บทที่161หลงเฉียนถูกซ้อม

บทที่161หลงเฉียนถูกซ้อม

อยู่บ้านไป๋หยุนถึงห้าทุ่ม หลังจากหลินหยางได้เอาเปรียบไป๋หยุนอีกครั้ง ในที่สุดก็ไปจากบ้านเธอ

พอคิดได้ว่ากำลังจากจากไป หลินหยางคิดไปครู่นึง หลังจากกลับไปซื้อของกลับไปฝากสักหน่อย

นั่งแท็กซี่กลับมาถึงโรงแรม แต่กลับไม่เห็นคนของโรงเรียน ไม่นึกเลยว่าผู้อำนวยการเถาพวกเขาจะไม่อยู่

“เบี้ยวนัดฉันงั้นหรอ?” หลินหยางจับจมูกอย่างจนปัญญา หยิบมือถือออกมาโทรหากั่วเหมิง

“พวกคุณอยู่ไหนกัน? ผมกลับมาไม่เห็นใครสักคนเลย” หลินหยางบ่น

“พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ กำลังช่วยเหลือฉุกเฉินหลงเฉียนอยู่ค่ะ” เสียงร้อนรนใจของกั่วเหมิงก้องมา

“เกิดอะไรขึ้นครับ?” หลินหยางได้ยินแล้วตกใจ จึงถามด้วยความเร่งรีบ

“ถูกคนอื่นซ้อมค่ะ แต่ถูกใครซ้อมยังไม่ทราบรายละเอียดที่แน่ชัดค่ะ” กั่วเหมิงรีบพูด

“พวกคุณอยู่โรงพยาบาลไหน? ผมไปดูหน่อย” หลินหยางหายใจลึกๆแล้วพูด ถึงแม้หลงเฉียนค่อนข้างหยิ่งยโส แต่ก็ไม่เหมือนคนโง่ที่ตั้งใจหาเหาใส่หัว จู่ๆถูกซ้อม หลินหยางรู้สึกปละหลาดใจมาก

ศูนย์บำบัดสุขภาพซินไห่

หลังจากรู้ที่อยู่แล้ว หลินหยางรีบนั่งแท็กซี่มาถึงที่ศูนย์บำบัดสุขภาพ หลังถามสถานที่ชัดเจน ก็ได้มาถึงที่หน้าห้องฉุกเฉินโดยตรง

ผู้อำนวยการเถา กั่วเหมิง โจวโต่ต่างก็อยู่หน้าห้อง ทั้งสามยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างร้อนรนใจ โดยเฉพาะผู้อำนวยการเถา สีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งมืดมน

เดิมทีครั้งนี้เข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนศิลปะ ได้ผลงานที่เพอร์เฟค ผู้ฝึกงานสองคนของตัวเองจะได้เข้าร่วมสถาบันวิจัยโรงพยาบาลจังหวัด ผลลัพธ์แบบนี้ทำให้ตัวเองจิตใจเบิกบานอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ปรากฏตอนจากไป ก็ได้เจอเรื่องแบบนี้

“โจวโต่ นี่มันอะไรกัน? ทำไมหลงเฉียนถึงถูกซ้อมได้?” หลินหยางเห็นทั้งสามคน ได้รีบถามในทันที

“เป็นเพราะฉันเองค่ะ ฮือๆ.......” ได้ยินคำพูดของหลินหยาง โจวโต่ที่อยู่ข้างๆเสียงสะอึกสะอื้น

“เพราะคุณ?” หลินหยางมองโจวโต่อย่างประหลาดใจ เหมือนตกอยู่ในสภาวะสะลึมสะลือ

“เดิมทีครั้งนี้เขาสองคนอยู่ในงานแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ได้คะแนนดี อนาคตของวันข้างหน้าสดใส ภายใต้ความดีใจเลยออกไปฉลองหน่อย นึกไม่ถึงว่ามีคนเห็นโจวโต่สวย และอยากลวนลามเธอ

หลงเฉียนทนดูต่อไม่ไหวก็เลยโต้แย้งกับพวกเขา แต่ปรากฏฝ่ายตรงข้ามมีกันห้าคน ก็เลยซ้อมหลงเฉียนจนบาดเจ็บสาหัสค่ะ” กั่วเหมิงพูดด้วยความโกรธ

“คนของฝ่ายตรงข้ามคือใคร? ทำไมไม่เห็นมีคนมาชดใช้ค่าเสียหายเลยครับ?” หลินหยางขมวดคิ้ว ในใจเดาว่าคนของฝ่ายตรงข้ามน่าจะมีภูมิหลังไม่เบาเลย

“คนของฝ่ายตรงข้ามซ้อมคนเสร็จก็ไปแล้วค่ะ พวกมันเพิ่งไปตำรวจก็มาตรวจสอบ แต่ก็ตรวจสอบไม่ได้ความอะไรค่ะ” โจวโต่นึกย้อนถึงสถานการณ์ของตอนนั้น

“ผมคาดว่าคนของฝ่ายตรงข้ามพวกนั้นอยู่ในเมืองซินไห่น่าจะมีผู้หนุนหลัง ไม่งั้นเรื่องนี้ก็ได้ข้อสรุปตั้งนานแล้ว เฮ้อ” ผู้อำนวยการเถาถอนหายใจยาวเสียงนึง และเดินไปเดินมา

หลินหยางแววตาเยือกเย็น พร้อมถามด้วยเสียงเย็นชา: “คุณแจ้งตำรวจไปนานเท่าไหร่ ตำรวจถึงมาครับ?”

“ประมาณสิบกว่านาทีมั้งคะ” ชัดเจนว่าโจวโต่โกรธกับความเร็วที่ตำรวจมามาก

หลินหยางได้ยินแล้วพยักหน้าและพูดว่า: “ฝ่ายตรงข้ามน่าจะมีภูมิหลังอยู่ในเมืองซินไห่ ไม่งั้นตำรวจก็มาถึงตั้งนานแล้ว อย่าเพิ่งไปสนใจว่าฝ่ายตรงข้ามคือใครเลย รักษาหลงเฉียนให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“ดิ๊งด่อง” จู่ๆขณะนี้ประตูกลับถูกเปิดออก คุณหมอท่านนึงออกมาจากด้านใน

“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างครับ?” เห็นหมอเดินออกมา ผู้อำนวยการเถารีบถามในทันที

“อาการของคนไข้แย่มาก ตำแหน่งหัวใจมีเลือดออก มีอันตรายถึงขั้นชีวิตได้ทุกเมื่อ นี่เป็นข้อตกลงการเสียชีวิตฉบับนึง พวกคุณใครเป็นคนรับผิดชอบรบกวนช่วยเซ็นต์หน่อย ไม่งั้นทางโรงพยาบาลเราจะไม่ให้การรักษาครับ” หมอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อะไรนะ!” ผู้อำนวยการเถาได้ยินแล้วร่างกายทรงตัวไม่นิ่ง ถ้าครั้งนี้นักเรียนตาย ตัวเองต้องรับผิดชอบในส่วนใหญ่แน่นอน

“ผมลองเข้าไปดูซิ!” หลินหยางก็ไม่ลังเล อีกต่อไป ก็หายแว๊บเข้าไปเลย

“หยุด ใครให้คุณเข้าไป!” เห็นหลินหยางเข้าไปอย่างบ้าบิ่น หมอท่านนั้นตะคอกเสียงดังคำนึง และรีบตามเข้าไป ผู้อำนวยการเถาย่ำเท้าไปครู่นึง ก็ได้ตามเข้าไปด้วย

“คุณออกไป!” หมอท่านนี้ชี้หลินหยางพร้อมตะโกนใส่

ในห้องมีหมอทั้งหมดสามท่าน ทั้งหมดล้วนมองหลินหยางอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าไอ้คนบ้าบิ่นนี้บุกเข้ามาได้ยังไง

“ผมตรวจเช็คแป๊บนึง!” หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ มือได้วางอยู่บนชีพจรของหลงเฉียนแล้ว

“ตอนนี้คนไข้มีอันตรายมาก คุณมามั่วซั่วอะไร!” หมอท่านนั้นพูด

“คุณก็แค่กลัวว่าคนไข้จะเกิดเรื่องความคาดหมายในเวลานี้ จากนั้นโรงพยาบาลก็หนีไม่พ้นไม่ใช่หรอครับ? วางใจเถอะ ถ้าผมรักษาไม่หาย ไม่ปัดความรับผิดชอบให้โรงพยาบาลพวกคุณหรอก” หลินหยางส่งเสียงฮึอย่างเย็นชาทีนึง ก็ไม่ได้สนใจหมอท่านนี้อีก

หมอท่านนั้นยังอยากพูดอะไรอีก กลับถูกผู้อำนวยการเถาขวางเอาไว้: “คุณรอก่อน ให้หลินหยางลองดูเถอะ”

“ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?” หมอถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ให้เขาลองดูเถอะค่ะ อีกอย่าง พวกคุณมีแผนการรักษาที่เหมาะสมกว่ามั้ยคะ?” กั่วเหมิงก็เดินเข้ามาด้วย เห็นหลงเฉียนที่นอนอยู่เตียง บนตัวมีเข็มเจาะอยู่เต็มตัว เธอส่ายหน้าอย่างห้ามใจไม่ได้

ผ่านไปสามนาที หลินหยางค่อยๆคลายมือออก สำหรับอาการของหลงเฉียนเขาได้ตรวจและรู้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

แผลช้ำในของหลงเฉียนสาหัสมาก โดยเฉพาะเลือดที่คั่งอยู่ในหัวใจ มีความเสี่ยงที่จะอุดตันเส้นเลือดได้ทุกเมื่อ

“เอาล่ะ คนที่เกี่ยวข้องรีบออกไปซะ ถ้าคนไข้ไม่ได้รับการรักษาอีก จะอันตรายถึงขั้นตายได้ เซ็นต์ชื่อเถอะ” หมอยื่นข้อตกลงฉบับนึงให้ผู้อำนวยการเถา