บทที่139 วิจัยต้นหญ้ากรดน้ำ

บทที่139 วิจัยต้นหญ้ากรดน้ำ

ตามเบอร์โทรที่ไป๋เซียนเฉ่าให้มา หลินหยางได้ลองโทรไป

ไม่นานนัก เสียงใสกังวานของเด็กสาวก็ลอดออกมา

“สวัสดีค่ะ ฉันหลินเหลียน คุณหาใครคะ”

สำหรับเสียงของหลินเหลียน หลินหยางรู้สึกตะลึง เดิมทีเขาคิดว่าจะเป็นคนแก่อายุเจ็ดแปดสิบรับสาย คิดไม่ถึงว่าจะยังสาวอยู่ขนาดนี้

“สวัสดีครับ ผมหลินหยาง ในมือผมมีสมุนไพรชนิดหนึ่ง อยากจะทำการจำเพาะพันธุ์ ขอสอบถามคุณสักนิดหนึ่งได้ไหมครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาให้ผมไหม เราจะได้คุยกันต่อหน้า”หลินหยางพูดถึงจุดประสงค์ออกไปโดยตรง

“จำเพาะพันธุ์หรือคะ คุณจะให้ฉันช่วยพิสูจน์ใช่ไหมคะว่าทำการจำเพาะพันธุ์ยังไง ทางเรามีค่าใช้จ่ายนะคะ และค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง ขั้นพื้นฐานครั้งหนึ่งก็ราวๆหมื่นหยวน ไม่ทราบว่าคุณ……”

“สบายใจได้ครับ เปิดราคามาได้เลย ”หลินหยางยิ้มรับ วิธีการคุยกันแบบตรงไปตรงมาแบบนี้ หลินหยางชอบ

“คืนนี้อาจจะยังไม่สะดวก สักพรุ่งนี้สิบโมงเช้ามาคุยที่บ้านฉันได้ไหมคะ ถ้าสะดวก นำของตัวอย่างมาด้วยก็ได้ค่ะ ที่อยู่บ้านฉันคือ……”

เขาจดคำพูดของหลินเหลียนไว้ หลินหยางเดินลงชั้นล่าง ขับเบนซ์ออกไป

หลินหยางยังไม่ทันได้กลับหมู่บ้าน ก็ไปที่ริมแม่น้ำ หลังจากที่หาอยู่รอบๆ ไม่นานก็เจอต้นหญ้ากรดน้ำ พอหลินหยางเด็ดออกมาสักยี่สิบกว่าต้น จึงนำต้นหญ้ากรดน้ำกลับเมืองเจียงหลิงมาด้วย

เขาพุ่งตรงไปยังบ้านพี่หาน หลังจากที่หลินหยางสอนหนังสือหานเฉิงเรียบร้อยแล้ว จึงออก จากบ้านพวกเขามา เนื่องจากหานเฉิงอยู่ในบ้าน หลินหยางเลยไม่ได้ทำอะไรวาบหวิวกับพี่ หานต่อ เพียงแต่ตอนที่จากมา ตอนที่พี่หานกำลังจ่ายค่าเรียน หล่อก็แอบจับต้นขาของ หลินหยาง แล้วยิ้มให้หลินหยางอย่างยั่วยวน

หลินหยางเองก็ส่งสัญญาณว่าสักวันหนึ่งผมจะต้องกินคุณให้ได้ อาศัยจังหวะตอนที่พี่หานอยู่ในห้องนอน เขาแอบเข้าไปตบลูกบอลสองลูกของพี่หานเบาๆ แล้วมันก็เด้งดึ๋งไปมา

“เด็กบ้า ต่อไปมานั่งเล่นบ้านพี่บ่อยๆนะ มาได้ตลอดเวลา”พี่หานยิ้มให้หลินหยาง

หลินหยางพยักหน้า แล้วกลับไปที่ร้านซักรีด

พอกินอาหารค่ำกับจ้าวจินฟ่งเป็นที่เรียบร้อย หลินหยางจึงกลับเข้าห้องไปดูตำราโบราณสักสองสามชั่วโมง แล้วแอบฝึกท่ามังกรหงษ์ วันนี้บ้าคลั่งกับเผิงจิ้งเป็นนานสองนาน ก็ต้อง ย่อยกันบ้าง

วันถัดไป จ้าวจินฟ่งทำอาหารเช้าเรียบร้อย หลินหยางจึงเข้าไปนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วย หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ หลินหยางก็ให้จ้าวจินฟ่งดูแลร้านซักรีดต่อไป แล้วตัว เองก็นำต้นหญ้ากรดน้ำไปหาหลินเหลียน

พอขับรถมาถึงตามที่อยู่ที่หลินเหลียนบอก โทรหาหลินเหลียนติดเรียบร้อย

ไม่นานโทรศัพท์ก็โทรติด พอรู้ว่าเป็นหลินหยาง หลินเหลียนจึงรีบปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู หมู่บ้าน

“ฉันชื่อหลินเหลียน คุณคือหลินหยางใช่ไหมคะ”หญิงสาวคนหนึ่งเดินมาแต่ไกล มองแล้วถามหลินหยาง

พอเห็นหลินเหลียน หลินหยางก็อุทานขึ้นเบาๆในใจ ตนเองคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าหลินเหลียนจะยังสาวขนาดนี้ เดิมทีคิดว่าถ้าหล่อนไม่ใช่อายุสักหกเจ็ดสิบก็คงจะสักสี่ห้าสิบ แต่เท่าที่ดู จากรูปลักษณ์ตอนนี้ ก็น่าจะสักสามสิบต้นๆมั้ง

หลินเหลียนไม่ได้หน้าตาสะสวยอะไรมากมาย แต่ว่างามพิศ แว่นกรอบดำประดับใบหน้ารูปไข่ ดูแล้วงามจับใจ ผู้หญิงแบบนี้ สำหรับผู้ชายหลายคนแล้ว หล่อนคือเทพธิดา

“ครับ ผมคือหลินหยาง คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะสวยขนาดนี้！”หลินหยางอดชมไม่ได้

“คิกคิก ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคุณจะยังหนุ่มขนาดนี้”คำชมของหลินหยาง ทำให้หลินเหลียนรู้สึกลำพองใจ“เอาล่ะ ไปบ้านกับฉัน เอาของๆคุณมาด้วย”

หลินหยางตอบรับ อุ้มลังออกมาจากรถลังหนึ่ง เดินตามหลินเหลียนเข้าไปในหมู่บ้าน

พอมาถึงบ้านหลินเหลียน หลินหยางคะเนสายตามองดูแล้วถามขึ้น“ที่บ้านคุณไม่มีคนเหรอ”

“ลูกไปเรียนพิเศษ สามีไปทำงานที่ปักกิ่ง ตอนนี้ฉันกลับมาดูลูกที่บ้าน อีกสักพักก็ต้องไปปักกิ่ง”หลินเหลียนยิ้ม แล้วรินเครื่องดื่มให้หลินหยาง

“งั้นของสิ่งนี้ คุณต้องเอาไปวิจัยที่ปักกิ่งด้วยใช่ไหม”หลินหยางสงสัย

“ไม่ต้อง ฉันใช้อุปกรณ์ทดลองในเมืองเจียงหลิงได้ ถึงเวลาฉันเอาไปห้องทดลองเอง ยังไม่รู้เลยว่า คุณนำของมีค่าอะไรมาหาฉัน”หลินเหลียนยิ้มตอบ

“อ๋อ อันนี้เรียกว่าต้นหญ้ากรดน้ำ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักไหม”หลินหยางเปิดลังออก ต้นหญ้ากรดน้ำสีเขียวขจีปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเหลียน

เมื่อมองดูต้นหญ้ากรดน้ำที่หลินหยางนำมา หลินเหลียนจ้องมองแล้วถามขึ้น“นี่เป็นพืชที่เติบโตอยู่ริมคลองพื้นที่ใหญ่นี่คะ”

“ไม่เลว พี่เหลียนรู้จักหรือครับ รู้ว่ามันเพาะพันธุ์ยังไงไหม”หลินหยางถามขึ้นอย่างสงสัย

“หญ้าชนิดนี้น่ะพบไม่มากนักหรอกนะ แต่ก็ไม่น้อย อย่างน้อยตามชานเมืองในเมืองเจียงหลิงก็น่าจะมี บนบันทึกมีเขียนไว้น่ะ แต่ว่าจะเพาะพันธุ์อย่างไรนั้น ยังไม่เคยมีใครทำวิจัยออกมา จะว่าไปพืชชนิดนี้ก็ไม่ค่อยใช้กันสักเท่าไหร่ อย่างมากก็เป็นเพียงพืชปศุสัตว์ แต่พวกวัวพวกแพะก็ไม่ได้ชอบกินเท่าไหร่นัก คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะเพาะพันธุ์พืชนี้”หลินเหลียนมองหลินหยาง ราวกับอยากรู้ว่าหลินหยางนั้นล้อเล่นกับตนเองหรือเปล่า

“ไม่เลว สิ่งนี้แหละ ต้นหญ้ากรดน้ำ ผมอยากเพาะพันธุ์ขยายพื้นที่ โดยที่สรรพคุณไม่เปลี่ยนแปลง”หลินหยางพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ฉันจะลองช่วยคุณเพาะดูได้นะ ประมาณครึ่งเดือนเห็นผลน่ะ แต่พืชชนิดนี้ไม่น่าจะมีคนวิจัยมันมากเท่าไหร่ ราคาก็ไม่น้อยนะ คุณตกลงจะวิจัยมันไหม”

“อืม ตกลง ไม่รู้ว่าคิดราคายังไง”

“ถ้าวิจัยธรรมดา แค่หมื่นเดียวก็พอ ถ้าจะเอาแบบแม่นยำก็ต้องเพิ่มเงินหน่อย ทั้งสองแบบต้องวางมัดจำก่อน ถ้าเกิดว่าวิจัยแล้วไม่มีผลลัพธ์จะคืนค่ามัดจำให้ครึ่งหนึ่ง ถ้าสำเร็จก็ชำระเงินที่เหลือ คุณลองคิดดูแล้วกัน”หลินเหลียนนั่งลงเงียบๆ เธอใช้หลอดกวนน้ำแข็ง

“ไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมเลือกแบบที่สอง ผมต้องการเพาะพันธุ์พัฒนา แล้วขยายพันธุ์จำนวนมาก นี่คือเงินมัดจำสองหมื่น ถ้าได้ผลลัพธ์ที่ผมพอใจ ผมจะเพิ่มเงินให้อีก”หลินหยางเตรียมพร้อมไว้ตั้งนานแล้ว จึงหยิบเงินสองปึกออกมาจากกระเป๋า