บทที่170มุ่งหน้าไปที่บริษัทตัวเอง

บทที่170มุ่งหน้าไปที่บริษัทตัวเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหยางได้ถามที่อยู่บริษัทอย่างชัดเจน ก็ได้ขับออดี้ของตัวเองมุ่งหน้าไปที่บริษัท

หลินหยางก็ไม่รู้ว่าวันนี้ไป๋เซียนเฉ่าได้เรียนเชิญใครบ้าง แต่ว่าลองเดาดู ก็น่าจะเป็นผู้หญิงซะส่วนใหญ่

เดิมทีที่ตั้งของบริษัทไม่เหมาะที่จะอยู่ใจกลางเมือง แต่ภายใต้ไป๋เซียนเฉ่าที่ร่ำรวยเงินทอง ได้จ่ายเงินอย่างมือหนักโดยตรง ซื้อที่ๆรุ่งเรืองที่สุดของใจกลางเมืองไว้

แถมเมื่อคืน ไป๋เซียนเฉ่าได้บอกกับหลินหยางโดยตรง เพราะซื้อตึกและตกแต่งบริษัท เงินของเธอแทบจะไม่เหลือแล้ว ครีมแผลลายห้าร้อยขวดนี้ เป็นขั้นที่สำคัญมากของการหมุนเวียนเงินของบริษัท

ก่อนมาถึงบริษัท หลินหยางก็ยังถูกภาพที่อยู่ตรงหน้าทำเอาตกใจ

ที่ๆสี่แยกของใจกลางเมือง ด้านบนของตึกสูงหกชั้น ป้ายโฆษณาที่เขียนคำว่า“เซียนเฉ่าเซวียน”อย่างยิ่งใหญ่อลังการ เผยให้เห็นถึงความมีอำนาจและโดดเด่นของบริษัท

ตึกที่กว้างเกือบจะหมื่นตารางเมตร ทำเอาหลินหยางมองจนแปลกใจ ตึกๆนี้ประเมินราคาขั้นต่ำ ก็ต้องสองร้อยล้านขึ้นไป ไม่นึกเลยว่าไป๋เซียนเฉ่าจะซื้อไว้โดยตรงเลย ฝีไม้ลายมือนี้ ถึงเป็นหลินหยางก็ตื่นตะลึงมาก

แน่นอน ถึงแม้ความยิ่งใหญ่ของตึกบริษัทจะทำให้คนสั่นสะเทือน แต่ผู้คนที่พลุกพล่านไปมาหน้าบริษัท ยิ่งทำให้หลินหยางแปลกใจสุดๆ

ที่จอดรถของหน้าบริษัทได้จอดเต็มแล้ว อีกอย่างลานจอดรถของรอบๆ ดูเหมือนล้วนไม่มีที่พื้นที่ว่างแล้ว ยังมีรถไม่น้อยที่ยังไม่มีที่ให้จอด ใจกลางเมืองเหมือนจะมีสัญญาณว่ารถติด

“ไม่นึกเลยว่าจะฮอตขนาดนี้ ไป๋เซียนเฉ่าเชิญคนมาเยอะมากแค่ไหนกันแน่?” หลินหยางแอบเดาอยู่คำนึง ยิ่งรู้ฐานะของไป๋เซียนเฉ่าลึกขึ้นอีกขั้น

เข้ากันกับไป๋เซียนเฉ่ามานานขนาดนี้ หลินหยางไม่รู้เบื้องหลังของไป๋เซียนเฉ่า รู้เพียงเธอรวยมาก สำหรับสถานการณ์ของทางบ้าน เขาไม่รู้อะไรเลย

มองดูบริษัทมีความอลังการขนาดนี้ หลินหยางส่ายหัวอย่างจนปัญญา กว่าจะหาที่เจอและจอดรถให้เรียบร้อยไม่ใช่ง่ายๆ ผลักผู้คนที่พลุกพล่านออกแล้วเดินเข้าไปด้านใน

ถึงแม้คนพวกนี้เยอะมาก แต่ไม่ได้เข้าบริษัทหมด คนส่วนใหญ่แค่แปลกใจก็เลยมามุงดู

หลินหยางได้ฟังเนื้อหาการพูดคุยสนทนาของคนที่อยู่รอบๆครู่นึง ต่างก็พูดถึงเซียนเฉ่าเซวียนโดยไม่มีข้อยกเว้นเลย

“ได้ยินหรือยัง เซียนเฉ่าเซวียนนี้คือขายครีมบำรุง พวกนายรู้มั้ยว่าขวดละเท่าไหร่?” คนๆนึงถามเสียงดัง

“ครีมบำรุง? จะแพงสักเท่าไหร่เชียว? จะขายขวดละหมื่นหรือไง?”คนจำพวกนึงแบะปากเมินใส่

“หนึ่งหมื่น? ซื้อแค่ขวดคนอื่นก็ยังไม่ขายเลย! ครีมบำรุงนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเราๆจะมีปัญญาซื้อนะ ช่วงก่อนลูกพี่ลูกน้องฉันซื้อมาขวดนึง เสียเงินไปตั้งห้าแสนเต็มๆแน่ะ!”

