บทที่ 172ผลิตภัณฑ์ใหม่

บทที่172ผลิตภัณฑ์ใหม่

“อ๋อ? เมื่อกี๊คุณพูดอะไรเหรอครับ?”หลินหยางแกล้งถาม

“พี่จู้บอก พวกมึงรีบเอาครีมแผลลายหนึ่งร้อยขวดมา พวกกูจะซื้อ!”ลูกน้องคนนึงของโจวจู้ตะโกน

“คนที่อยากซื้อครีมแผลลายรบกวนไปเข้าแถวอย่างรู้ตัวด้วยครับ ตามตามกฎระเบียบครับ”หลินหยางตอบอย่างราบเรียบ

“แหมๆๆ วันนี้เจอคนที่ไม่อยากกลัวตายจริงๆโว๊ย รู้จักพี่หยุนมั้ย? พี่เหลยหยุนว่าจะซื้อครีมแผลลายของพวกมึง คือให้หน้าพวกมึง อย่ามองข้ามความหวังดีของลูกพี่”

โจวจู้ชี้ไปที่หลินหยางแล้วตะโกน ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

หลินหยางพูดต่อ:“ซื้อของรบกวนเข้าแถวอย่างรู้ตัวด้วยครับ”

เห็นหลินหยางไม่มีความคิดที่ยอมถอย โจวจู้โกรธสุดขีดจนถึงขั้นกลายมาเป็นหัวเราะ เขาตบมือและพูด:“คนรอบๆไสหัวไปให้หมด ไม่งั้นกูไม่เกรงใจแล้วนะโว้ย!”

“คนที่สามารถซื้อครีมแผลลายได้ ล้วนแต่เป็นครอบครัวที่ฐานะสูงส่งร่ำรวย ถ้าทำให้พวกเขาโกรธไม่ว่าคุณจะเป็นเหลยหยุนหรือว่าเหลยหยู่ เกรงว่าก็คงต้องแบกรับกับผลที่ตามมาหมดมั้งครับ?”หลินหยางแบะปากอย่างไม่ไยดีและพูด

“ฮื้อ ไอ้เด็กเปรตพูดให้มันน้อยๆหน่อย ไสหัวไปให้หมด!”

“พวกคุณอยากซื้อของก็เข้าแถวดีๆ มาตะคอกอยู่ที่นี่ทำไม!” ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าคนนึงหันหน้ามาพูดด้วยความโกรธ ดูละเอียดแล้ว บนใบหน้าเธอก็มีแผลยาวอยู่แผลนึง คาดว่าคงให้ความสำคัญกับครีมแผลลายนี้มาก

ผู้หญิงคนนี้โกรธมากจริงๆ กว่าตัวเองจะเข้าแถวมาถึงข้างหน้าไม่ใช่ง่ายๆ ปรากฏก็มาเจอเรื่องแบบนี้ ตัวเองยังหวังว่าครั้งนี้จะซื้อครีมแผลลายได้และมากำจัดแผลเป็นบนใบหน้าทิ้ง

ความเป็นธรรมชาติของผู้หญิงที่รักสวยรักงามที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด นาทีนี้ได้ระเบิดออกมา

เห็นผู้หญิงคนนี้ต่อต้าน โจวจู้ที่เดิมทีในใจก็ค่อนข้างหดหู่อยู่แล้ว เขายกมือขึ้นก็จะไปทักทายที่ใบหน้าของผู้หญิงเลย:“นังตัวดี ไสหัวไปไกลๆจากกูหน่อย!”

“เพี้ยะ!”เสียงตบใสๆก้องมา ผู้หญิงคนนั้นหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

เธอที่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว จะเป็นคู่ต่อสู้ของผู้ชายกำยำได้ยังไง? ?

แต่ว่าหลังจากเสียงนี้ดังขึ้น เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บเลย รีบลืมตาขึ้น กลับพบว่าตรงหน้าของตัวเอง มีร่างเงาที่ตัวตรงสง่าผ่าเผยยืนอยู่

ถ้าเธอจำไม่ผิด คนๆนี้ก็คือหลินหยาง ประธานของเซียนเฉ่าเซวียน

“แม่ง มึงกล้าตบกู! กูจะเอามึงพิการเลย!”

โจวจู้ที่ดึงสติกลับมาโกรธกริ้วขึ้นมากะทันหัน เหลยหยุนเป็นตัวปัญหาใหญ่เบอร์ต้นๆของเมืองเจียงหลิง ส่วนตัวเองก็เป็นลูกน้องที่มีความสามารถในผู้ใต้บังคับบัญชาของเหลยหยุน ปกตินักการเมืองเห็นเขายังต้องเคารพเขาเลย เคยถูกประพฤติตัวใส่แบบนี้เสียที่ไหน?

“เพี๊ยะ!”ไม่เห็นหลินหยางลงมือยังไงเลยด้วยซ้ำ โจวจู้ที่เพิ่งพุ่งเข้าไป บนใบหน้าก็ส่งเสียงใสๆมาอีกครั้ง

“ยังยืนเซ่ออยู่ทำไมวะ? ลุยสิวะ!”ในที่สุดโจวจู้ที่ถูกตีจนสมองเบลอก็ดึงสติกลับมา หันหน้าไปตะคอกใส่ลูกน้องของตัวเอง

ในเวลานี้ผู้ชายสิบกว่าคนนั้นถึงถือว่าดึงสติกลับมา เห็นลูกพี่ถูกตบ รีบกระโจนไปหาหลินหยางอย่างแยกเขี้ยวยิงฟัน

“ไม่ว่ามึงเก่งแค่ไหน สิบกว่าคนต่อยกับมึงคนเดียว มึงยังจะรับมือไหวอีกมั้ย?”

“รปภ. จัดการ!”เสียงเย็นชาของไป๋เซียนเฉ่าก้องมา รปภ.สิบคนรีบพุ่งเข้าไปทันที

ในสิบกว่าคนของโจวจู้ มีแค่โจวจู้ที่ฝีมือเก่งที่สุด กลับถูกหลินหยางตบไปสองทีจนแรงฮึดสู้หายไปหมด ไอ้พวกอันธพาลที่อยู่ข้างๆ ก็แค่เป็นตัวละครกระจอกที่ปกติชกต่อยคนเยอะหน่อย ส่วนรปภ.ของไป๋เซียนเฉ่า เป็นคนที่เกษียณออกมาจากกองทัพที่มีความสามารถไม่เลว รับมือกับผู้ชายสิบกว่าคนของฝ่ายตรงข้าม ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยหรอก

ไม่นาน ในท่ามกลางเสียงเห่าหอนหลายเสียง อันธพาลสิบกว่าคนของฝ่ายตรงข้าม ถูกซ้อมจนหมอบลงกับพื้นทั้งหมด

“ไสหัวไปไกลๆหน่อย!ต่อไปถ้าใครกล้ามาไร้เหตุผลที่เซียนเฉ่าเซวียนอีก จะฆ่าไม่เว้นเลย!”หลินหยางพูดอย่างมีแรงอาฆาตและความน่าเกรงขามเสร็จ ใช้แขนข้างนึงหิ้วคอของโจวจู้ไว้ จากนั้นก็โยนออกไปด้านนอก

ระยะห่างจากที่นี่ถึงประตูใหญ่ประมาณยี่สิบกว่าเมตร ไม่นึกเลยว่าจะถูกหลินหยางโยนออกไปอย่างไว!ผู้คนมองหลินหยางด้วยความเคารพและความยำเกรง เรี่ยวแรงและความกล้าหาญของพ่อหนุ่มคนนี้ ไม่ใช่แค่ใหญ่ธรรมดา

“ลากคนที่เหลือทั้งหมดนี้ออกไป!”หลินหยางสั่งการ

“รับทราบครับ!”รปภ.สิบคนก็ไม่ชักช้า ลากขาของคนพวกนั้นออกไปโดยตรง พอถึงหน้าประตูแค่โยนออกไปข้างนอก เสียงโหยหวนสิบกว่าเสียงก้องมาอีก ทำเอาฟังจนขนลุกซู่

“หลินหยาง จะเรียกรถพยาบาลมั้ย? ก่อเรื่องจนถึงขั้นมีคนตายมันไม่ดีเชียวนะ?”

เห็นโจวจู้ที่หลังจากถูกโยนออกไปแล้วไม่ขยับอีกเลย ไป๋เซียนเฉ่าเดินไปข้างหน้าและพูดเสียงเบา

“ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตหรอกครับ แต่ว่าก็เรียกรถพยาบาลมาสี่ห้าคันเถอะ ถ้าอยู่ที่หน้าประตูไม่ยอมไป ค้าขายของเราก็ค้าต่อไปไม่ได้แล้ว”หลินหยางตบไหล่ของไป๋เซียนเฉ่าเบาๆแล้วพูด

“ก็ได้”กับคำพูดของหลินหยาง ไป๋เซียนเฉ่าวางใจมาก ในเมื่อเขาก็บอกแล้วว่าไม่ถึงขั้นเอาชีวิต ตัวเองก็ไม่ต้องรีบร้อน

สั่งการหลินชิง ถ้าผ่านไปยี่สิบนาทีคนพวกนั้นยังไม่ถูกลากไป งั้นก็เรียกรถพยาบาลมาเพิ่มอีกสักสี่ห้าคัน

“ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุนนะครับ ความไม่รื่นรมย์ของเมื่อกี๊ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ ทุกคนลงทะเบียนจองต่อเลยครับ”หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

คำพูดของหลินหยางดูเหมือนมีพลังวิเศษที่ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้คนที่ก่อนหน้านี้ยังวุ่นวายโกลาหล นาทีนี้ได้สงบลงมา แววตาที่ผู้คนมองหลินหยาง ก็มีแตกต่างกันออกไป บางคนรู้สึกว่าหลินหยางเป็นวัยรุ่นหัวร้อน ถึงแม้วันนี้ได้เปรียบกว่า แต่ยังไงซะเบื้องหลังของโจวจู้คือเหลยหยุน มีเรื่องกับหัวหน้าใหญ่ของสายมืด คาดว่าชีวิตวันข้างหน้าของเขา ต้องไม่ค่อยสงบสุขแน่นอน

ส่วนคนที่มากกว่ามองหลินหยาง เต็มไปด้วยความชื่นชมและความเคารพ คนที่แม้แต่เหลยหยุนยังกล้ามีเรื่องด้วย ผู้คนไม่เข้าสู่การประเมินผลภูมิหลังของไป๋เซียนเฉ่าใหม่ไม่ได้แล้ว

คนที่อยู่เบื้องหลังหลินหยางและไป๋เซียนเฉ่าคือใครกันแน่ ถึงให้ความกล้าหาญแก่เขาในการไปต่อต้านเหลยหยุน

หลินหยางไม่แคร์ว่าผู้คนจะคิดยังไง เขายืนอยู่ที่ว่างเปล่ามองดูคนอื่นเข้าแถว ทักทายกับผู้คนอยู่เป็นพักๆ

“อะไรนะคะ หมดแล้ว?”เสียงที่โศกเศร้าก้องมา ดึงดูดสายตาของหลินหยางทันที เห็นเพียงแต่ผู้หญิงที่ก่อนหน้านั้นรวบรวมความกล้าหาญตั้งคำถามกับโจวจู้ นาทีนี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความผิดหวัง