บทที่163ความลับในร้านตัดผม

ไม่สนการรั้งของผู้อำนวยการผาง หลินหยางอำลาด้วยรอยยิ้ม

เพิ่งเดินออกมาจากประตูของโรงพยาบาล ก็ได้รับสายของไป๋เซียนเฉ่า

“ฮัลโหล เซียนเฉ่า โทรหาผมมีอะไรครับ?” หลินหยางถามด้วยรอยยิ้ม

“บริษัทได้จดทะเบียนเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันคิดแล้วคิดอีก ตอนที่จดทะเบียน ชื่อของบริษัทก็ชื่อเซียนเฉ่าเซวียน เป็นประเภทเครื่องสำอาง คุณมีความคิดเห็นมั้ยคะ?” เสียงเกียจคร้านของไป๋เซียนเฉ่าก้องมา

ได้ยินเสียงนี้ หลินหยางจิตใจล่องลอย นึกถึงไป๋เซียนเฉ่าที่มีสไตล์ราชินี ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ที่เต็มเปี่ยม ถึงหลินหยางที่เจอสาวสวยจนชิน คิดถึงเธอก็ยังรู้สึกใจเต้นอีกเช่นเคย

สำหรับชื่อเซียนเฉ่าเซวียนนี้ หลินหยางรู้สึกพึงพอใจมาก ได้หลอมรวมชื่อของทั้งสองไว้ในนั้นพอดี อีกทั้งยังร่วมมือกันทำให้จุดเด่นของทั้งสองฝ่ายให้ยิ่งเด่นชัดขึ้น

“โอเคครับ เดี๋ยวรอผมกลับไปผสมครีมแผลลายหน่อย พวกเราก็เริ่มเข้าสู่ตลาดขนาดใหญ่เลย” หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

“หลินหยาง ฉันอยากปรึกษาหารือกับคุณเรื่องนึงค่ะ” ไป๋เซียนเฉ่าลังเลไปครู่นึงแล้วเอ่ย

“เรื่องอะไรครับ?” ได้ยินน้ำเสียงของไป๋เซียนเฉ่า หลินหยางก็เกิดความสนใจขึ้นมา เรื่องอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้ไป๋เซียนเฉ่ารู้สึกเก้อเขิน

“ก็คือเรื่องของบริษัทเราค่ะ สินค้าของบริษัทเราล้วนแต่ดีมาก ทุกครั้งสินค้าวางขายก็จะถูกแย่งซื้อจนเกลี้ยงในทันที แต่ยังไงซะคุณตัวคนเดียว มีของมากมายกลัวคุณจัดสรรไม่ไหว ถ้าสะดวกล่ะก็ เราสามารถเจาะจงสินค้าครีมแผลลายพวกนี้ ออกแบบผังขั้นตอนการผลิต แบบนี้ก็สามารถเข้าสู่ตลาดขนาดใหญ่แล้วค่ะ”

“ตอนนี้แค่อยู่ในเมืองเจียงหลิง บางทีจำนวนการจัดหาของเราอาจจะเพียงพอ แต่ถ้าต่อไปพัฒนา ที่เราต้องเผชิญคือทั้งประเทศ แม้กระทั่งขายไกลไปถึงต่างประเทศ ออเดอร์มากขนาดนั้น คุณคนเดียวทำไม่ทันด้วยซ้ำ” เสียงที่เกียจคร้านของไป๋เซียนเฉ่า ส่องแววตาที่มองการณ์ไกลออกมา

สำหรับคำพูดของไป๋เซียนเฉ่า หลินหยางไม่เห็นด้วยไม่ได้กับการวางแผนครอบคลุมอย่างรอบคอบและยาวไกล เพราะยังไงซะตัวเองแค่ตัวคนเดียว ถึงจะฝึกฝนเจินชี่มาแล้ว พลังของคนๆเดียว ก็ไม่สามารถจัดส่งให้คนทั้งโลกได้อีกเช่นเคย

แต่ของที่ตัวเองผสม ต้องการความร่วมมือของเจินชี่ล้วนๆ หากหลุดพ้นจากการแบกรับเจินชี่ของตัวเอง ยาวิเศษที่ผสมออกมา ประสิทธิภาพจะด้อยลงเยอะมาก

ไตร่ตรองไปครู่นึง หลินหยางถึงพูด: “เรื่องนี้ผมก็เคยคิดอยู่ แต่ว่าการผสมของยาวิเศษ ถ้าอยากมีประสิทธิภาพเหมือนครีมแผลลายของเราในตอนนี้ งั้นไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว แต่ถ้าเพิ่มต้นทุน.......”