“ห๊ะ อะไรนะ? ห้าแสน? แบ็งค์กงเต็กมากกว่ามั้ง?” คนที่อยู่รอบๆนึกว่าเขากำลังโม้ทันที

“เย็ดแม่ง กูเหมือนคนที่พูดมั่วอย่างงั้นหรอ? ห้าแสนยังแพง? ลูกพี่ลูกน้องฉันบอกแล้วครีมแผลลายนี้เป็นของวิเศษ ขอแค่เป็นแผลที่ผิวหนัง หลังจากได้ทาครีมนี้แล้วไม่นานก็จะจางหายไป แถมยังดูร่องรอยบาดแผลใดๆไม่ออก ปกติถ้าใช้ล่ะก็ ผิวพรรณ์จะขาวเนียนไร้ที่ติ นี่มันยาวิเศษชัดๆ! อีกอย่างได้ยินมาว่าครีมแผลลายมีสินค้าขาดแคลน ยากมากที่จะซื้อได้ ห้าแสนถือว่าราคาต่ำสุดแล้ว”

“เย็ดแม่ง! นี่ไม่ใช่การปล้นเหรอ? มีคนซื้อจริงๆหรอ?”

“ไร้สาระ มีคนซื้ออยู่แล้ว ถึงแม้เมืองเจียงหลิงของเราเป็นแค่เมืองชั้นสอง แต่คนรวยไม่น้อยเลย ห้าแสนก็มีคนมากมายมีปัญญาซื้ออยู่ อีกอย่างต้นทุนของครีมแผลลายนี้ก็สูงลิ่วเลย........”

ไป๋เซียนเฉ่าน่าจะปล่อยโฆษณาไปไม่น้อยแล้ว คนที่อยู่ระดับปานกลางกับระดับสูง ส่วนมากต่างก็พอรู้แบรนด์ครีมแผลลายนี้แล้ว

หลินหยางถอนหายใจกับความสามารถในการทำงานของไป๋เซียนเฉ่า ยกเท้าเดินเข้าไปด้านใน

ชั้นหนึ่งของบริษัทเป็นที่ๆขายครีมแผลลาย ไม่นึกเลยว่าชั้นหนึ่งที่กว้างขวางห้อมล้อมด้วยผู้คน

หลังจากหลินหยางเดินเข้าไปมองดูไปรอบนึงก็หาไป๋เซียนเฉ่าไม่เจอ ด้วยความจนปัญญาจึงต้องโทรหาไป๋เซียนเฉ่า

“โทรหาคุณๆก็ไม่รับสาย ตอนนี้คุณอยู่ไหน? ครีมแผลลายเอามาหรือยัง?” หลินหยางยังไม่ได้พูด โทรศัพท์ก็มีเสียงของไป๋เซียนเฉ่าก้องมา

“ผมเพิ่งถึงชั้นหนึ่ง คนเยอะมากเลย คุณปล่อยข่าวอะไรออกไปถึงได้ดึงดูดคนมามากขนาดนี้? ครีมแผลลายก็เอามาแล้ว ผมใช้กล่องลากไว้ คุณอยู่ไหนครับ ทำไมไม่เห็นคุณเลย?”หลินหยางถาม

“ไม่ได้ทำอะไรค่ะ แค่ทุ่มเงินทำโฆษณาที่ฟอรัมในเมืองเดียวกันกับและโคฆณาต่างๆที่ตัวเลขเยอะ บวกกับในแวดวงของตัวฉันเองก็มีคนอยู่บ้าง มาอุดหนุนก็ปกติมาก ตอนนี้คุณรีบไปที่ลิฟท์โซนA1เลย ฉันให้เลขาลงไปรับคุณ”

เสียงที่รีบร้อนของไป๋เซียนเฉ่าก้องมา ไม่นานก็ได้วางสายทิ้ง

หลินหยางหัวเราะอย่างข่มขื่น เดินมาถึงหน้าลิฟท์A1 ไม่นาน สาวสวยที่สวมชุดทำงานก็ได้เดินลงมา

“ฉันชื่อหลินชิงค่ะ คุณคือประธานหลินหรือเปล่าคะ?” เห็นหลินหยาง สาวสวยได้ตามที่ไป๋เซียนเฉ่าบรรยายแล้วถามด้วยความตื่นตะลึง

“อืม ขึ้นไปเถอะครับ” หลินหยางพยักหน้าแล้วเดินเข้าลิฟท์

ถึงแม้ก่อนกน้านั้นไป๋เซียนเฉ่าได้บรรยายหน้าตาของหลินหยางอย่างชัดเจน แต่พอเห็นหลินหยาง หลินชิงก็ยังตื่นตะลึงมาก หลินหยางยังหนุ่มมากเลย!

“ประธานหลิน ขอละลาบละล้วงถามคำถามส่วนตัวคุณหน่อยได้มั้ยคะ?”หลินชิงทนไม่ไหวจริงๆ มองหลินหยางอย่างสวยงามทีนึงแล้วถาม

“คำถามอะไรครับ?” หลินหยางถามด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

“ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ?”หลังจากหลินชิงถามเสร็จก็รู้สึกเสียใจ ปกติตัวเองเป็นคนใจเย็นมาก วันนี้ทำไมถึงเสียมารยาทขนาดนี้? มองหลินหยางอย่างระมัดระวังทีนึง พบว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้โกรธ จิตใจถึงสงบลงนิดหน่อย

“ยี่สิบเอ็ด ใกล้ยี่สิบสองแล้วครับ”หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม