บทที่165ไอ้หมอนี่เป็นใคร

บทที่165ไอ้หมอนี่เป็นใคร

ย่านธุรกิจเมืองเจียงหลิง ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ล้วนแต่มีคนพลุกพล่านไปมา ที่ของที่นี่ ทุกนิ้วทุกตารางของที่นี่ยากที่จะบรรยายมูลค่าของที่ออก

หลินหยางพาหนานกงหยูนมาถึงร้านขายเครื่องกลทางการแพทย์ และเดินเข้าไป

ดูไปรอบนึง หลินหยางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เครื่องมือทางการแพทย์ในนี้ ส่วนใหญ่เป็นเครื่องมือทางการแพทย์ของตะวันตก เครื่องมือทางการแพทย์ของแพทย์แผนจีนก็กินพื้นที่แค่มุมๆนึงเฉยๆ

ถึงแม้เครื่องกลของแพทย์แผนจีนน้อยมาก แต่ก็ยังมีลูกค้าอุดหนุนอีกเช่นเคย ยังมีคนสามคนกำลังถือสากยามองดูอย่างไม่หยุด

ใช้สายตากวาดทั้งสามทีนึง ผู้สูงอายุท่านนึงและวัยกลางคนสองคน ทั้งสามมีจุดเด่นอย่างนึง นั่นก็คือเลือดลมในตัวดีมาก ระหว่างขยับแขนขยับขาเผยให้เห็นพลานุภาพที่น่าเกรงขามและความสามารถ

แววตานิ่งไปครู่นึง แอบเดาอยู่ลับๆหรือว่าจะเป็นทหาร?

จมูกสูดดมเบาๆ กลิ่นยาอ่อนๆโชยมา หลินหยางก็ใจหวั่นไหวอีก ยานี้ชัดเจนว่าคือกลิ่นหอมของยาแพทย์แผนจีนต่างๆนาๆที่ตกตะกอนอยู่นาน ถ้าไม่มีระยะเวลาสิบปีขึ้นไป ไม่มีทางปรากฏอยู่บนตัวของคนๆนึงด้วยซ้ำ สายตามองผู้สูงอายุทีนึง หลินหยางรู้ว่าคนๆนี้ก็น่าจะเป็นแพทย์แผนจีนเหมือนกัน

ส่วนอีกสองคนที่ติดตามอยู่ข้างกายของผู้สูงอายุท่านนี้ บางทีอาจจะแค่ติดตาม หน้าตาที่มองอุปกรณ์ต่างๆของแพทย์แผนจีนดูเหมือนไม่มีความสนใจเลยสักนิด

“เอาหม้อต้มยาใบนึง เอาใบใหญ่หน่อยนะครับ” หลินหยางพูดกับพนักงานขายตรงเคาน์เตอร์

มีลูกค้ามา ทันใดนั้นใบหน้าของพนักงานสาวขายได้เผยรอยยิ้มออกมาทันที เธอได้พูดคำว่ารอสักครู่ จากนั้นก็ได้หยิบหม้อต้มยาออกมาจากตู้

หม้อต้มยานี้ต่างกับหม้อต้มยาเหล็กธรรมดา โครงสร้างของหม้อต้มยาซับซ้อนมาก บนหม้อต้มยาขรุขระไม่เรียบ ในหม้อสามารถแยกเป็นหลายช่วงเวลา

แต่ปกติโดยทั่วไปหม้อต้มยาไม่มีใบใหญ่ อย่างเช่นใบที่หลินหยางถืออยู่ในมือนี้ ก็ใหญ่เท่าหม้อหุงข้าวเล็กใบนึงเฉยๆ มีความแตกต่างไม่น้อยกับที่หลินหยางเคยจินตนาการเอาไว้

“มีใบใหญ่กว่านี้มั้ยครับ?” หลินหยางถาม

“นี่เป็นหม้อต้มยาที่ไซส์ใหญ่ที่สุดแล้วค่ะ ถ้าคุณผู้ชายต้องการ จ่ายค่ามัดจำก็สามารถสั่งทำได้เลยค่ะ” พนักงานขายพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

“หม้อยาใบนี้ไม่เล็กแล้วนะ ถ้าพ่อหนุ่มดูถูกว่าหม้อใบนี้เล็ก สามารถไปซื้อหม้อใบใหญ่ที่ร้านโดยตรงได้นะ” นาทีนี้ผู้สูงอายุที่อยู่ข้างๆเงยหน้ามองหลินหยาง

หลินหยางก็ได้มองผู้สูงอายุทีนึง ใบหน้าของผู้สูงอายุยังถือว่ามีความเมตตาอยู่ สายตาแวววาวมีพลัง หลินหยางกำลังจะถอนหายใจว่าผู้สูงอายุกระปรี้กระเปร่าดี หรี่ตาเล็กน้อย

คนอื่นดูผู้สูงอายุท่านนี้อาจจะรู้สึกร่างกายแข็งแรงดี ดูกระปรี้กระเปร่า แต่หลินหยางมองคนๆนี้ ภายใต้สีหน้าที่มีเลือดฝาด มีความหม่นหมองเสี้ยวนึง สุดท้ายก็ปิดบังสายตาของหลินหยางไม่ได้

“ฮ่าๆ หม้อใบใหญ่ของร้านขายเครื่องมือเครื่องใช้ใช้ไม่สะดวก หม้อต้มยาใช้แล้วสบายใจกว่าเยอะ อย่างน้อยก็สามารถรักษาฤทธิ์ยาได้ครับ” หลินหยางตอบเรื่อยเปื่อยไปคำนึง

“คุณอยากได้หม้อใหญ่ขนาดไหน?” ผู้สูงถามอย่างไม่ใส่ใจ

“ใหญ่กว่าหม้อใบนี้สักสามถึงห้าเท่าจะดีที่สุดครับ” หลินหยางพูดราบเรียบ

“พู!” ผู้สูงอายุท่านนั้นได้ยินแล้วเกือบจะกระอักเลือด จ้องหลินหยางอย่างไม่สบอารมณ์ทีนึงแล้วพูด: “หม้อใหญ่ขนาดนั้น คุณอยากต้มยาครั้งนึงมากเท่าไหร่? คุณสามารถโคนจนยาเข้ากันได้หรอ? โคนจนเข้ากันแล้วยังจะมีฤทธิ์ยาอะไรอีก? จริงๆเลย”

หลังจากหลินหยางได้ยินแล้วยิ้มเล็กน้อย ตะแก่คนนี้พูดมีเหตุผล แพทย์แผนจีนทั่วไป ไม่ได้ใช้หม้อต้มยาใหญ่มากด้วยซ้ำ นอกจากล้วนเหมือนตัวเองที่ได้ฝึกฝนเจินชี่ สะดวกควบคุมไฟของยาต้ม

“คุณผู้ชายท่านนี้คะ คุณจะปรุงยาใช่หรือเปล่าคะ? เตาต้มยาเอามั้ยคะ?” พนักงานขายถามเสียงเบา จากนั้นคิดอะไรได้ก็พูดเสริม: “แต่แค่ราคาแพงไปหน่อย คุณสั่งทำหม้อยาใบนึงก็ได้ค่ะ”

คนพูดไม่ได้ตั้งใจแต่คนฟังกลับจริงจัง ถึงแม้เขาไม่เคยใช้เตาต้มยาแต่สิ่งที่หนังสือโบราณจดบันทึกไว้ รู้สึกเลื่อมใสกับสิ่งนี้มาก สันนิษฐานว่าปรุงยาก็น่าจะได้ผลมาก

ตามการจดบันทึกของหนังสือโบราณ แพทย์สมัยโบราณ ระดับเซียนถึงจะใช้เตาต้มยาอย่างเช่นไท้เสียงเหล่ากุง ในเหล่าเซียนที่มีความสามารถในการปรุงยา เขาก็ใช้เตาต้มยา

