บทที่173จิ่งตัน

บทที่173จิ่งตัน

“พรุ่งนี้ฉันก็จะไปจากเมืองเจียงหลิงแล้ว คืนนี้อยากเลี้ยงข้าวคุณหน่อย ไม่ทราบประธานหลินว่างหรือเปล่าคะ?”ในสาย มีเสียงไพเราะของจิ่งตันก้องมา

“กี่โมงครับ?”หลินหยางถาม

“คืนนี้หนึ่งทุ่มค่ะ คุณว่างมั้ยคะ?”

ได้ยินน้ำเสียงของจิ่งตันเหมือนค่อนข้างคาดหวัง ในใจของหลินหยางไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธ

อีกอย่างก่อนหน้านี้ไป๋เซียนเฉ่าก็เคยบอก ต่อไปถ้าขยายตลาดออกไป เมืองที่จะเลือกอันดับแรกก็คือเมืองต้นๆอย่างเมืองซินไห่

พ่อของ จิ่งตันก็คือนายกเทศมนตรีของเมืองซินไห่ ถ้าสามารถไต่เต้าถึงความสัมพันธ์ชั้นนี้ ต่อไปถ้าพัฒนาในเมืองซินไห่ จะสะดวกขึ้นเยอะอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

“งั้นโอเคครับ ผมรอคำสั่งแล้วจะตามไปครับ”ดูเวลาก็หกโมงกว่าแล้ว กลางคืนก็ไม่มีงานอย่างอื่น หลินหยางก็ได้ตอบตกลงเลย

“ดีจังเลยค่ะ โรงแรมเจียงหลิง ห้องเลข19 ถึงเวลาก็มาโดยตรงเลยค่ะ ฉันรอคุณที่ด้านใน”

“โอเคครับ”

หลังวางสาย หลินหยางแต่งกายไปครู่นึง บอกกับสามสาวเสร็จก็ได้ออกจากบ้าน

โรงแรมเจียงหลิง โรงแรมระดับห้าดาวของเมืองเจียงหลิง โอ่อ่าตระการตา ยังไม่ได้เดินเข้าไปในประตู แค่เห็นรูปแบบของหน้าประตู ก็ทำให้คนมีความรู้สึกที่ทรงพลานุภาพเตะจมูกมา

หลินหยางจอดรถเสร็จ ทันใดนั้นก็มีพนักงานสาวสวยมาต้อนรับ:“คุณผู้ชายท่านนี้มากันกี่คนคะ มีจองไว้มั้ยคะ?”

“มีเพื่อนคนนึงรอผมอยู่ที่ด้านในครับ ห้องเลข19ครับ”หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

ถึงแม้เสื้อผ้าบนตัวของหลินหยางธรรมดามาก ดูแล้วก็เรียบง่ายไม่ซับซ้อน แต่มีแรงดึงดูดอย่างรางๆ ทำให้พนักงานมีความเกรงใจมาก

นำทางหลินหยางนั่งลิฟท์มาถึงห้องของชั้นสอง พนักงานพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน: “คุณผู้ชายคะ ถึงแล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับ ลำบากคุณแล้ว”ยัดธนบัตรให้พนักงานสามใบ ใบหน้าของพนักงานยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที

ผู้ชายที่ดูแล้วไม่ร่ำรวยเลยสักนิด คิดไม่ถึงว่าแค่ให้ทิปก็ให้ธนบัตรสามใบเลย

ยืนเคาะประตูอยู่ข้างนอก ก็มีเสียงก้องมาว่า“เข้ามาค่ะ”

ผลักประตูออก หลินหยางถอนหายใจกับความหรูหราของโรงแรมห้าดาวอย่างห้ามใจไม่ได้

ห้องนอนที่กว้างใหญ่ผ่านการตกแต่งที่ประณีตมาทั้งหมด แสงไฟสีชมพูอ่อนๆ ทำให้ห้องมีสิ่งล่อใจเพิ่มมากขึ้น

ในห้องมีโต๊ะวางอยู่ที่ริมผนัง ยังมีเตียงที่ใหญ่มากเตียงนึง

จิ่งตันนั่งอยู่ที่ตรงหน้าของโต๊ะ บนโต๊ะมีไวน์และอาหารเลิศรสวางอยู่ เห็นหลินหยางเข้ามา จิ่งตันรีบลุกขึ้นไปต้อนรับทันที

“ประธานหลิน ขอบคุณๆมากจริงๆค่ะ!”จิ่งตันพูดด้วยความตื่นเต้น

หลินหยางสำรวจใบหน้าของจิ่งตันไปครู่นึง แผลเป็นเดิมจางลงไปเยอะมากแล้ว เชื่อว่าอีกวันสองวันก็จะจางหายหมด

จิ่งตันที่ไม่มีแผลเป็นบนใบหน้าแล้ว บุคลิกดูเปลี่ยนไปในทันที ความมั่นใจอ่อนๆฟุ้งกระจายจากภายในสู่ภายนอก ดูแล้วมีชีวิตชีวาและน่าเย้ายวนใจมาก

“ยินดีกับคุณด้วยครับ” หลินหยางชื่นชมจากใจจริง:“คุณสวยมากเลยครับ”

“ประธานหลินเกรงใจเกินไปแล้วครับ”ได้ยินคำชื่นชมของหลินหยาง จิ่งตันหน้าแดงเล็กน้อย

“อย่าเรียกประธานหลินเลยครับ เรียกผมหลินหยางเถอะครับ”

“ฮ่าๆ นายเรียกฉันพี่ตันก็พอแล้ว รีบมาเร็ว เราสองคนมาดื่มแก้วนึง”จิ่งตันพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางก็ไม่เกรงใจ นั่งลงมาเทไวน์แก้วนึง และชนแก้วกับจิ่งตัน

“พวกผู้ชายเนี่ยนะ ก็ชอบแค่ใบหน้าของผู้หญิงเท่านั้นแหละ”พอเหล้าลงท้องไปหลายแก้ว เสียงคับแค้นใจของจิ่งตันก้องมา

“แหะๆ มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ”มองดูจิ่งตันที่เริ่มเมา หลินหยางไม่รู้จะตอบยังไงในชั่วขณะ

จิ่งตันหัวเราะเยาะทีนึง บิดตัวมานั่งที่ข้างๆของหลินหยาง โอบคอของหลินหยางแล้วพูด: “หลายปีมานี้ พี่ถูกคนตั้งเท่าไหร่รังเกียจเพราะใบหน้านี้ ความคิดเลวๆของผู้ชาย มีหรือที่พี่จะไม่รู้?”ไม่รอให้หลินหยางพูดจบ จิ่งตันก็บิดเอวคลานมาที่ไหล่ของหลินหยางแล้ว

หลินหยางรู้สึกมีของนุ่มนวลสองก้อนแนบอยู่ที่บนกายของตัวเอง เจ้ามังกรใหญ่ชี้ตั้งขึ้นมาทันที

ลมหายใจอุ่นๆพ่นอยู่ที่ใบหน้าของหลินหยาง หลินหยางรู้สึกคอค่อนข้างแห้ง

“แต่ว่ายังดีที่เจอนาย ถ้าไม่ใช่นายปรุงครีมแผลลายออกมา บางทีพี่อาจจะใช้ชีวิตอย่างมีปมตลอด มา เสี่ยวหยางพี่ขอดื่มให้กับนายอีกแก้วนึง” จิ่งตันยกแก้วขึ้นมาแล้วดื่มจนหมด

“พี่ตัน พี่ดื่มมากไปแล้วครับ”หลินหยางรีบพยุงจิ่งตันแล้วพูด:“พี่นอนที่โรงแรมหรือว่ากลับบ้านครับ? ถ้ากลับบ้านผมไปส่งพี่”

“นอนโรงแรม พี่จ่ายตังค์แล้ว”จิ่งตันครวญด้วยสายตาพร่ามัว

ฝีมือทางการแพทย์ของหลินหยางไม่เลว แค่มองแว๊บเดียวก็ดูออกว่าจิ่งตันเมาแล้วจริงๆ ตบแผ่นหลังเธอเบาๆและพูด: “งั้นพี่พักผ่อนเช้าๆหน่อย ผมอุ้มพี่ขึ้นไปบนเตียง”

จิ่งตันไม่ได้ต่อต้าน โอบคอของหลินหยางไว้ปล่อยให้เขาอุ้มตัวเองขึ้นมา

ในขณะที่หลินหยางอยากโยนจิ่งตันไปที่บนเตียง จิ่งตันกลับกอดคอของหลินหยางไว้ไม่ยอมปล่อยมือ

“ให้ฉันนอนลงมา!” ดูเหมือนไม่แตะโดนเตียงสักทีไม่สบายตัวมาก จิ่งตันที่อยู่ท่ามกลางความสะลึมสะลือพูดไปคำนึง และเอนไปด้านหลัง

หลินหยางกำลังจะหมุนเวียนเจินชี่ยืนทรงตัวให้นิ่ง แต่ก็กลัวจะทำให้จิ่งตันเจ็บ ระหว่างเหม่อลอยร่างกายก็ได้กระโจนไปที่จิ่งตัน

อากาศของปลายฤดูร้อน เสื้อผ้าที่ผู้คนใส่บางเบามากอีกเช่นเคย ภายใต้ความพลาดของหลินหยาง ริมฝีปากได้แตะโดนความนุ่มนวลทันที

หลินหยางหัวใจหวั่นไหว มองดูจิ่งตันที่เมาสลบแล้ว พยายามกัดลงไปคำนึง

เหมือนกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน จิ่งตันสั่นไปทั้งตัว อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครวญออกมา

เดิมทีหลินหยางแค่อยากกัดทีนึงก็จากไป คิดไม่ถึงพริบตาเดียวเกิดความชื่นมื่น ทำให้จิ่งตันโอบยิ่งแน่นขึ้น

คนทั้งคนทับอยู่บนตัวของจิ่งตัน คอยรับรู้ร่างกายอ่อนช้อยที่ใต้ร่าง ไฟในร่างกายพลุ่งพล่านไม่หยุด

“ของอะไรอ่ะ......”ดูเหมือนจะทับโดนจิ่งตัน จิ่งตันพูดอย่างไม่พอใจคำนึง มือได้ยื่นไปที่เจ้ามังกรใหญ่ของหลินหยาง