บทที่202 ไปว่ายน้ำกัน

บทที่202 ไปว่ายน้ำกัน

พอพูดออกมา ไป๋เซียนเฉ่าก็เริ่มมีมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที “ได้สิคะ พวกเราไปด้วยกัน”

“คุณยังไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ” หลินหยางเอ่ยถามอย่างงุนงง

“คุณเป็นหมอ หน้าที่ของคุณคือทำให้ฉันหายดีให้เร็วที่สุด จะว่าไปแล้วก็เป็นเพราะคุณคนเดียวเลย วันนั้นใครใช้ให้คุณถอดเสื้อผ้าฉันไปจนหมด” ไป๋เซียนเฉ่าพูดด้วยความมั่นใจเต็มปากเต็มคำ

หลินหยางจนใจ ทั้งๆที่เธอเป็นคนลงมือเองแท้ๆ แต่เขาก็ยังถูมือไปมา “งั้นก็ได้ ผมจะช่วยคุณนวดทั้งตัว เพื่อปรับการไหลเวียนของเลือดและฟื้นฟูระบบภูมิคุ้มกันในร่างกาย”

ไป๋เซียนเฉ่าพยักหน้า ก่อนจะมีเสียงตี๊ด พร้อมกับไฟในห้องถูกปิดลง ภายในห้องตกอยู่ในความมืด หลินหยางสามารถมองเห็นทุกอย่างในห้องชัดเจน แต่เขาคิดไม่ถึงว่าไป๋เซียนเฉ่าคิดจะถอดเสื้อผ้าของเขา

สาวน้อยคนนี้ลงมือรวดเร็วมาก แค่พริบตาเดียวเสื้อผ้าของหลินหยางก็ถอดทิ้งจนหมด ก่อนที่เธอจะขยับไปหาของเขา “นอนอยู่บนตัวคุณสบายที่สุด อบอุ่นที่สุดแล้ว รีบเข้ามาเถอะค่ะ”

เสียงหอบหายใจที่แสนเร้าใจ ก่อนที่หลินหยางจะถูกไป๋เซียนเฉ่าดึงเข้าไปในผ้าห่ม การนวดทังตัวกลายเป็นการสื่อสารกันระหว่างร่างกาย ตอนนี้ไป๋เซียนเฉ่าเริ่มลุ่มหลงกับเรื่องนี้ และเริ่มสรรหาสารพัดรูปแบบมาสร้างความสุขกับหลินหยาง

“คนไม่ดี ทำไมคุณร้ายกาจขนาดนี้” ไป๋เซียนเฉ่าบ่นพึมพำ

“ยังมีที่ร้ายกาจกว่าอยู่ข้างหลังนะ” หลินหยางพูดอย่างมั่นอกมั่นใจในตัวเอง

“หลินหยางกดเปิดแอร์ ให้อากาศในห้องสูงขึ้น อากาศในห้องเริ่มร้อนขึ้น ก่อนที่เขาจะอุ้มไป๋เซียนเฉ่าขึ้นมา สาวน้อยยกสองขารัดเอวของหลินหยางไว้แน่น ทั้งสองคนเหมือนฝาแฝดตัวติดกัน ไป๋เซียนเฉ่าชอบการถูกอุ้มตัวลอยแบบนี้จริงๆ”

หลังจากออกกำลังกายกันอย่างดุเดือด ไป๋เซียนเฉ่าก็เหงื่อท่วมตัว ทำให้อาการไข้สูงดีขึ้นมา

“คุณดูสิ การรักษาแบบนี้ดีกว่าการนวดตั้งเยอะเลย” ไป๋เซียนเฉ่าพูดอย่างพึงพอใจ

“มันก็ไม่เลวเหมือนกัน ขอแค่สามารถทำให้คุณอาการดีขึ้นได้ ถึงผมต้องเหนื่อยก็ไม่เป็นไร” หลินหยางพูดอย่างหน้าด้านๆ

วันต่อมา ไป๋เซียนเฉ่าก็หยิบชุดว่ายน้ำที่สวยๆหลายชุดออกมาจากตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของตัวเอง แล้วถามความเห็นจากหลินหยางอยู่ตลอด ไป๋เซียนเฉ่ารูปร่างผอมเพรียว ดังนั้นจะใส่ชุดไหนก็สวย หลังจากเลือกอยู่นานก็ตกลงเลือกชุดว่ายน้ำที่ค่อนข้างปกปิดสีเหลือง

พวกเขาเดินทางด้วยรถแลนด์โรเวอร์ หลินหยางขับรถพาไป๋เซียนเฉ่ามาถึงหน้าอาคารของสระว่ายน้ำ ก่อนจะมีพนักงานเดินพาพวกเขามาจนมาถึงสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ภายใน

ด้านในว่างเปล่า มีแค่ฉีเยนเอ๋อร์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมสระว่ายน้ำคนเดียว เธอใส่ชุดว่ายน้ำสายเดี่ยว ที่เหมือนแค่ดึง ผ้าชิ้นเล็กก็คงจะถูกดึงหลุดอย่างรวดเร็ว

ไป๋เซียนเฉ่านิ่งชะงัก ในใจรู้สึกไม่ชอบใจ ชุดว่ายน้ำที่เธอเอามาในวันนี้ปกปิดมากเกินไป

“มากันแล้วเหรอคะ” ฉีเยนเอ๋อร์โบกมือแล้วตะโกนเรียก

ภายในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่กลับมีแค่ไม่กี่คน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าที่นี่ต้องเป็นธุรกิจของตระกูลฉีเยนเอ๋อร์วันนี้คงจะปิดรับแขกเพื่อต้อนรับพวกเขา

หลินหยางมองมาทางเธออย่างนึกสนุก ก่อนจะพูดยิ้มๆ “สถานที่ดีแบบนี้ มีแค่ไม่กี่คนแบบนี้น่าเสียดายจริงๆ”

“ทำไม คุณยังเสียดายที่คนน้อยใช่ไหม” ไป๋เซียนเฉ่าเค้นถาม

หลินหยางลูบจมูก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านข้าง ก่อนจะเปลี่ยนใส่ชุดว่ายน้ำออกมา รูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเขาถูกเปิดเผยออกมา กล้ามไหล่ที่สมบูรณ์แบบ กล้ามเนื้อหน้าท้องที่น่ามองที่สุด

ไป๋เซียนเฉ่าเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จ เดินมายืนอยู่ข้างฉีเยนเอ๋อร์ก่อนจะมองไปทางหลินหยางแล้วพูด “เขาชอบอวดรูปร่างตัวเอง คุณดูกางเกงว่ายน้ำของเขาที่มีขนาดเล็ก แต่ก็น่ามองไม่เบา”

กางเกงว่ายน้ำตัวนั้นไป๋เซียนเฉ่าเป็นคนช่วยหลินหยางเลือกเอง คนที่อยากอวดที่สุดก็คือไป๋เซียนเฉ่าเอง ฉีเยนเอ๋อร์ยกยิ้มแล้วพูด “หลินหยาง พวกเราลงไปว่ายน้ำกันเถอะ อุณหภูมิน้ำกำลังพอดีเลย ฉันทดสอบแล้ว”

หลินหยางกระโดดลงน้ำโดยไม่พูดอะไรเลย ได้ว่ายน้ำในสระว่ายน้ำที่มีขนาดใหญ่ราวครึ่งสนามฟุตบอล ช่างสบายจริงๆ ฉีเยนเอ๋อร์ว่ายด้วยท่ากรรเชียง ที่ประหยัดแรง ทำให้หน้าอกอวบอิ่มของเธอโผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำ

ไป๋เซียนเฉ่าพิงอยู่ขอบสระ มองทั้งสองคนที่กำลังว่ายน้ำกันอยู่ ก่อนจะมีความรู้สึกว่าทั้งสองคนเหมาะสมกันขึ้นมาในสมอง ทำให้เธอรู้สึกหึงมาก เธอจึงรีบตะโกนเรียกอย่างออดอ้อน “ หลินหยาง มาอุ้มฉันหน่อยค่ะ”

หลินหยางรีบว่ายน้ำกลับมา แล้วอุ้มไป๋เซียนเฉ่าลงบนสระว่ายน้ำ ก่อนจะกระซิบพูด “การออดอ้อนของคุณต้องพัฒนาบ้างนะ แข็งทื่อมาก”

ไป๋เซียนเฉ่าอยากจะกัดเขามาก แต่พอได้พาดอยู่บนหลังของหลินหยาง แล้วเคลื่อนไหวไปตามน้ำก็ไม่เลวเหมือนกัน

หลินหยางบีบแก้มก้นของเธอแล้วพูด “นี่คุณคิดจะกดผมไว้ไม่ให้ผมดิ้นเลยใช่ไหม”

“ฉันไม่รัดตัวคุณไว้ ใครจะรู้ว่าคุณจะหนีไปกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า” ไป๋เซียนเฉ่าหัวเราะออกมา

"ไม่หนีไปไหนหรอก สนุกกับการว่ายน้ำที่นี่เถอะ อุณหภูมิของน้ำกำลังพอดี สบายมากด้วยหลินหยางกลอกตามองบนแล้วพูด

ไป๋เซียนเฉ่าว่ายน้ำไม่เก่งเหมือนหลินหยางและเธอไม่กล้าที่จะเรียนท่ากรรเชียงเหมือนฉีเยนเอ๋อร์ไม่อย่างนั้นเธอคงจะรับไม่ได้ที่ต้องถูกเปรียบเทียบหน้าอกกับอีกฝ่าย

ฉีเยนเอ๋อร์ยืนอยู่ในน้ำ เมื่อเห็นว่า ไป๋เซียนเฉ่ากำลังว่ายน้ำด้วยท่าผีเสื้อที่น่ารัก เธอจึงรีบว่ายน้ำไปที่ด้านข้างของเธอ

"ประธานไป๋คะ ฉันพาคุณว่ายน้ำไปรอบๆนะคะ คุณว่ายแบบนี้ใช้แรงเยอะมาก วันนี้ถ้าคุณอยากสนุก คุณจะใช้พลังงานทั้งหมดของคุณในครั้งเดียวแบบนี้ไม่ได้!" ฉีเยนเอ๋อร์พูดเตือน

ไป๋เซียนเฉ่าเป็นคนนิสัยชอบเอาชนะ ฉีเยนเอ๋อร์ไม่ให้เธอทำอะไร เธอก็จะทำ พอทำแบบนี้ ส่งผลให้พละกำลังของเธอที่เพิ่งฟื้นก็หมดลงอย่างรวดเร็ว หลังจากว่ายไปได้ไม่นาน เธอก็ปีนกลับไปที่ขั้นบันไดและหอบหายใจอย่าเหน็ดเหนื่อย