“อ้อ ไม่รู้หน้าตาเป็นยังไง? ขอดูหน่อยได้มั้ยครับ” หลินหยางถามด้วยความสนใจ

“อยู่ข้างในนี่เองค่ะ คุณผู้ชายเชิญมากับฉันค่ะ อาวุโสท่านนี้ คุณดูก่อนนะคะว่ายังต้องการอะไรอีก ดิฉันเดี๋ยวเดียวก็กลับค่ะ ” พนักงานขายพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไร ตะแก่อย่างฉันไปดูด้วยก็ได้” ดูเหมือนผู้สูงอายุก็มีความสนใจ ได้เสนอออกมาโดยตรงว่าจะไปด้วย

ห้างขายเครื่องกลนี้ไม่เล็ก เดินไปหลายรอบ ถึงหยุดลงที่มุมๆนึง เตาตัวนึงที่สูงประมาณสองเมตร นั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้น

ด้านนอกของเตาต้มยาแกะสลักรูปดอกไม้ที่มีวินัยมาก บนตำแหน่งเหนือใต้ออกตก แกะสลักมังกรเขียว นกยูงแดง เสือขาว เต่าดำ สัตว์เทพทั้งสี่ตามลำดับ

ส่วนด้านล่างมีขาสามขายันเอาไว้ ตั้งโชว์ไว้อย่างมั่นคง

เห็นเตาต้มยาใบนี้ หลินหยางหรี่ตาอย่างห้ามใจไม่ได้ หัวใจกระตุกแรงๆทีนึง

เขาที่เป็นผู้สืบทอดรุ่นหลังของพลังมังกรและหงส์ เซนซิทีฟกับของสิ่งของบางอย่างมาก

บนเตาต้มยานี้มีความอ่อนโยนและความเป็นศิริมงคลอ่อนๆฟุ้งกระจายอยู่ ยังไม่พูดถึงประสิทธิผลอย่างอื่น แค่พูดถึงการรักษาฤทธิ์ยา ก็มีผลลัพธ์ที่ดีมาก!

เตาต้มยานี้ ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ หลินหยางเอาแน่แล้ว!

“เตาต้มยาใบนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?” หลินหยางถาม

“หนึ่งล้าน.......ไม่ แค่เก้าแสนพอค่ะ” ดูเหมือนรู้สึกว่าตัวเองจะแจ้งราคาสูงไปหน่อย พนักงานขายได้แจ้งราคาที่ต่ำที่สุดออกมาโดยตรง

เตาต้มยานี้ก็ไม่รู้เจ้านายไปได้มาจากที่ไหน วางอยู่ที่นี่ตลอด

เพราะภายนอกดูแล้วถือว่าไม่เลว มีคนจำนวนไม่น้อยเคยมาถามราคา แต่ในคนมากมายขนาดนั้น คนที่ให้ราคาสูงสุดก็แค่หนึ่งแสนหยวน สูงกว่านี้ก็ไม่มีอีกแล้ว

“ถ้าคุณผู้ชายท่านนี้ชอบจริงๆ สามารถคุยราคากับผู้จัดการได้ค่ะ” พนักงานสาวเตือนด้วยความหวังดี

“เตาต้มยาใบนี้มีประวัติความเป็นมายังไง?” หลินหยางถาม

“ได้ยินมาว่าเป็นของสมัยราชวงศ์ชิงค่ะ รายละเอียดเฉพาะเจาะจงพวกเราก็ไม่ทราบค่ะ เจ้านายเป็นคนเอามาวางไว้ที่นี่ค่ะ” พนักงานเองก็รู้สึกงงงวยกับพวกนี้ ส่วนเรื่องสมัยราชวงศ์ชิงอะไรนั่น คาดว่าเธอก็พูดมั่วเอง