“หยุดไว้ก่อน งั้นฉันถามคุณ ทางคุณมีสูตรมั้ย ประสิทธิภาพยาด้อยหน่อย แต่สามารถมีประสิทธิผลอยู่ อย่างเช่นบาดแผลๆนึง ทาหนึ่งเดือนแผลก็จะจางหาย หรือมีคุณสมบัติทำให้ขาวเพิ่มความงามและอื่นๆ สามารถเข้าสู่กระบวนการผลิตโดยตรง” เดิมทีน้ำเสียงเกียจคร้านของไป๋เซียนเฉ่ามีความตื่นเต้นแฝงอยู่ด้วย ดูท่าเธอคงคิดไอเดียดีๆอะไรได้

“อันนี้มีได้ แต่ประสิทธิผลจะลดลงมากนะ” หลินหยางให้คำตอบที่แน่ใจออกมา

“ถ้าอยากทำให้ใหญ่ อยากทำให้ดี จะพึ่งแค่ผลิตภัณฑ์ราคาแพงแบบนั้นของคุณไม่ได้ ของที่ได้รับผลประโยชน์ที่ดี เป็นของที่เข้าไปสู่การใช้จ่ายของคนส่วนใหญ่

อย่างเช่นเมืองเจียงหลิงของเรา มีจำนวนประชากรห้าล้านคน แต่คนที่ยอมใช้จ่ายอยู่ในสินค้าครีมแผลลายมีไม่เกินสองพันคน

ถ้ามีของพวกที่ราคาค่อนข้างต่ำ แต่มีประสิทธิผลมาก พวกเราก็สามารถตีเข้าสู่ตลาด และเทียบกับสินค้าที่ค่อนข้างไฮคลาสได้ค่ะ” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างไม่หยุด

หลินหยางฟังที่ไป๋เซียนเฉ่าพูด ในใจยิ่งรู้สึกนับถือผู้หญิงคนนี้ หัวการค้าของผู้หญิงคนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ

“อันนี้ผมกลับไปศึกษาวิจัยดู น่าจะผสมออกมาได้ครับ” หลินหยางพูดอย่างมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“อืม ถ้าอยากทำให้บริษัทมีความสามารถที่แข็งแกร่ง ก็ต้องพัฒนาอย่างกระจายความเสี่ยง แต่สิ่งที่เราต้องทำในตอนนี้ คือทำให้บริษัทยืนนิ่งในเมืองเจียงหลิงก่อน กลยุทธ์ของฉันในตอนนี้คือ ตามประสิทธิผลของปากต่อปากแล้ว สร้างชื่อเสียงครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วพวกนี้ก่อน ทำให้คนระดับกลางและบนต่างก็ต้องรู้จัก จากนั้นก็ค่อยตีตลาดไปทุกเมืองใหญ่ แล้วก่อตั้งบริษัทย่อย และขายครีมแผลลายกับครีมโต้วโค่วต่อ พอทั่วประเทศรู้สินค้าที่ไฮคลาสของเรา จะต้องก่อให้เกิดการติดตามและให้การสนับสนุนแน่นอนค่ะ”

“ถึงเวลาเราก็เอาสินค้าราคาค่อนข้างถูกเข้าสู่ตลาด มีการสร้างกระแสและวิพากษ์วิจารณ์ของก่อนหน้านี้ บวกกับคุณภาพสินค้าที่ยอดเยี่ยม บริษัทของพวกเราต้องก้าวเข้าสู่บริษัทร้อยปีระดับโลกแน่นอน!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยจิตใจที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา ทำเอาหลินหยางฟังจนตื่นตะลึง

ผู้หญิงคนนี้นี่เต็มเปี่ยมด้วยพลานุภาพจริงๆเลย

“ฮ่าๆ ถึงเวลานับเงินก็จะนับไม่ทันแล้ว” หลินหยางพูดพร้อมหัวเราะ

“มันก็แหงอยู่แล้ว จุดมุ่งหมายที่สุดของฉันคือ สร้างอาณาจักรทางการเงินของตัวเอง!” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างมีความมั่นใจและมีชีวิตชีวา

ถึงแม้พูดจาคุยโม้โอ้อวดมาก แต่หลินหยางเชื่อว่าไป๋เซียนเฉ่ามีความสามารถนี้

“งั้นเซียนเฉ่า คุณก็แสดงความปัญญาและความฉลาดของคุณออกมาเยอะๆหน่อย ให้ผมได้อาศัยบารมีหน่อย” หลินหยางพูดแซว

“มันแน่นอนอยู่แล้ว ครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วของคุณต้องเร็วหน่อยนะ แล้วก็ฉันได้จองสถานของบริษัทเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้พวกเรามีเงิน แต่ก่อสร้างอาคารพาณิชย์โดยตรงค่อนข้างที่จะช้า คุยเรื่องเงินก็ค่อนข้างยุ่งยาก ฉันจึงได้เช่าอาคารสำนักงาน ค่าเช่าเดือนละหนึ่งแสนหยวน ตกแต่งเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“พอคุณกลับมา อย่าลืมมาหาฉันนะ ที่ฉันมีสัญญาหุ้น คนละ50% ถึงเวลาคุณมาเซ็นต์ มีอีกอย่างนึง ฉันเตรียมรับสมัครลูกน้อง ถ้าคุณไม่ว่างล่ะก็ ฉันก็รับผิดชอบรับคนแล้วนะ”ไป๋เซียนเฉ่าเล่างานของช่วงนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

“โอเค งั้นเรื่องพวกนี้มอบให้คุณแล้วนะ เรื่องครีมแผลลายอะไรนั่น ใบออเดอร์สามารถส่งออกไปได้ชั่วคราว ผมคาดการณ์ว่าอีกสามวันกลับไป ภายในหนึ่งสัปดาห์ รับประกันจำนวนห้าร้อยขวดครับ” หลินหยางพูดและตอบตกลง

“เยอะขนาดนี้เลยหรอ? ห้าร้อยขวด?” ได้ยินคำพูดของหลินหยาง ในคำพูดของไป๋เซียนเฉ่าเต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์

“เมื่อก่อนเพราะวัตถุดิบจัดหาได้ไม่เพียงพอ อีกอย่างความสามารถส่วนตัวของผมก็ไม่ไหว ผสมได้ค่อนข้างช้า ตอนนี้อาจจะเร็วขึ้นมาได้บ้าง”

นึกถึงข่าวคราวที่ฐานเพาะปลูกของตัวเองส่งมาเมื่อคืน ต้นหญ้ากรดน้ำรอบแรกได้เก็บเกี่ยวเสร็จสิ้นแล้ว ถึงเวลาตัวเองไปใช้โดยตรงก็พอแล้ว

“งั้นโอเคค่ะ คุณเร็วหน่อยนะ”

ทั้งสองก็ได้คุยเกี่ยวกับกลยุทธ์การพัฒนาบริษัทไปพักนึง หลินหยางวางสายด้วยความพึงพอใจ

สำหรับความสามารถของไป๋เซียนเฉ่า เขาวางใจร้อยเปอร์เซ็นต์

ไม่มีธุระอะไร หลินหยางก็เลยได้เริ่มเดินเล่นที่เมืองซินไห่ขึ้นมาโดยตรงเลย เดินวนไปหนึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ไม่ได้ซื้อของอะไร เดิมทีอยากซื้อของไปฝากสาวๆที่บ้าน แต่คิดถึงก่อนหน้านี้กั่วเหมิงยังเสนอก่อนกลับไปจะไปช็อปปิ้ง งั้นถึงเวลาค่อยว่ากันเถอะ

ก็ไม่รู้ว่าหลินหยางหาสถานที่ยังไงกันแน่ ไม่นึกเลยว่าจะเดินมาถึงซอยที่เปลี่ยว