บทที่171งานเปิดตัวธุรกิจ หาเรื่อง

บทที่171งานเปิดตัวธุรกิจ หาเรื่อง

“พวกเราหาอาคารสำนักงานมั่วๆอาคารนึงก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมพี่ถึงใช้เงินไปเยอะขนาดนี้? ของๆเราใช้พื้นที่ไม่มากสักหน่อย”หลินหยางถามด้วยรอยยิ้ม

“สวย”ไป๋เซียนเฉ่าตอบอย่างเรียบง่ายคำนึง

สำหรับคำตอบนี้ หลินหยางค่อนข้างหมดคำพูด แต่ว่าในใจพอเข้าใจความหมายของไป๋เซียนเฉ่ารางๆ——เป็นเรื่องของการมีหน้ามีตา!

กับอิแค่ครีมที่อยู่ในกระปุกเล็กๆกระปุกนึงสามารถขายในราคาห้าแสนหยวน ถ้าเช่าอาคารสำนักงานแบบนี้เหมือนที่ตัวเองพูดจริงๆ มันขายหน้าเกินไปหรือเปล่า

ทั้งสองเคียงบ่าเคียงไหล่เดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง ไป๋เซียนเฉ่าหันมาพูด:“หลินชิง คุณให้คนแพ็คครีมแผลลายพวกนี้หน่อย ก่อนสิบเอ็ดโมงต้องเสร็จห้าร้อยขวดนะ”

“ได้ครับ”หลินชิงลากกล่องไว้และปฏิบัติภารกิจในทันที

“สถานการณ์ของบริษัทในตอนนี้เป็นไงบ้างครับ?”หลินหยางถาม

“บริษัทใหญ่ขนาดนี้ พนักงานประมาณห้าสิบคน แผนกเซลล์สิบสองคน แผนกบัญชีเจ็ดคน แผนกบริการสิบคน พนักงานรักษาความปลอดภัยสิบคน อื่นๆอีกประมาณสิบคน ตอนนี้พนักงานยังค่อนข้างน้อยอยู่ ข้อแรกเราใช้พนักงานยังน้อย ข้อสองบริษัทเราเพิ่งเริ่มต้น ณ.ตอนนี้พนักงานพวกนี้ยังพอใช้อยู่”

ไป๋เซียนเฉ่าได้เล่าสถานการณ์ของบริษัทอย่างคร่าวๆ

สำหรับเรื่องนี้หลินหยางไม่มีความคิดเห็น หลังจากมาถึงชั้นหนึ่ง การปรากฏตัวของไป๋เซียนเฉ่า ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนทันที

ชั้นหนึ่งที่ห้องขวาง ทางทิศเหนือมีเวทีอยู่เวทีนึง

ไป๋เซียนเฉ่ากับหลินหยางเคียงบ่าเคียงไหล่เดินขึ้นไปพร้อมกัน หยิบไมค์ที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว กระแอมสองที ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เงียบสงบลงมาทันที

“ต้องขอโทษอภัยที่ให้ทุกท่านรอนานค่ะ”ไป๋เซียนเฉ่ายิ้มเล็กน้อย ความสวยงามที่เผยออกมาในท่าทาง พริบตาเดียวก็ทำให้ทุกคนชื่นชมด้วยความเลื่อมใส

ต่อมา ไป๋เซียนเฉ่าได้เล่าการพัฒนาของบริษัทอย่างโม้เป็นน้ำไหลไฟดับชุดนึง และหลังจากได้บอกทิศทางการพัฒนาครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วให้กับทุกคน บรรยากาศของในงานได้ค่อยๆคึกคักขึ้นมา

การช่างสังเกตการณ์ของหลินหยางดีมาก นักข่าวที่อยู่รอบๆก็ไม่สามารถปิดบังสายตาของหลินหยางได้

สำหรับนักข่าวกอสซิปพวกนี้ หลินหยางไม่ได้คัดค้าน เพราะยังไงซะนี่ก็เป็นโอกาสทำโฆษณาที่ดีให้กับบริษัทตัวเอง

