บทที่164ลูกค้าเกินพัน

บทที่164ลูกค้าเกินพัน

ถึงแม้ไม่ค่อยอยากช่วยสักเท่าไหร่ แต่แค่เรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ หลินหยางก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เดินตามสาวเดรสสีม่วงเข้าไปในห้องนอน เนื่องจากไฟเสียในห้องจึงมืดมาก แต่สายตาของหลินหยางดีมาก สามารถเห็นภาพด้านในได้อย่างชัดเจน

เตียงขนาดใหญ่วางอยู่ที่ขอบผนัง ในห้องมีแค่หน้าต่างบานเล็กๆบานนึงถูกผ้าม่านบังเอาไว้ บนโต๊ะๆนึงมีของอันธพาลที่สั่นสะเทือนวางอยู่ กลิ่นคาวอ่อนๆโชยมา สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นของที่ผู้ชายก่อนหน้านั้นทิ้งเอาไว้

ยืนอยู่บนเตียง หลินหยางวางไฟที่อยู่เหนือศีรษะแล้วพูดเสียงเบา: “คนสวย ไฟดวงนี้เผาจนเสียแล้ว ไปซื้อหลอดใหม่มาเถอะครับ”

“ที่นี่มีสำรองอยู่ค่ะ คุณช่วยฉันเปลี่ยนหน่อยเถอะ” หญิงเดรสสีม่วงยื่นหลอดไฟดวงนึงมา

หลังจากหลินหยางเปลี่ยนหลอดไฟเสร็จ ให้ผู้หญิงลองเปิดสวิตช์ดู ทันใดนั้นแสงไฟที่สว่างไสวก็ได้ปรากฏอยู่ในห้อง

“ขอบคุณๆมากเลยนะ สุดหล่อ คุณคงไม่ใช่มาที่นี่ครั้งแรกมั้งคะ?” จู่ๆหญิงใส่เดรสสีม่วงนึกอะไรได้ มองหลินหยางไว้และยิ้มอย่างสวยงาม

มองผู้หญิงสวมเดรสสีม่วงที่อยู่ตรงหน้า ขาเรียวสวยทั้งคู่ได้เผยออกมา ดูแล้วมีความสวยงามมาก เดรสที่โคตรสั้นกึ่งปิดกึ่งซ่อนแฝงด้วยการล่อใจ ทำเอาหลินหยางที่มองใจหวั่นไหว

ยิ้มด้วยความอึดอัด หลินหยางจับจมูกแล้วพูด: “ดูเหมือนจะใช่ ผมก็นึกว่าเป็นร้านตัดผมเสียอีก”

“ฮ่าๆ.....” ได้ยินคำพูดของหลินหยาง หญิงเดรสสีม่วงยิ้มอย่างงดงาม ใต้คอเสื้อที่ต่ำ ความนุ่มนวลสองก้อนได้สั่นไหวตามการหัวเราะที่รุนแรง หลินหยางอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

“คุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ?” ผู้หญิงคนนี้เริ่มพูดคุยกับหลินหยางขึ้นมา

“22ปี。”

“ยี่สิบสองครับ”

“เคยมีอะไรกับผู้หญิงมั้ย?”

“อันนี้......” หลินหยางถูกถามจนตกที่นั่งลำบาก ทันใดนั้นไม่รู้จะตอบยังไง

เห็นหน้าตาที่รีบร้อนของหลินหยาง สาวเดรสสีม่วงเริ่มมีใจอยากแกล้ง เธอนั่งกวักมืออยู่บนเตียงให้หลินหยางและพูด: “ยังอายเป็นด้วย? ฮ่าๆ มานั่งข้างๆพี่สิ”

หลินหยางเดินไปนั่งตามที่เธอพูดและถาม: “มีอะไรเหรอครับ?”

เห็นหลินหยางนั่งลงมา สาวเดรสสีม่วงพิงไปที่บนตัวของหลินหยาง กระต่ายขาวสองตัวแนบชิดอยู่บนแขนของหลินหยาง และถามด้วยเสียงอ่อย: “อยากจัดกับพี่สักครั้งมั้ย? สองร้อยหยวน ไม่จำกัดเวลา”

ลมหายใจหอมของดอกกล้วยไม้ที่อ่อนโยนเป่าอยู่บนใบหน้าของหลินหยาง หลินหยางหัวใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆ หุ่นที่เผ็ดซี้ดของผู้หญิงคนนี้ทำให้ตัวเองห้ามใจไม่ได้ อยากปฏิเสธก็ยังยาก

แต่ว่ามีอะไรกับผู้หญิงยังต้องควักตังค์ เรื่องนี้หลินหยางคิดๆแล้วก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

ในขณะที่หลินหยางลังเลตัดสินใจไม่ได้ จู่ๆรู้สึกมือน้อยๆได้ลูบจับมาที่ตัวเอง

“โอ้วพระเจ้า! นี่เป็นของๆคนเหรอเนี่ย?” สาวเดรสสีม่วงที่เดิมทียังอยากหยอกล้อหลินหยางต่อ หลังจากได้สัมผัสแท่งเหล็กท่อนนั้นแล้ว ทันใดนั้นก็ส่งเสียงตกใจขึ้นมา

ดวงตาคู่สวยจ้องมองหลินหยางสักพัก ผู้หญิงพูดเสียงเบา: “จะมาสักครั้งมั้ย? อนุญาตให้นายไม่ใส่ถุง ถ้าทำให้พี่สบาย พี่ก็จะไม่เอาเงินนาย”

คอยมองผู้หญิงเซ็กซี่ที่อยู่ตรงหน้า เส้นประสาทของหลินหยางถูกเล้าโลมอย่างไม่หยุด

เห็นหลินหยางก็ยังลังเลอยู่เช่นเคย หญิงเดรสสีม่วงกลอกตาไปมา กระชากเบาๆ อกภูเขาที่เดิมทีก็โผล่มาครึ่งนึงแล้ว เม็ดถั่วแดงที่ถวิลโหยหาก็ได้ปรากฏอยู่ในแววตาของหลินหยางอีก

มองดูภาพที่ล่อใจสุดๆ หลินหยางยังจะทนไหวได้ยังไง ตอนนี้สองร้อยหยวนสำหรับเขาไม่พอดูเลยด้วยซ้ำ ทำเสียงฮึ่มๆทีนึงไม่ลังเลอีก กระโจนไปหาหญิงใส่เดรสสีม่วง

คอยรับรู้ความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมและค่อยๆอัดแน่นขึ้นมา ผู้หญิงใส่เดรสสีม่วงครางเสียงเบาๆ มองหลินหยางอย่างยั่วสวาทและพูด: “สุดหล่อ ทุนของนายนี่รสชาติดีจริงๆ เคยรับแขกมาเยอะขนาดนี้ ไม่เคยเห็นคนที่แกร่งเหมือนนายเลย”

“คุณเคยรับแขกมากี่คนครับ?” หลินหยางถามด้วยความแปลกใจ

กลอกตาขาวใส่หลินหยางทีนึงด้วยความไม่พึงพอใจ ผู้หญิงใส่เดรสสีม่วงก็ยังได้พูดตามตรง: “ตัวเลขแน่ชัดเท่าไหร่น่ะไม่รู้แล้ว ถ้าวันนึงรับแขกสองถึงสามคน ยังไงก็เกินพันแล้ว”

หลินหยางฟังแล้วกลอกตาขาวอย่างห้ามใจไม่ได้ และทุ่มสุดแรงเก็บเกี่ยวต่อ

ไม่นานผู้หญิงก็ร้องขึ้นมาอย่างลืมหน้าที่ๆต้องทำ หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ผู้หญิงร่างกายแข็งทื่อ จากนั้นก็ตัวสั่น เสียงที่เสนาะหูดังออกมาจากปากของเธอ

“ไม่มีความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว นายยังไหวอีกมั้ย?” สมกับเป็นผู้หญิงที่ผ่านศึกมาเป็นร้อยๆศึกจริงๆ ถึงจุดสุดยอดไปครั้งนึง ยังคิดอยากจะมาอีกครั้งอีกเช่นเคย

หลินหยางหัวเราะเบาๆไม่พูดจา ชูอาวุธพุ่งชนอย่างไม่หยุดอยู่ในสถานที่ๆลึกลับ ไม่นานผู้หญิงก็ครางยาวๆออกมาเสียงนึง อีกนิดเดียวเกือบจะสลบไป

เวลาผ่านไปทุกวินาที ตอนที่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ ภายใต้เสียงร้องครวญครางของผู้หญิง หลินหยางก็ได้ครางเสียงต่ำออกมา และกอดผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมอกจนแน่น

ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงสายตาพร่ามัว ริมฝีปากเล็กๆอ้าไว้ ร่างกายสั่นเป็นพักๆ

แก้มที่แดงมีเลือดฝาดเผยให้เห็นถึงความใคร่ หายใจหอบหืดอย่างอ่อนช้อยและพูด: “นายทรมานฉันตายไปเลยดีกว่า”

“ทรมานที่ไหน ถ้าไม่ใช่คุณจะเอาอยู่นั่นแหละ ผมจะทรมานคุณอย่างนี้ได้ยังไง?” หลินหยางพูดและยิ้มอย่างร้ายๆ

“ไปให้พ้นเลย ฉันก็บอกแล้วว่าไม่เอา แต่นายยังทรมานฉันต่ออีก” หญิงใส่เดรสสีม่วงพูดออกมาคำนึงอย่างไม่พอใจ

“ดูหน้าคุณไม่มีทีท่าให้ผมหยุด ผมก็เลยไม่หยุด”

“ไปตายเลยไป!”

ทั้งสองได้กะหนุงกะหนิงอยู่บนเตียงสักพัก หลินหยางลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า โยนไว้สองร้อยหยวนก็เดินออกไปด้านนอก

“รอก่อน นายชื่ออะไร?” จู่ๆผู้หญิงสวมเดรสสีม่วงได้ถามขึ้น

“ฉันรู้แล้ว ยังมีอีก วันนี้ฉันไม่เก็บเงินนายแล้ว นานมากแล้วที่ไม่ได้รู้สึกเสียวขนาดนี้” หญิงใส่เดรสสีม่วงนอนอยู่บนเตียงและพูดเสียงเบา

“คุณเอาไว้ซื้อเสื้อผ้าเถอะ ผมกลับไปแล้ว” หลินหยางยิ้มอ่อนๆ หลงตัวเองไปครู่นึงว่าตัวเองยังพอมีเสน่ห์อยู่ ไม่นึกเลยว่าคนอื่นจะไม่เอาตังค์