เผิงจิ้งรู้สึกว่าตนเองคล่องตัว ขึ้นมาก จึงอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“นี่แหละเสน่ห์ของแพทย์แผนจีน ได้ผลแบบนี้แหละ ไม่มีในแพทย์แผนตะวันตกหรอก” หลินหยางยังคงเผยแพร่แพทย์แผนจีน

“แล้วทำไมไม่บีบให้ตั้งแต่ตอนแรกเล่า ทำฉันตกใจหมดกลัวกลับบ้านโดนด่า”เธอค้อนหลินหยางควับ เผิงจิ้งลงรถ หลินหยางโบกมืออำลา

ตัณหาราคะที่มาจากบ้านพี่หาน เขาได้ระบายออกเต็มที่บนตัวเผิงจิ้ง หลินหยางกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์ พอทักทายจ้าวจินฟ่งเรียบร้อย อาบน้ำ แล้วก็มานั่งครุ่นคิดถึงต้นหญ้ากรดน้ำ จุดประสงค์หลักคือ ใช้ลบรอยแผลเป็นสาวๆ แต่ถ้าตลาดพวกนี้อยู่ใน เมืองเจียงหลิงแล้วล่ะก็ มันจะน่าสนใจแค่ไหน

ลังเลอยู่ชั่วครู่ หลินหยางจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายของไป๋เซียนเฉ่า

“ฮัลโหล หลินหยาง เกิดมีน้ำใจอะไร คิดถึงพี่ได้”ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างเอื้ออาทร เธอช่างเหมือนกับนางพญาผู้โอบอ้อมอารีจริงๆ