“คิดว่าหลายคนที่อยู่ในงานก็เคยได้ยินสถานการณ์สองปีนี้ของดิฉันแล้ว สองปีก่อน ดิฉันมาถึงเมืองเจียงหลิง ใช้เวลาสามเดือนกวาดเรียบธุรกิจแฟชั่น ที่ไม่ได้ทำให้ธุรกิจใหญ่ขึ้นอีกครั้ง คิดว่าทุกคนก็คงรู้สาเหตุแล้วว่าดิฉันได้เสียโฉม”

“วัตถุประสงค์ที่พูดเรื่องพวกนี้มีอยู่สองข้อค่ะ ข้อหนึ่ง ตอนนั้นดิฉันสามารถทำธุรกิจแฟชั่นให้ใหญ่โต ไม่เพียงเพราะความสามารถในการบริหารธุรกิจของดิฉัน ที่ยิ่งกว่าคือคุณภาพที่ดิฉันผลิตเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายออกมาค่ะ! ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ดิฉันทำธุรกิจเครื่องสำอางเป็นหลัก ดิฉันก็มีความมั่นใจว่าจะทำแบรนด์ของตัวเองให้ใหญ่โต นี่ก็แสดงให้เห็นว่า ดิฉันมีความมั่นใจกับคุณภาพที่ตัวเองทำออกมาค่ะ”

“ข้อที่สอง บาดแผลบนใบหน้าของดิฉัน ทั้งหมดล้วนมาจากฝีมือของครีมแผลลาย ใช้เวลาเพียงแค่เจ็ดวันก็หายเป็นปลิดทิ้ง ดิฉันเชื่อว่าแค่จุดนี้ก็สามารถดูคุณภาพของสินค้าเราออกแล้วค่ะ เอาล่ะค่ะ ดิฉันก็ไม่พูดมากแล้ว ต่อจากนี้ให้ประธานอีกท่านของบริษัทเรา คุณหลินหยาง ได้กล่าวกับทุกคนหน่อยค่ะ”

หลินหยางได้ยินคำนี้แล้วอึ้งเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบจิตสงบใจลงมา และเดินไปรับไมค์ไว้

ทุกคนก็มองหลินหยางด้วยความแปลกใจ หลังจากเห็นหลินหยาง ทุกคนได้อ้าปากค้างอย่างห้ามใจไม่ได้

คนที่ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นประธานอีกท่านของเซียนเฉ่าเซวียน?

เดิมทีนึกว่าเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าห้าสิบปีเสียอีก แต่พ่อหนุ่มที่อายุยี่สิบต้นๆคนนี้ก็ได้เป็นประธานของบริษัทใหญ่โตขนาดนี้แล้ว นี่มันโจมตีคนเกินไปแล้วมั้ง?

“ขอบคุณที่ทุกท่านมาร่วมงานของวันนี้นะครับ ผมเป็นประธานอีกท่านของเซียนเฉ่าเซวียน หลินหยางครับ มีคนมากมายอาจจะแปลกใจว่าทำไมผมถึงสามารถมานั่งอยู่ในตำแหน่งประธานของเซียนเฉ่าเซวียนได้ ผมมาคลายข้อสงสัยให้ทุกท่านหน่อยครับ ครีมแผลลายและครีมโต้วโค่วที่เซียนเฉ่าเซวียนผลิตออกมา ล้วนแต่เป็นสินค้าที่ผมผสมออกมากับมือเองหมดครับ”

“ราคาของครีมแผลลาย ราคาที่บริษัทเราวางจำหน่ายในราคาเดียวกันคือขวดละห้าแสนหยวน ราคานี้อาจจะมีคนมากมายรู้สึกว่าสูงมาก แต่ตอนนี้ผมจะบอกกับทุกท่านว่าต้นทุนที่ผลิตครีมแผลลายออกมาหนึ่งขวดก็สูงจนโอเวอร์มากครับ บวกกับในระหว่างผสมบางทีอาจจะผิดพลาดได้บ้าง ทำให้ประสิทธิผลของครีมไม่ได้ตามที่ต้องการ คิดคำนวณแบบนี้แล้ว กำไรของบริษัทเรายิ่งน้อยมากครับ ราคาห้าแสนหยวนเป็นราคาต่ำสุดที่พวกเราสามารถทำได้ครับ คนที่สามารถยอมรับได้ก็ซื้อ คนที่ไม่สามารถยอมรับราคานี้พวกเราก็ไม่ฝืนใจครับ”

“ครีมแผลลายของตอนนี้ต้นทุนสูงเกิน แต่มันมีข้อดีอย่างนึงก็คือ ใช้ง่าย เห็นผลเร็ว เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ก็ได้ผลประโยชน์จากในนั้นแล้ว ตอนนี้ผมเป็นพ่อค้าคนนึง แต่เนื้อแท้เดิมเป็นหมอคนนึง ผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่ก็ไม่มีความทะเยอทะยานที่อยากรวยเทียบเท่าทั้งประเทศ”

“สาเหตุใหญ่ๆที่ปรุงครีมแผลลายคืออยากให้คนที่มีผิวพรรณไม่ดีกลายมามีผิวพรรณที่ดี ให้คนที่ผิวเคยได้รับความเสียหายจากการเกิดอุบัติเหตุ ได้มีโอกาสเจิดจรัสอีกครั้ง นี่ก็เป็นความคิดและจรรยาบรรณเบื้องต้นในฐานะที่เป็นหมอคนนึงครับ ผมเองก็พยายามลองประหยัดต้นทุนอย่างไม่ขาดสาย ดีที่สุดปรุงครีมที่ราคาหลักพันแม้กระทั่งหลักร้อยออกมาให้ทุกคนได้ใช้ ส่วนแผนนี้ ผมก็ได้เริ่มทำจริงๆแล้วครับ เชื่อว่าอีกไม่นานครีมยาที่ราคาถูกและคุณภาพดีก็จะเกิดใหม่ตามมาครับ ขอบคุณทุกท่านครับ”

การบรรยายที่เรียบง่าย ผู้คนก็ได้มีความเข้าใจกับหลินหยางพอสมควรแล้ว

แววตาที่แต่ละคนมองหลินหยาง เต็มไปด้วยความเคารพและความแปลกใจ

คนที่ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ แต่กลับมีเสน่ห์สุดๆ ทำให้คนไม่มีความคิดที่ไม่ชอบเลยสักนิด

“ขอบคุณที่ทุกท่านสนับสนุนมาโดยตลอดนะคะ ลูกค้าสามร้อยท่านแรกที่ออเดอร์ครีมแผลลายของเราไว้ในก่อนหน้านี้ สินค้าของลูกค้าสามร้อยท่านแรกได้มาถึงแล้วค่ะ ต่อจากนี้ขอให้ลูกค้าสามร้อยท่านที่ออเดอร์สินค้า นำการ์ดเชิญของตัวเองมาที่ชั้นสองด้วยค่ะ ถึงเวลาจะมีคนส่งครีมแผลลายมาค่ะ”ไป๋เซียนเฉ่าพูดคำนึงด้วยเวลาที่เหมาะสม

ในงานโกลาหลขึ้นมาทันที คนที่ออเดอร์ไว้ในก่อนหน้านี้ แต่ละคนขึ้นไปชั้นสองอย่างมีความสุข ผู้คนที่เหลือมองดูคนพวกนั้นขึ้นชั้นสองด้วยหน้าตาน่าสงสาร ความอิจฉาที่อยู่ในแววตาเผยออกมาอย่างไม่กั๊กไว้เลย

“ปรธานไป่ ประธานหลิน ครีมแผลลายจะผลิตออกมาใหม่อีกครั้งเมื่อไหร่คะ?”